دوستان عزیزی که تولدم رو توی فیس بوک تبریک گفتین:

خیلی خیلی ازتون ممنونم. ببخشین که این فیلترشکن من خره و نمی زاره اونجا هیچ جوابی بدم. ایمیل خیلی هاتون رو هم نداشتم ولی فکر کنم اکثرتون اینجا رو می خونین.خواستم از همگی تشکر کنم.به امید دیدار و دور هم بودن مجدد.

ارادت

فروغ

دیگر علاقه زیادی برای نوشتن در اینجا ندارم. این حس از وقتی ایجاد شد که فیلتر شدم وگرنه نوشتن یکی از ملزومات زندگی من است.
نمی فهمم و هیچ هم دلم نمی‌خواهد بفهمم چرا یکی ازدامین‌های فروغ فیلتر شده. شاید به‌خاطر خود اسم فروغ باشد. امروز یک‌جایی خواندم که اسم فروغ را از یک کتاب رفرنس شاعران ایران حذف کرده‌اند.
دلیلی هم برای نوشتن در یک‌جای فیلتر‌شده نیست. امنیت ندارد. آن هم توی دوره-زمانه‌ای که اول فیلانت می‌کنند بعد می‌شمرند. اصلن حس و حوصله دستمال‌بستن به‌سری را ندارم که درد نمی‌کند. هزارتا وظیفه دیگر هست برای زندگی کردن که وبلاگ جزو هیچ‌کدامشان آدم حساب نمی‌شود.
یک‌جای دیگر دارم می‌نویسم. پرایوت و برای دل خودم. برای این‌که نوشتن جزیی از من است. آن جا آزادانه با خودم حرف می‌زنم درست مثل توی ماشینم که شیشه‌ها همیشه بسته‌اند و همه رانندگان مجاور را فحش می‌دهم. آرامشش بیشتر است. عواقبی هم ندارد. وقتی هم که به‌خانه می‌رسم، هیچ دغدغه‌ای بابت اینکه داد زدم و فحش دادم و کسی رنجید و نباید می‌رنجاندم و در شان من نبود فحش دادن، ندارم. هم فحش داده‌ام و هم آزار نرسانده‌ام. تازه عذاب وجدان بهترین حالت است. چون کمترین عوارض داد زدن و فحش دادن توی خیابان، کتک‌خوردن است و چهار برابر وزن کلمات خودت فحش شنیدن.
حالا اینکه قیاس مع‌الفارق بود. خوشبختانه در این سالهای وبلاگ‌نویسی به‌تعداد انگشتان یک‌دست نه فحش دادم و نه فحش شنیدم. خواستم بگویم کلا خوب است آدم‌هایی مثل من که جربزه ندارند، سرشان را توی بالش بکنند و داد بزنند.
اینها را هم که می‌نویسم جدی نگیرید. اصولن من را توی اینترنت جدی نگیرید چون هیچ چیز اینترنت مخصوصن وبلاگ برایم جدی نیست. یک‌وقتی هوس می‌کنم و درست کاری را می‌کنم برخلاف همه اعتقادات مجازی‌ام. آدمم دیگر. یک‌وقت دیدید از فردا مسلسل‌وار نوشتم.اما حالا - در این لحظه-فکر می‌کنم نوشته های دوزاری من ارزش هیچ دستمالی برای به‌سر بستن ندارند.
راستی: همسایه خل‌و چلم دارد اسباب‌کشی می‌کند.. همسایه‌های جدیدش را بگو با این تارزانی که از امشب باید تحملش کنند. :)

یکی از دامین هایی که فروغ روی اونهاست فیلتر شده. دامین دات آی آر. دامین های دیگه هم هست که بازن. ولی کو حوصله نوشتن؟
خواستم سلامی بدم و بگم من خوبم. مشغول کار و بقیه زندگی.

نشسته‌ام توی فرودگاه مهرآباد. از این ترمینال دو، اینترنت وایرلس بسیار سرعت‌دارش واقعن جذاب است. یک بسته چیپس گوجه‌فرنگی، یک آب هلوی سن‌ایچ که به‌دلیل رنگ صورتی قوطی‌اش خریدم، وبلاگ و یک دل خوش دارم همین الان.
روز خوبی بود این روز آخر کار سال ۸۸. تا ساعت چهار شرکت بودم. بعضی از بچه‌ها بودند و بعضی ها نه. اما درکل فضا آرام بود و کار می‌کردیم و من سررسیدم را مرور کردم تا همه کارهای از یاد رفته را انجام بدهم یا یادداشت کنم برای سال بعد.
ساعت چهار آمدم خانه. چمدانم از چندروز قبل آماده بود. زمان داشتم. نشستم و برای کسانی که خیلی دوستشان دارم ایمیل تبریک عید زدم. بعد با ایمیل پدرام کلی خندیدم. ماشین سر ساعت خوبی آمد دنبالم. نه زود بود و نه دیر. به راننده دروغکی گفتم ساعت هفت و نیم پرواز است. ساعت شش و ربع بود. بعد دیدم هول کرد. زیپ کیفم را باز کردم و بلیطم را نگاه کردم و گفتم: آه! نه خدا را شکر ساعت هشت پرواز است. مرد خوشحال شد و با آرامش درحالیکه تمام مسائل حیاتی مملکت و دنیا را حل می‌کردیم و می‌خندیدیم، مرا رساند فرودگاه. عیدی خوبی بهش دادم. دلم خوش بود. دوست داشتم با یک لبخند ممتد از هم جداشویم..
یک باربر صدا زدم. وسایلم زیاد بود. گیتار و لپ‌تاپ و کیف گنده را خودم آوردم. و چمدان بسیار سنگین و یک جعبه محتوی مربای دیابتی و روغن‌زیتون فرداعلای اصل و کتاب و سررسید برای بابا و .. را دادم به آقای باربر. ۱۶ کیلو اضافه‌بار داشتم. آقای پشت گیت گفت. ولی جریمه نکرد. من هم چون کماکان دلخوش بودم، این‌بار به باربر عیدی دادم. یک کار قشنگی کرد.. پول را مثل قدیمها که مغازه‌دارها دشت می‌کردند، بوسید و به‌چشمش گذاشت و خندید و رفت.
آمدم طبقه بالا. خوردنی‌ها را خریدم.و نشستم اینجا. می‌خواهم آخرین پست ۸۸ را پابلیش کنم. مثل هرسال، عید را بهتان تبریک بگویم. اگر اینجا بودید حتمن بهتان عیدی می‌دادم چون هنوز سرخوشم..نیستید که.. پس فقط نوروزتان مبارک.. با همه آرزوهای خوش‌رنگ برایتان.. با آرزوی دلخوش و سلامتی.. با آرزوی جیب پر .. با آرزوی دوستی‌های زیاد..
اخرین روز کاری ۸۸ را دارم با سرخوشی، خوش می‌گذرانم.. نوروز من هم مبارک . :)

زندگی عمومی - برگرفته از وبلاگ ازاده عصارن

- اولین روزهای سال ۲۰۰۱ یک آمریکایی تصمیم گرفت، پروژه‌ای را شروع کند که ایده‌اش را از فیلم « ترومن شو» گرفته بود.
جاش هریس می‌خواست در آستانه ۴۰ سالگی کاری کند که معتقد بود روزگاری در دنیای واقعی با آن روبه‌رو خواهیم شد.

او همراه با دوستش در گوشه‌گوشه خانه و تک‌تک اتاق‌ها و ... ده‌ها دوربین ومیکروفن کار گذاشت که خصوصی‌ترین جریانات زندگی‌شان را ضبط می‌کرد و مستقیم روی وب می‌برد. هر کسی می‌توانست روی سایت آنها برود و لحظات زندگی یک زن و مرد را تماشا کند و در چت‌روم از آنها سوال بپرسد یا پیشنهادی بدهد.

پروژه We live in public با استقبال بی‌نظیری روبه‌رو شد. مشتریان‌اش کسانی بودند که به دیدن عادی‌ترین یا خصوصی‌ترین فعالیت‌های این زن و مرد معتاد شدند. آنها دوست داشتند چیزهایی را ببینند که خودشان حاضر نبودند حتی جلوی یک جفت چشم دیگر، انجام دهند.

جاش هریس، به اندی‌وارهول وب، معروف شده بود. سهام شرکت‌اش به شدت بالا رفت و در دوره شکوفایی شرکت‌های دات‌کام روز به روز به ثروت‌اش افزوده شد.
عکس این زوج که زندگی خصوصی‌شان را روی اینترنت در دسترس همه گذاشته بودند، روی جلد مجله‌ها رفت. همه در موردشان نوشتند و به میزان شهرت و جسارت‌شان روزبه‌رو اضافه شد.

جاش هریس، معتقد بود این عاقبت همه ماست. ما در نهایت برده‌هایی خواهیم شد که اربابان اینترنتی بر ما حکومت خواهند کرد. او اعتقاد داشت، روزگاری می‌رسد که به خاطر اینترنت، هیچ فضای امن و خصوصی وجود نخواهد داشت که ما برای خودمان زندگی کنیم. آقای هریس، ۸۰ میلیون دلار از کارهای اینترنتی‌اش به دست آورد؛ در روزگاری که اینترنت با تماس تلفنی (dial-up) در دسترس بود.

WeLiveInPublic

در همین روزهای اوج، همه چیز تمام شد. تانیا تنها دختری که جاش با او وارد رابطه شده بود و موقع پذیرفتن این ایده گفته بود « چقدر باحال!» ناگهان متوجه شد این موضوع اتفاقا وحشتناک است.
او کم‌کم از اینکه روابط خصوصی‌شان جلوی ده‌ها دوربین شکل بگیرد، سرباز زد. تانیا معتقد بود آنها جلوی دوربین نمی‌توانند واقعا خودشان باشند و از این بازی خسته شد.

تانیا در مورد دعوایشان جلوی این همه دوربین که ملت شاهدش بودند، گفت: « اگر جلوی چشم دیگران دعوا کنی، موضوع دیگر کوتاه آمدن و تمام کردن بحث نیست. ماجرا، کم نیاوردن است.»

تانیا بالاخره بعد از یک مشاجره طولانی از جاش جدا شد. سرمایه جاش سقوط کرد. حباب شرکت‌های دات‌کام ترکید. بینندگان اینترنتی جاش، او را ترک می‌کردند، شاید چون برایشان دیدن رابطه یک زن و مرد جذاب‌تر بود تا مردی که شکست‌خورده و ناامید به نظر می‌رسد و فقط در خانه قدم می‌زد یا با افسردگی دست‌وپنجه نرم می‌کرد.

جاش در نهایت سراغ کشاورزی رفت، وب‌سایتش را فروخت و دست از فعالیت‌های اینترنتی برداشت.
جاش از زمانی که ایده زندگی شفاف در برابر چشم مردم را عملی کرد، از زندگی راحت خودش فاصله گرفت.
او هنرمند محبوبی بود. پیش از این پروژه هم چندین کار عجیب انجام داده بود. اما خودش می‌گوید: « شیرها و ببرها هم در جنگل پادشاهی می‌کنند تا زمانی که به باغ‌وحش برده ‌شوند.»

او اعتقاد داشت؛ زندگی مردم باید وارد وب شود و آدم‌ها مجبورند، در اینترنت هم زنده باشند. جاش هریس، پیش‌بینی کرد اینترنت به سکویی برای همه رسانه‌ها تبدیل می‌شود و محتوایش توسط خود مردم و کاربرانی تولید خواهد شد، که قبلا به آنها «مخاطب» گفته می‌شد.

اما خودش درست زمانی دست از عملی‌کردن این ایده برداشت که از زیر میکروسکوپ بودن خسته شد. رو به سفر به هند و اتیوپی آورد و برای ادامه زندگی‌اش به کاشتن سیب پرداخت.

- مدت‌هاست نمی‌توانم آدم‌ها را با آنچه می‌نویسند یا نشان می‌دهند، یکی بدانم. سال‌هاست، اینترنت کمک‌ام کرده، بدانم در بیشتر مواقع نوشته‌های یک وبلاگ می‌تواند چیزی باشد که نویسنده‌اش دوست دارد شکلش بشود یا آنطور به نظر بیاید.

فضای عمومی و خصوصی باعث می‌شود، معمولا از خودمان دور شویم. می‌دانیم که نیستیم یا نمی‌توانیم ولی ترجیح می‌دهیم چیزی باشیم که در گوگل‌ریدر، فیس‌بوک یا وبلاگ‌مان به روز می‌کنیم.

شاید روزی برسد که خسته شویم و سراغ مزرعه سیب‌مان برویم... احتمالا آن روز دیگر زمان‌اش رسیده که بپذیریم، فعال اجتماعی، سیاسی، روشنفکر یا نویسنده و ادیب و هنرمندی نیستیم که سعی می‌کنیم، نمایش دهیم.

وقتی هیچ چشمی برای نظاره کردن فضای چند وجبی خودمان نباشد، شاید ترجیح دهیم، بیل بزنیم و سیب برداشت کنیم.

دیروز افتضاح بود. از سر صبح بد شروع کرده‌بودم. یک موزیک ابی من رو برد به روزهایی که مفت از دست‌داده بودم و با کوه اخم اومده‌بودم شرکت. چیزی هم که اینجا نوشتم در همون راستا بود. ضمن اینکه روز قبلش تحصیلدارمون اشتباه بدی کرده بود و دعواش کرده بودم و رفته بود پول اشتباهش رو از جیب خودش داده‌بود..و این کارش باعث شده‌بود شب قبلش با اعصاب خیلی بد بخوابم..
در تمام مدت دیروز اخم داشتم و فریاد می‌زدم.. یک‌وقتهای نادری همه‌چی به‌هم می‌ریزه.. همین‌طور که درحال یکی از مراسم فریادزنی سر یک‌نفری پشت تلفن بودم، کمی کیوی گذاشتم توی دهنم و به‌ناگاه یک‌چیزی گفت تیک!! منبع تیک رو جستجو کردم.. یک سوم روکش بریج دندون جلو بود که یک‌ساله ترک داره.. یعنی بهتون بگم که همه عصبانیتها و فریادها و غم‌های دنیا رفت کف پام و درعوض تصور یک آدمی که در هیبت دراکولا فردا باید با مدیرکارخونه‌ای که تمام روز سرش دادزده، جلسه داشته باشه، روح و جسم و فکرم رو پر کرد.. دوان‌دوان آژانس گرفتم و رفتم مطب دوستم که خدا الهی هرچی می‌خواد بهش بده.. قیافه‌ام رو مثل آدم کرد .. گرچه گفت که سریع باید بریج رو عوض کنم...
خلاصه شکستن یک‌سوم روکش دندان تنها چیزی بود که می‌تونست آب روی آتیش بریزه..شب هم یک زاناکس خوردم و امروز عین آدم بودم..
با مدیرکارخونه جلسه برگذار شد.. همه‌چی به‌خیر گذشت.. البته کاملن خیر نبود.. اما لااقل سرش داد نزدم..

يك وقتايي پيش مي‌ياد كه مدام درحال خرابكاري توي روابط با ديگران هستي..براي من يعني هرازگاهي پيش مي‌ياد..اين جور وقتها هر روزش درحال گندزدنم وهر شبش درحال شماتت خودم..
بعد الان دارم فكر مي‌كنم هميشه چي‌مي‌شد كه اين دوران نكبت تموم مي‌شد؟

با جی‌میلی که همه کارهای شرکتم روش ثبت شده و به‌عنوان یک‌بایگانی سيار با خودم حمل و نقلش می‌کنم- می‌کردم- و الان این‌طوری نصفه و نیمه کار می‌کنه و هیچی نمی‌تونم باهش بفرستم یا ببینم،، با‌دیدن ون‌های سبز و سفید کمیته توی خیابون وزرای امروز، با ماهواره‌ای که سالی یک‌بار روشنش می‌کردم تا فقط صدا توی خونه باشه و الان کامل قطعه، دچار نوستالژی وحشتناک دهه شصت شده‌ام.. نوستالژی سالهایی که پاچه شلوارم رو دم در مدرسه با سانتی‌متر اندازه می‌گرفتن تا بیست و دوسانت دقیق باشه.. مقنعه ای که تا کمرم بود با چونه‌بند.. نوستالژی بابام .. که بهم می‌گفت می‌خوای مانتو شلوار سفید بپوشی، می‌تونی .. اما اگه گرفتنت نمی‌یام وساطت کنم.. و گرفتن و نیومد.

دوست دارین درباره چاکراها چیزی بدونین؟ یا احیانن چیزی بیشتر ازاونی که می دونین؟ این لینک رو داون لود کنین.

یک وقتی علیمان نوشت: امید خوب است .. و الخ..
درست است.. ولی ناامیدی، لامصب، بسیار بدتر از عکس گزاره بالاست..
خشم و سکوت.. و باز خشم..
بعد از خشم چه باید کرد؟
من وقتی خشمم خوب می‌شود، و غصه‌ام قابل تحمل، دوباره بلند می‌شوم..این یک واکنش تدافعی‌ست که روحم خود‌به‌خود برای نجات خودش انجام می دهد.. آرزوهایی را که ناامیدی ازم گرفته، یک‌گوشه‌ای توی دلم دفن می‌کند بی‌آنکه ازم بخواهد فراموششان کنم.. سعی می‌کند خوب نگاه کند تا یک روزنه برای فرار از تاریکی بیابد... اگر روزنه پیدا نشود، وادارم مي‌كند نقاشی‌اش ‌کنم.
و من آرزو‌های جدید خلق می‌کنم، با‌ راه‌های تخیلی برای رسیدن بهش.
این آرزوها همانی نیستند که وقتی امید داشتم، اهدافم را برمبنایشان می‌ساختم..اما .. برای زنده ماندن روحم ناچارم اهداف جدید تعریف کنم.. رنگ‌های جدید و شادتری به پس‌زمینه زندگی اضافه‌کنم.. رنگ هایی که گاهی حتی واقعی نیستند.
شما می‌فهمید چه می‌گویم؟
ناامیدی درد بسیار بدی‌ست اگر بهش تن بسپاری.

به نظرم امروز قراره یه روز شاهکاری باشه برام... دلم می خواد همه رو از یک کنار بزنم ..
ولی حس شدید قتل مرد همسایه با اون بچه مزخرفش هم در دلم هست.

نوشته زير را حامد قدوسي نوشته است. وبلاگش در ايران ف ي ل شده.. متن را عينن مي‌گذارم اينجا.. از ديشب چندبار خوانده‌ام و هربار بغض گلويم را فشرده كه چرا مملكت ما قابل اين آدمها نيست .. آدمهايي كه آدم‌اند و كم‌اند وچقدر به‌بودن‌شان نياز داريم. براي حامد آرزوي رسيدن به‌آرزوهاي بلند و سبزش را دارم و اميدوارم يك‌روز در كنار حامدهايي كه قيد آمدن را-فعلن- زده‌اند، كار كنم.
............

دیگر تقریبن از برگشت حرفه‌ای به ایران در کوتاه‌مدت قطع امید کرده‌ام. با این موج بازداشت‌ها و تصفیه استادان و قصد اختصاص کامل دانش‌گاه‌ها و موقعیت‌‌های تحقیقاتی به مداحان نظام قدرت و الخ دیگر فعلن جایی برای امثال ما نیست. احتمالن هنوز هم می‌توانم بروم و کارهایی بکنم ولی اگر قرار باشد باید تهدید دائم در محیط کار و خفه شدن و محتاط و ساکت در مرزهای آفتاب رفتن و آمدن یکی را انتخاب کنم و اگر قرار است طرف حسابم کسانی باشند که بودن‌شان را در آن موقعیت هیچ رقمی قبول ندارم ترجیح می‌دهم اصلن وارد بازی نشوم.

برکلی که بودم زنده شده بودم. دقیقن جایی بود که آرزویش را داشتم. آدم‌ها با عشق کار می‌کردند و عشق خیلی‌هاشان هم همان چیزی بود که من دوست دارم زندگی‌ام را تمامن وقفش کنم. شریعتی یکی توصیفی داشت که می‌گفت یک ساعت بحث با دانش‌جویم را با تمام امکانات مادی دنیا عوض نمی‌کنم. من هم وقتی در سمینارها و ناهارهای توسعه برکلی می‌نشستم و بحث آدم‌ها را در باب ایدز در آفریقا و کار بچه‌ها و توسعه بهداشت در بنگلادش و رابطه کودتاهای آمریکایی با گسترش روابط تجاری‌اش و الخ می‌شنیدم نمی‌خواستم آن‌را با هیچ چیز عوض کنم.

اقامت کوتاه آن‌جا و دیدار آدم‌هایی که در آن حوالی دیدم (و باید از بهنام تبریزی به طور خاص اسم ببرم) یک جوری سرحالم کرد و امید و بلندپروازی را که این چند سال تحصیل در وین در درونم کشته بود تا حد خوبی بهم برگرداند. حالا می‌دانم که جمع‌های جذابی در این دنیا هست که آدم‌هایش رویای کم کردن رنج انسان‌ها را می‌پرورانند و می‌خواهند چیزی را در این دنیا عوض کنند. حیف که همین هفته نامه رد شدنم از موقعیت پست‌داکی که درخواست داده بودم رسید و یک باب برگشت برایم بسته شد. هم خودم تعجب کردم و هم چند نفر استاد آن‌جا که برایم توصیه‌نامه نوشته بودند و در نوشتن پروپوزال بهم کمک کرده بودند و مطمئن بودند قبول می‌شوم. حالا قول داده‌اند دنبال راه‌های دیگری باشند ولی با این اوضاع خراب اقتصاد کالیفرنیا بعید می‌دانم اتفاق جدی بیفتد و امید زیادی ندارم.

از الان یک سال و نیم وقت دارم تا بیرون از ایران کار گیر بیاورم. نمی‌خواهم در بانک و صندوق سرمایه‌گذاری کار کنم. نمی‌خواهم بروم و درس ام.بی.ای بدهم. نمی‌خواهم مقاله‌هایی بنویسم که فقط پنج نفر در دنیا می‌خوانند. نمی‌خواهم جاهایی کار کنم که رانت ایرانی بودنم را بخورم و بابت نوشته‌های بدیهی از اوضاع داخل ایران پول بگیرم. نمی‌خواهم جایی باشم که آدم‌های دور و برم به اجبار کار می‌کنند تا پول خوبی بگیرند و کنار دریا و توی خانه ویلایی‌‌شان از مواهب ناشی از پول‌شان لذت ببرند. بودن در این جمع‌ها من را به مرز نابودی می‌رساند.

یک و سال و نیم وقت دارم تا خودم را به جامعه‌ای که به خاطر سوابق تحصیلی‌ام هنوز به طور کامل عضوش نیستم در بیاورم و جایی برای خودم پیدا کنم. می‌خواهم کاری داشته باشم که روزی پانزده ساعت برایش فعالیت کنم و خسته نشوم. باید جایی کار کنم که آدم‌های دور و برم هم با عشق و سرخوشی کار کنند و رویاها و خاطره‌های‌شان را با تو اشتراک بگذارند. می‌دانم که آن‌قدر شرط گذاشته‌ام که یافتن چنین شغلی برایم اصلن اسان و بدیهی نیست. لذا اصرار هم ندارم که مسیر استاندارد را بروم. اگر لازم شد مدرک و سن و سال و تجربه و بقیه زرق و برق رزومه‌ام را دور می‌ریزم و از اول شروع می‌کنم. سرخوشی‌اش به این سختی‌ها می‌ارزد.

مدیران میانی که باهشان کار کرده‌ام، بیشترین‌شان نقشی در حد پیک و قاصد برایم ایفا کرده‌اند. قاصدانی متخصص کلمات : نشد، نبود، نکرد.. و نهایتن تحویل جنازه کاری که تحویل‌شان داده‌ام. قبول دارید که بلند‌کردن جنازه‌ای که تحویلم می‌دهند، بسیار سخت‌تر از جان‌دار است؟

درحال حاضر فقط چهارنفر را می‌شناسم که درمجموعه دوشرکت‌مان قادرند به‌جای تحویل جنازه، یک کار را صحیح و سالم به‌مقصد برسانند. این افراد به‌جای کلمات فوق فقط دو جمله کلیدی بلدند:
-خانم نگران نباش، انجامش می‌دم.
-خانم، انجام شد.
جالب اینجاست که کم ادعاترین افراد، همین آدمهای ذاتن مدیر و مدبرند و پرادعاترین‌شان متخصصان جنازه‌آوری.

فکر هم نمی‌کنم آموزش زیاد نقشی داشته‌باشد. حس تعهد و مسئولیت باید از ابتدای کودکی درآدم رشد کرده‌باشد که این‌وقتها به‌بار بنشیند.

خدمتتان عرض کنم که من به هیچ وجه قدرت خواندن متون طولانی روی وب را ندارم. از هیچ نوعی.

می‌خواهم تز بدهم. این تز را به‌عنوان یکی از بزرگترین تجربه‌های زندگی‌ام می‌دهم و به آن مطمئنم ..
آدم در هیچ موقعیتی نباید طرف مقابلش را گوشه رینگ ببرد. طرف مقابل هرکسی می‌تواند باشد.. یک مدیر، یک همسر یک رفیق یا صرفن یک آشنا.
این بدترین کاری‌ست که یک نفر می‌تواند با خودش و در شرایط وسیع‌تر با سیستمی که متعلق به‌آن است، انجام بدهد و به‌نظر من فقط از سر بی‌تجربگی و ناپختگی حاصل‌می‌شود..

کشاندن طرف به گوشه رینگ باعث یکی از این‌ عکس‌العمل‌هاخواهد شد:

- طرف رویش را ازت برمی‌گرداند و می‌رود. فکر می‌کنی شرایطت را پذیرفته و خوشحالی..درحالیکه او کوچکتر و ابله تر از آنی که فکر می‌کنی، تصورت می‌کند.. در حقیقت از نظر او رفتنت و یا قبول شرایطت به‌یک اندازه بی‌ارزشند..اما بین این دو بی‌ارزش راه کم‌تنش‌تر را که ماندن توست قبول می‌کند.

-به‌عنوان یک بازنده شرایطت را قبول می‌کند.. تسویه حساب را می‌گذارد برای یک روزی که توی گوشه رینگ نباشد.

-موضوع را برایش حیثیتی کرده ای.. با مشت می‌زند توی صورتت و له‌ات خواهد‌کرد تا بفهمی یک‌من ماست چقدر کره دارد.

-در بهترین حالت طرف مقابلت آدمی‌ست با درایت و با شعور که بلد است کلی‌تر از تو نگاه کند و تسلیم عصبانیت لحظه‌ای نشود. به‌خاطر سیستمی که هر دو به آن متعلقید، عقب‌نشینی می‌کند.

حالا فکر می‌کنی برنده‌ای؟
برو خوش باش ..
ولی یادت باشد که هزینه‌ای گزاف به‌خاطر بلاهتت داده‌ای..من‌بعد آن آدم باشعور تو را فرد کوچکی می‌داند..
اعتماد و سرمایه‌گذاری روی آدم کوچولوها ، کار آدم‌های با درایت و با شعور نیست.

...
پي نوشت:
اضافه كنم كه اين تز را براي وقتي دادم كه هدف از گوشه‌رينگ گذاشتن طرف مقابل، تحت‌فشار قراردادن او براي پذيرش شرايط است.. به‌عبارت ديگر تهديد.
اگر برايتان فرقي نمي‌كند كه عكس‌العمل او چيست و يا نتيجه برايتان يكسان است يا خودتان را پذيرش حذف آماده كرده‌ايد، شايد كمي اوضاع فرق كند.. اما من باشم بازهم اين كار را نمي‌كنم.. هميشه راهي براي فرار او و بازگشت خودم براي يك فرض محالي كه محال نيست، خواهم‌گذاشت.

اعتقاد دارم راه درست همیشه جواب خواهد‌داد.. شاید نه به‌این زودی.. ولی بلاخره روزی اثرگذار می‌شود..برای همین کماکان به اصول وفادارم.
امروزبه‌دنبال اتفاقي در شركت، براي دومين بار بهم توصیه ‌شد رفتار دوستانه با بچه‌ها را کنار بگذارم و ریاست‌مآب عمل کنم.
با توجه‌به‌اينكه هردوبار، توصيه‌ها را از آدمهاي باتجربه شنيده‌ام، كمي در رفتارم تجديد‌نظر خواهم‌كرد.. اما روش كلي را فعلن تغييري نمي‌دهم. اميدوارم پشيمانم نكنند.

امروز صبح با چندتا آدم مختلف برخورد مجازی و حقیقی داشتم.
از فیس بوک رفتم سراغ همسر سابقم. عسکهاشو دیدم. خودشو و زنش و بچه‌اش رو که اون‌ور آب هستن الان. همون شکلیه که پونزده‌سال قبل جدا شدیم از هم.شاید خیلی کم خوش‌تیپ‌تر شده‌باشه. ولی همون نگاه و همون ژست‌ها رو داره. عکسهاش هیچ خاطره خوبی رو در ذهنم زنده نکرد. حتی برای یک لحظه دلم نخواست که کاش باهش زندگی می‌کردم.اون نگاهش .. همون استرسی رو در دلم زنده کرد که در دل یک دختر بیست و پنج‌ساله درمونده به‌وجود می‌آورد. شاید خیلی هم خوشحال شدم که این‌قدر دوره.
یکی از دوستان قدیمی‌م زنگ زد. خیلی قدیمی. که خیلی باهش صمیمی بودم و تقریبن تنها آدمیه در زندگیم که رازهای من رو می‌دونه. چندباری قبلن بهش زنگ زده بودم. ولی مدتها بود که اون تماسی نمی‌گرفت. فکر کرده‌بودم دلش نمی‌خواد به‌هر دلیلی رابطه‌مون ادامه داشته باشه و بهتره مزاحمش نشم. ولی وقتی زنگ زد، شنیدن صداش همون آرامشی رو برام آورد که در تمام سالهای دوستی باهش حس کرده بودم.. فکر کردم چه خوب که هست هنوز.. چه‌خوب که دلش می‌خواد منم باشم هنوز.. این مدتی که از هم بی‌خبر بودیم فاصله ای نیانداخته‌بود بین صمیمیت‌مون.. هیچ انرژی خاصی برای امتداد دوستی‌م باهش صرف نکردم..شایدم تبادل انرژی مساوی بود بین مون..
بعد به‌ کسایی فکر کردم که برای نگه‌داشتن رابطه باهشون خیلی وقت و انرژی گذاشتم..آدمهایی که سعی کرده بودم ببخشم، سعی کرده بودن منو ببخشن، سعی کرده بودم حماقت‌ها و در حقیقت تفاوت‌های بین‌مون رو ندیده‌بگیرم به‌خاطر حفظ دوستی..
این رابطه‌ها هیچ‌وقت عمیق نشدن و از سطح تجاوز نکردن. هیچ‌وقت هم رفتن این آدمها از زندگیم، جز سبک‌کردن راه‌توشه مسیر زندگی، اثر دیگه‌ای نذاشت توش.
بعد دیدم من همینم.. نمی‌تونم خودمم عوض کنم..دلم می‌خواد فقط با کسایی زندگی شخصی‌م رو بگذرونم که هیچ استرسی بهم نمی‌دن.. تبادل انرژی مساوی داریم.. دوست دارم بفهممشون. منو بفهمن. دنیام به دنیاشون شبیه باشه.هیچ‌وقت نتونستم نقش بازی کنم و اصلن بازگیر خوبی در روابط نیستم. توی رابطه‌ای که محکوم به بازی‌کردن بشم، مثل سنگ سکوت می‌کنم و مثل یخ سرد می‌شم. این سکوت و سرما اول خودمو خراب می‌کنه..
دوستان معدودی دارم. از نوعی که دوستشون دارم و تا صد سال دیگه هم همین نظر رو درموردشون دارم. کم‌بودنشون، این حلقه بسته‌ای که دور خودم با اونا ایجاد کردم، برام خوشاینده. باید اینو توی یادم نگه‌دارم و بفهمم که سوشالایز نبودنم برای خودم چیز بدی نیست.

دمتون گرم که اکثر قریب به‌اتفاق می‌گین دپرسانه می‌نویسم و زنجموره‌ام زیاده!! دم خودم از شماها گرم‌تر که یک‌درصد هم فکر نمی‌کردم این‌طوری باشم!!! یعنی خیلی خوش‌خوشانه همیشه فکر می‌کردم مشکلات زندگی رو مطرح می‌کنم (در همین حد) و سعی دارم بازش کنم تا برام قابل حل بشن یا بگم که چکار برای حل‌کردنشون کردم. یه‌وقتایی هم غر می‌زنم. ولی واقعن گمون ناله درباره خودم نمی بردم!
این‌طوریه که آدم بهتره به‌جای این‌که خودش توی آینه هی خودشو نگاه کنه و قربون خودش بره، گاهی هم به‌بقیه بگه توی آینه رو نگاه کنن و ببینن آیا همون چیزی رو می‌بینن که اون می‌بینه؟
این‌که چرا پس درباره احتمال زنجموره نوشتم، دلیلش این بود که آقای الف و دونفر دیگه بهم گفته‌بودن ناله می‌کنم همه‌اش. حتی وقتایی که به عقیده‌خودم شاد بودم و مثلن نوشته‌بودم که دلم می‌خواست الان هرجای دیگه‌ای جز شرکت باشم.
اولی و دومی که گفتن، فکر کردم اشتباه می‌کنند.. ولی سومی که گفت، فهمیدم یه‌چیزی در نگاه من هست که اون رو این طوری می‌رسونه. در ضمن خیلی احمقانه فکر می‌کردم کسایی که این‌جا رو می‌خونن لابد فروغ رو از ۲۰۰۱ می‌شناسن. بعدش مقایسه می‌کنن که اون آدم دپ، الان چقدر خنده‌رو شده! که لابد این‌طوری نیست دیگه :)
از عصری که دارم به این اختلاف خودم و شما در برداشتمون فکر می‌کنم، به‌این نتیجه رسیدم که شاید مهم‌ترین دلیل نالیدن نوشته‌های من اینه که انگار آدم پشت نوشته‌ها خودشو از ته دل قبول نداره. توی زندگی اونم موفقیت‌های زیاد و خوشی‌های زیاد هست. اما کردیت اونا را می‌ده به دیگران. ته دلش می‌گه شانسکی برنده شدم این‌بار. و وقتایی که مشکلات رو مطرح می‌کنه، هرچند در ظاهر تونسته حلشون کنه، اما راه حل براش دلچسب نبوده. و با نوشتن دنبال تایید می‌گرده. دنبال این‌که شماها بگین آفرین که تونستی مشکل رو این طوری ببینی و حل کنی. درحالی‌که اگه خودشو قبول داشت،این راه‌حل براش یه کار بدیهی بود و کردیت مسائل خوب رو درعوض به‌خودش می‌بخشید و می‌اومد از چیزهای مثبت حرف می‌زد. درواقع مبارزه با مشکلات برای اون شده اصل زندگی و خود زندگی رفته به‌فنا.
می‌دونم که جمله‌بندیم ناقصه و درست نظرم رو نتونستم برسونم. اما طولانی‌تر بنویسم، هیچیش رو نمی‌خونید دیگه. بنابراین ولش می‌کنم. و فقط ازتون ممنونم که توی آینه واقعیت رو دیدین و بهم یادآوری کردین.باید بیشتر روش فکر کنم.
می‌دونین یه‌چیز بی‌ربطی یادم اومد. این‌که یه گانگستر حرفه‌ای هیچ‌وقت به‌فکر لو دادن خودش نمی‌افته.

به‌نظر شما نوشته‌هاي من زنجموره است؟
اگر جوابتان مثبت است، بگوييد فكر مي‌كنيد چند درصد ناله مي‌كنم و چند درصد نه؟
منظور از نه، هركار ديگري جز ناله است.

یک‌وقتی نوشته‌بودم که آدم گاهی نیاز به بودن یک‌نفر دارد که فقط بنشیند کنارش و همه حرفهای بی‌ربط و باربطش را بهش بگوید و بعد برود.. یک‌جور درددل کردن.. یک‌جور حرف زدن با خود.. یک جور واگویه‌کردن نزد آینه‌ای که نظر نمی‌دهد..
این به‌گمانم یک خصلت کاملا انسانی‌ست و آن‌طور که کتابها می‌گویند یک‌خصلتی که قسمت زنانه‌اش بیشتر‌است..
از داشتن این آدم سالهاست محرومم..نه که همیشه.. وقتی مدیرعامل مهربان هست این آدم را دارم.. و دایی‌ام.. اما این دو همیشه نیستند.. زندگی آن‌سوی آبشان مرا بیشتر از خودشان به‌تنهایی می‌کشاند..
وقتی بچه بودم، یا نوجوان و حتی جوان، مادرم این نقش زیبا را برایم بازی می‌کرد.. از مدرسه و بعدها از دانشگاهی که کیلومترها با مادر فاصله داشت، برمی‌گشتم و مثل وروره جادو حرف می‌زدم.. از همه چیز و همه‌کس. از موفقیت‌هایم .. از دعواهایم با بچه‌ها.. از قلدربازی‌هایی که شاید در عالم واقعیت، یک‌به‌صد انجام می‌دادم ولی دلم می‌خواست درباره‌شان لاف بزنم.. مادرم گوش می‌کرد و تایید می‌کرد و هی با جملات کوتاهی که لابلای حرفهایم می‌گفت، وادارم می‌کرد ادامه بدهم.. خوب.. اون وقت فلانی چی گفت؟ اهه.. جدی؟ اصلن من می‌دونستم تو خیلی زرنگی و باحالی..
شاید مادرم اصلن گوش نمی‌کرد به‌حرفهایم.. اما نیاز درونم را مادرانه و فطرتن می‌دانست..
این‌روزها خیلی خسته‌ام.. نه مدیرعامل مهربان را دارم و نه دایی را.. باید مثل یک تکاور سپر و خفتان بپوشم و جلوی زندگی بیایستم.. و کسی نیست که نه‌شرح خستگی‌ها را برایش تعریف کنم و نه داستان موفقیتهایم را..
مدتها متوجه نمی‌شوم این حالی که دارم، که مثل ماهی بیرون از آب له‌له می‌زنم، از چیست... نه آن طورم که از تشنگی بمیرم و نه حس آرامش و بی‌نیازی دارم.. و یک وقتی که گوشی تلفن را برمی‌دارم و مثل همان کودک دبستانی برای مادرم تعریف می‌کنم که فلانی چه‌گفت و من چه‌کردم و بیساری خیلی خر است و توی فلان‌جا توانستم برنده شوم و از کی بدم می‌آید و کی را یواشکی خیلی دوست‌تر دارم و مادرم عین همان ایام قشنگ وقت صرف می‌کند تا به‌من گوش‌کند و بعد از ساعتی با آرامش گوشی را می‌گذارم و یک نفس عمیق می‌کشم که آخی... تازه می‌فهمم که بابا من هم آدمم! یک آدم بزرگ کوچک.

دوباره کلاس موسیقی شده وبال گردنم. این وبال گردن به‌جا‌ترین کلمه‌ای‌ست که می‌شود برایش به‌کار گرفت.
این‌که من چرا خودآزاری می‌کنم و هی با وجود وقت کم می روم دنبال دانش‌آموزی(!)، به‌نظرم یک‌جور مبارزه درونی ناخودآگاه با پیری باشد. از این بابت مطمئن نیستم. اما یک‌ مرضي - چیزی توی من هست که فقط توان کلاس نرفتن را برای دو‌-سه‌ماه دارم. اصولن تصور اینکه یک‌شب سر راحت بگذارم زمین و وبال‌گردن فکرآزاری برای یادگرفتن در زندگی‌ام نباشد، از محالات است!

فکر نمی کنم هیچ کی به قدر من در انتظار تعطیلات بیست و دوم بهمن روزشماری کنه..

یادم باشد روی چیزهایی که خیلی فکر کرده ام تا به نتیجه رسیده ام، عقلم را دست کسی ندهم.

رفتار بعضی‌ها باعث می‌شود واکنشی شوم. یعنی خواصی از خودم بروز می‌دهم که درحالت عادی اصلن خاصیت من نیست. مثلن طرف مقابلم آدمی‌‌ست که اهل بازی حالا گیرت آوردم پدرسگ* است. من از این بازی بیزارم. و تقریبن زود می‌فهمم که توی حلقه بازی‌ این‌چنینی گیر افتاده‌ام. بارهای اول و دوم و سوم بازی را قطع می‌کنم.. اما وقتی زیاد تکرار می‌شود، توی نهادم سیستمی تدافعی راه می‌افتد که به من می‌گوید : قبل از این که باز گیرت بیاندازه تو گیرش بیانداز پدرسگو .. !
یک وقتی حواسم جمع خودم می‌شود که برای خودم غریبه و عجیب و غیرقابل تحمل شده‌ام ورفتارهایی را می کنم که دقیقن ازشان مشمئزم.

* بازی حالا گیرت آوردم پدرسگ : این بازی را می توان به صورت متداول به بازی پوکر تشبیه کرد . .
مرد در یک دور پنج ورق گیرش می آید که برد وی را محرز می کند مثلا چهار تا تک دارد . در این جا اگر او بازیگر " حالا گیرت آوردم پدرسگ " باشد ، بیشتر به فکر خرد کردن رقبش خواهد بود که در چنگش است و در بند آن نخواهد بود که پول بیشتر ببرد .
برای مطالعه به کتاب بازیها نوشته اریک برن مراجعه شود.

تصمیم داشتم تا وقتی حرف درستی برای نوشتن ندارم، ننویسم. چرت و پرت‌نویسی چه‌فایده‌ای دارد؟ چه‌فایده‌ای دارد بگویم چه‌کردم و چه‌می‌کنم و کجا می‌روم؟ اما خوب .. آدم است دیگر.. گاهی واقعن خر است.مثل وقتی که سیری و هی به‌یخچال سرک می‌کشی و آخر شب با رو دل می‌خوابی..
حالا می‌نویسم.. هرچه‌باداباد..می‌ترسم نوشتن به‌کل یادم برود..
زندگی‌ام خوب است.. روی روالی که دوست دارم.. مثل قدیم. چیزی اضافه و کم نشده. گاهی، اما یک‌چیزهایی را رها می‌کنم که موقتی‌ست.
معلم موسیقی ر ا عوض کردم. بلاخره بعد از سه‌سال تصمیم گرفتم مثل همه بروم کلاس. یک معلمی هم از آسمان پیدا شد و رفتم پیشش. هرچه‌کردم خصوصی بیاید، قبول نکرد. بنابراین به‌توصیه او و همه می‌روم کلاس. .. گویا واقعن معلم قبلی‌ام افتضاح بوده. انگار همه‌چیز را قروقاطی یادگرفته بودم.. برای همین از صفر شروع کردم..این یکی استاد دانشگاه است.
ورزش هم می‌کنم..که خیلی خوب است. یک‌جایی نوشته بود ورزش اعتمادبه‌نفس می‌دهد .به‌گمانم درست باشد.
کتاب می‌خوانم. نه مثل قبل.کتابخانه ملکوت مدت زیادی‌ست به روز نشده اما به‌معنی نخواندنم نیست. عیش مدام یوسا را گرفته‌ام که گذاشته‌ام برای یک‌وقت سرخوشی. زنی از پرو را می‌خوانم که از یوساست. موش و گربه گونترگراس هم تمام شد. طبل حلبی چیز دیگری بود. یک شاهکار اساسی.
رفت‌و آمدم دوباره برقرارشده. با تنبلی ذاتی‌ام مبارزه می‌کنم و سعی می‌کنم معاشرت کنم. در همین راستا دیشب با یک‌عده از بچه‌ها که بعضی‌ را ندیده بودم، رفتم خوش‌گذرانی.عالی بود. متفاوت با بقیه خوش‌گذرانی‌ها. که اصولن فکر می‌کنم سبد رفقای آدم خوب‌ است مثل سبد کامواهای رنگی خانم آ ، متنوع باشد. همه زندگی، باید شبیه همان سبد باشد وگرنه که یک وقت به‌خودت می‌آیی و می‌بینی از بس رنگهای ثابت دیده‌ای، کوررنگی گرفته‌ای.
منتظرم طرح ترافیکم درست شود تا کلاس زبان را شروع کنم. دوباره سرکلاس رفتن و دوباره فهمیدن انگلیسی برایم آرزو شده.
کار هم هست. خیلی هم هست.
عشق؟ نه. اما تازگی‌ها فهمیده‌ام که وقتی چیزی را ندارم باید بلد باشم توی ذهنم آن را بسازم. بعد درباره‌اش خواهم‌نوشت.یک‌وقتی.

دیگر مثل سابق عصبانی نمی‌شوم..خوددارتر شده‌ام.. گرچه شاید یک دلیل بزرگ این باشد که مسائل برایم اهمیت قدیم را ندارند.
اما همان گاهی وقتهایی که عصبانی‌ام می‌کنند، کافی‌ست یک ساعت بگذرد و از محیط دور شوم. آن‌وقت شروع می‌کنم کردیت‌ها را به‌طرف مقابل دادن و سرزنش خودم که چرا شرایط را کنترل نکردم و کار به اینجا کشید.. بعد آن‌قدر دست خودم را خالی می‌کنم تا طرفم را توی ذهنم بکشانم به آستانه مظلومیت تام.. و دست آخر سر نادم روی بالش می‌گذارم و با بیچارگی می‌خوابم..
یک‌فردایی می‌آید .. و ما دوباره با هم روبرو می‌شویم.. نگاهش می‌کنم.. و با شنیدن اولین صوت او یادم می‌آید چه‌شد که عصبانی شدم.. که حق با من است..که اگر یک‌بار دیگر در آن موقعیت باشم باز هم داد خواهم‌زد.
این سیکل معیوب را هی با همه تکرار می‌کنم..
دیروز که فکرم را می‌جوریدم به این نتیجه رسیدم که می‌ترسم.. از ترس است که پشیمان می‌شوم. از ترس ازدست دادن افراد در هر موقعیتی یا هر نسبتی که با من دارند.. از ترس سرزنش‌شدن که چرا باز باعث شدم کسی از دستم برود...
یادم نیامد که ریشه این ترس از کی در من رخنه کرد. فقط این را فهمیدم که لحظه عصبانیتم یک آدم قوی در من ظهور می‌کند که عاقل‌تر از من ترسوست. و یادم آمد که آدمهایی را می‌شناسم، درست نقطه مقابل وضعیت خودم.
دلم نخواست جایشان باشم. اما جای خودم هم جای جالبی‌ نیست. مثل یک صندلی‌ست که یک پایه شکسته دارد..همه‌اش می‌ترسم باعث افتادنم شود.. و مرتب باید پایه را چک کنم یا زیرش چیزی بگذارم که لق نزند..جای آنها بدتر از من. سه‌پایه شکسته با یک پایه سالم. اصلا نمی‌فهمند که یک روزی پرت می‌شوند پایین. فکر می‌کنند زندگی همیشه باید لق‌لق کند.

معلوم نشد كي دلش خيلي مي‌خواست سه روز تعطيلي را همراه غذاهاي مامان و شله مشهدي و ماساژ‌هاي بابا، جاي من داشته باشد.
اين شد كه نشد بروم مشهد.
ديشب از ساعت هفت و نيم تا ساعت دو و نيم صبح فرودگاه بودم و ساعت سه و نيم به رختخواب خودم رجعت كردم.
در اين مملكت منظم البته هيچ‌چيزي بعيد نيست. مثلن؟ مثلن اين كه ساعت هشت و نيم قرار باشد پرواز كني، ساعت يازده و نيم شب بعد از فريادهاي مسافران بكنندت توي هواپيما تا دادهايت را توي فضاي بسته بزني و ساعت دو با اصرار شما بيست‌نفر را پياده كنند و ساعت و دو ربع سرانجام همه را پياده كنند كه پرواز بي‌پرواز.
مردم همچنان فرياد مي‌زدند و فحش مي‌دادند و كتك‌كاري مي‌كردند كه من و دوستم چمدان‌ها را برداشتيم و بغض‌آلود تاكسي گرفتيم.
تازه آن قدر مملكت خوبي‌داريم كه هم خودمان و هم خانواده هايمان از صبح تا حالا تا داريم خدا را شكر مي‌كنيم كه وسط راه ، از هواپيما پرتمان نكردند پايين .. يا اتوبوس‌چي فرودگاه بعد از آن همه داد و فريادو حرفهاي نگفتني مردم، دلش سوخت و نبردمان اوين به‌جاي سالن خروجي.

دیشب مدیرعامل مهربان برگشت آن‌سر دنیا. شرکت بسیار خالی‌ست. بعضی آدمها وجود دارند و وجودشان مثل بال برای دیگران است..
...
دیروز دلم گرفته بود. همین‌جوری الکی.
الان خوبم ولی دلم موسیقی می‌خواهد. یک موسیقی ملایم. برعکس خیلی روزها، اصلن دوست ندارم جایی جز توی شرکت باشم.
...
شب یلدا با آدمهای بلدوزری نگذشت طبعن. همان‌طور که فکرش را می‌کردم بقیه‌ از من تنبل‌ترند.
قراربود هندوانه ببرم. خریدم و با یک کادوی چشم‌روشنی گذاشتم عقب ماشین که شب ببرم.
غروب دوستم زنگ زد که هرکسی با بهانه‌ای نمی‌آید. خیلی تلاش کردم که خودم را ببرم مهمانی خاله‌ام. خوب شد رفتم. هندوانه خیلی گل کرد، دقایقی قبل از رسیدنش هندوانه خودشان کاملا سفید از آب درآمده‌بود.
برای همه فال حافظ گرفتم.
برای خودم، شب چند لحظه‌ای قبل از ساعت ۱۲.
اولین سالی بود که حافظ به من هم التفات کرد.
...
امشب می‌روم مشهد تا شنبه.
جامدادی دو طبقه سفارشی فندق را پیدا نکردم.
...
یک عالمه کتاب خوانده‌ام این روزها.چنگی به‌دل نمی‌زدند. آدلف کمی بهتر بود.. فقط کمی. کتاب مست‌کننده می‌خواهم.

شکستن غرور آدمهای از خودمتشکر، کار سختی‌نیست. ولی حس خوبی نداره...

کامنت‌های پست قبل را باید با دقت بازخوانی کنم. تقریبا تک‌تک‌شان قابل تاملند برایم..
..
باید سعی کنم هرشب حتی شده دو خط بنویسم.قبلن‌ها که زیاد و مرتب می‌نوشتم، حرف‌زدن برایم ساده تر بود.. الان درست مثل زندگی دنیای مجازی در دنیای روزمره هم زندگی می‌کنم..حرف‌زدنم سرد و کوتاه شده. بیشتر توی خودم با خودم گفتگو دارم..مدام فکر می‌کنم حرفهای بقیه شنیدنی‌ترند و جملاتم توی فکرم تبدیل به‌واگویه می‌شوند..عین همین‌جا..
باید قبل از این‌که گودر را ورق بزنم، بنویسم.. نوشته های جالب مجازی، دنیاهای رنگی و افکار رنگی بقیه، اعتمادبه‌نفس نوشتنم را ازم می‌گیرند..
این یک اعتراف بود.
..
از دست دادن دوستان، یا بهتر‌است بگویم دچار فاصله‌شدن با رفقا، حالم را بد نکرده. افسرده نیستم به‌هیچ‌وجه. فقط وادار به بازنگری رفتارم شدم و به‌نظرم لازم بود بنشینم و خودم را نگاه کنم.
شاید اصلن بنشینم و به دوست‌های جدید فکر کنم. به‌کارهایی که می‌شود برای دوست‌یابی کرد. به‌قول ایرج برای باز‌کردن حلقه.
..
شاید شب یلدا با عده‌ای دوست بسیار قدیمی بشود قراری بگذاریم و خانه یکی جمع شویم. من پیشنهاد دادم قورمه‌سبزی درست ‌کنم تا صاحب خانه خیلی از بابت غذا دچار زحمت نشود..اما خودم.. خودم را باید با بلدوزر ازجا بلند کنم و به‌مهمانی ببرم.بقیه هم البته بلدوزری‌اند..بنابراین احتمال دارد شب یلدا در خدمت‌تان باشم. :)

چند روزی‌ست که با یک‌فکر ناخوشایند کلنجار می‌روم.. یک واقعیت؟ یک پیش‌درآمد که اگر برایش فکری نکنم تبدیل به‌واقعیت می‌شود؟
یک‌مرتبه حواسم را جمع کردم و دیدم تقریبن همه دوستانم را ازدست داده‌ام.کی این اتفاق افتاد که متوجه نشدم؟ وقتی خیلی سرم گرم کار بود؟ وقتی افسردگی موقت گرفتم و بی‌حوصله بودم؟ وقتی خیلی فکرم پیش خانواده بود؟ یا وقتی آنها دریافتند که من را باید کنار بگذراند؟
این سه‌چهار روز گذشته هی سعی می‌کنم یک‌جوری این معادله را حل کنم. فکرم به‌جایی قد نمی‌دهد.یک چیزی که فهمیده‌ام این است که مسئله منم. وگرنه یک هو که همه گرفتار نمی‌شوند..
درست است..
هیچ ربطی به بیرون ندارد. من فرق کرده‌ام .. یا شاید گذشت زمان و سن باعث شده آن‌چه قبلن می‌شد از خودم پنهان کنم، حالا نتوانم و هی رو بشود و هی همه را گریزان کنم.
انگار از وقتی چشمه درونم شروع به خشک‌شدن کرد، این اتفاق افتاد. ولی چشمه درونم چطور خشک شد؟
سوالی‌ست که جواب درستی برایش ندارم. چشمه درون هم خودش باید بجوشد .. چشمه‌ای که با عقل و منطق تویش سطل سطل آب خالی کنم که دیگر چشمه نخواهد‌بود..
نمی‌دانم چکار باید بکنم؟
این دو روز لیست همه دوستان قدیمم را ردیف کردم. به خیلی‌ها تلفن زدم.. اما چشمه‌ام نجوشید انگار. چون به‌نظرم روابط سردتر و ماسیده تر از آن‌بود که بتوانم آتش‌شان را روشن کنم.
نگرانم. سعی می‌کنم نگران نباشم و به‌راه حل فکر کنم. اما نمی‌شود. یک‌گوشه‌ای از ذهنم این فکر مدام بال‌بال می‌زند که نکند تنهایی دوران پیری را از همین چهل‌سالگی شروع کرده باشم.
دوستانم را می‌خواهم. همه‌شان را.

خانه‌ از شدت تمیزی می‌درخشد..همه‌چیز مرتب است. حتی تخت را برایشان نونوار کرده‌بودم. روتختی‌های تمیز رنگی خوشگل انداختم..و رولحافی را با مصیبت، خودم عوض کردم.. یخچال سرشار از میوه و پنیر و سبزیجات تازه و ماست و شیر و همه‌چیز است. حساب‌کرده بودم نکند در این سه روز هی بیایند دیدنشان و نکند برف ببارد و نتوانم خرید بروم. گوشت گوسفند خریده‌ام که خودم هیچ وقت لب نمی زنم. و ماهی سفید دریایی برای بابا. شیشه مربای دیابتی مامان را روی کانتر گذاشته‌ام کنار چای سبز جاسمین مخصوص بابا که بداند وقتی از طعم بهشت حرف می زنم منظورم کدام است. حتی حاضر بودم برایشان گیتار هم بزنم...خودم را آماده کرده بودم..
نیامدند..
دیشب مادرم بغض داشت و خیلی رقیق گفت که شاید نیایند چون فشاربابا انگار بالاست. بعد کم‌کم گفت وقتی جوان بودیم و سرحال، بابات دم هرسفری حمله‌اش می‌گرفت و خون به‌پا می‌کرد.. حالا که شب تار است..
ولی واقعن باورم نمی‌شد نیایند. این‌بار هم. و نیامدند. نمی‌فهمم چطور یک‌نفر می‌تواند فوبیای مسافرت داشته باشد.
صبح حتی گریه‌هم کردم. اما به مامان گفتم لابد خیری درکار بوده. چه خیری؟ هیچ. فقط دلم برای مامان می‌سوخت که هم برای خودش غصه می‌خورد و هم برای من. از طرفی دلم نمی‌آید به‌بابا اصرار کنم.. قبلن می‌کردم.. اما حالا نه.. دوست‌دارم راحت باشد..و دلم نمی‌خواهد خانه من بهانه‌ای شود برای بیمارشدنش.. یا بیشتر بیمارشدنش..
ولی دلم می‌خواست می‌آمدند. دوسال است که نیامدهاند.خیلی دوست داشتم بیایند. الان خانه بسیار خالی و سرد و بی روح است..و برای اولین بار طی این سالها دوست ندارم خانه باشم.
می‌روم یک فیلم دوزاری ببینم.

خیلی ناراحتم. سرصبح ساعت هفت و نیم مهمانها خبر دادند که نمی‌آیند.
این برای بار دهم است که مادر و پدرم مرا می‌کارند. :-(

از فردا به‌مدت یک‌هفته مهمان دارم. هرچه‌کردم کسی پیدا نشد که برای تمیز‌کردن خانه به‌کمکم بیاید. ماشاءالله نرخ‌شان هم که سربه‌فلک می‌زند.. برای همین فقط نیم‌ساعت وقت دارم تا اینجا بنویسم و بعد کمر همت ببندم و خانه‌تکانی کنم.

اتفاق خاصی در این دو روز نیافتاد. هوا عالی‌ست. از آن‌مدل‌ها که حتمن باید عاشق باشی وگرنه لحظات ازدست می روند.. اما اتفاقی در این راستا هنوز نیافتاده.. این چندشب اخیر را هم تا دیروقت توی شرکت نشستم تا بلکه یک عشقی-چیزی از آسمان هفتم نازل شود که نشد.. بنابراین این هوا و این ماه تمام شب‌چهارده همه هدر رفته تلقی می‌شوند..

زندگی چیز دیگری ندارد برای نوشتن. دوران حماقتم شاید دارد کم‌رنگ می‌شود-به‌ناچار البته- چون با وجود مهمان که نمی‌شود احمق ماند. باید مثل آدم پخت و خورد و خندید و خوابید و حرف زد..
کار هم مثل همیشه، تراکتوری درجریان است. آدم جدیدی هم نیامده و نرفته که از استخدام یا اخراجش بگویم. ساکنین قلعه‌های حیوانات هم در یک موتاسیون حیرت‌انگیز همگی تبدیل به‌خر شده‌اند که حیف وقت برای نوشتن ازشان..این همه خریت قلب آدم را تکان دردناکی می‌دهد.. ولی ظاهرا چاره‌ای نیست.. باید تحمل کرد..
همسایه هم مثل قبل از کله سحر زنش را فحش می‌دهد و بچه‌اش مثل زلزله می‌دود و من هم مثل :- نگاهش می‌کنم و لبخند می‌زنم.. نه به ۱۱۰ زنگ زدم و نه حتی اعتراضی به‌خودش کردم..کلن آدمی هستم دعوایی در این حد ‌که این‌جا بنویسم و حداکثر وقتی شیشه‌های ماشین کاملا بسته‌است- و از این بابت اطمینان دارم- همه رانندگان مجاور را خر و الاغ و احمق خطاب کنم.
نیم ساعت تمام شد. ببخشید دیگر. قطعن نباید منتظر تراوشات ذهنی بهتری باشید، مگر این‌که عاشق شوم.

زندگیم خسته‌کننده داره می‌شه برام. فعالیت‌های جانبی رو کنار گذاشتم. یعنی انگار کارکردن برام آسونتر از هر کار دیگه‌ست. یه‌وقتهایی مثل همین وقتها، مثل وقتهایی که به‌جای همه‌چی می‌چسبم به‌فیلم‌های دوزاری و سوداکو، عین چسب می‌چسبم به‌همه‌شون و قدرت زیادی باید خرج کنم تا دوباره بیافتم روی روال زندگی‌کردن.
دیشب کلی نیرو گذاشتم و بلاخره رفتم دکتر برای ناخنم. دوباره پزو .. نمی‌دونم چی گرفته. اگه نمی‌رفتم، لابد یه‌هفته دیگه ناخن نداشتم. روکش دندونم هم داره کم‌کم به‌فنا می‌ره. اونم ول کردم. خودمم ول کردم.. گیتار هم نمی‌زنم. ورزش هم نمی‌کنم. کتاب هم نمی‌خونم. غذاهای آشغال هم می‌خورم و مدام حالم بده. برای همه‌شون بلدم دلیل بیارم که کارم زیاده..دنبال عشق هم نمی‌رم با همین توجیه.. و هزارتا توجیه قلبی که مهم‌ترینش اینه که می‌ترسم. می‌ترسم از دوست‌نداشتنی بودن. ولی دلیلی که با صدای بلند می‌گم این نیست. به‌جاش می‌گم آدم معمولی نمی‌خوام..دنبال کسی هستم که از آسمون هفتم بلد باشه بپره..آدمی که ذوق‌مرگم کنه.. آدمی که هیجان‌انگیز باشه.. درست در همین زمانی که خودم به‌شدت معمولی‌ام و توی زمین گیر کرده‌ام و اصلن ذوق‌آفرین نیستم و هیجانی هم به طبع برای کسی نمی‌تونم بیارم.
خلاصه از اون وقتهای احمقانه زندگیمه. می‌دونم که می‌گذره. اما اشکالش اینه که روزهای منو هم داره می‌گذرونه. نمی‌شه که در این ایامی که احمق می‌شم، وقت وایسه تا دوران احمق‌بودنم بره؟
یه‌چیزی هست. یه‌چیز بدی رو درباره خودم کشف کردم. که من نمی‌تونم برای شروع یه‌رابطه انرژی اولیه از خودم بروز بدم. طرف مقابل باید این همت رو داشته‌باشه تا من رو بیاره توی مدار. بعدش درست می‌شم. اینم که انرژی نمی‌زارم نه که نخوام.. دلم می‌خواد .. اما ترس‌هام برای شروع زیاده. یکی باید باشه که بتونم باهش باور کنم که خوبم.. وقتی باور کردم نه‌تنها سهم خودم رو ادا می‌کنم که بدهیم رو هم پس می‌دم..
اینا که گفتم فکرای با صدای بلند بود ..دراصل نباید گفته بشن...ولی خوب دوران حماقت درون می‌طلبه گفتار و کردار و افکار دسته جمعی احمق‌وار باشن.

چقدر زود اکثر ما، معمولی می شویم.
معمولی. یکنواخت. تکراری.

...
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی

اگر ورای روياها نروی،اگر به خودت اجازه ندهی كه حداقل يك بار در تمام زندگيت ورای مصلحت‌انديشی بروی .

امروز زندگی را آغاز كن ! امروز مخاطره كن ! امروز كاری كن

پابلو نرودا ، ترجمه احمد شاملو

خوب ... زیاد هم روز بدی نبود.. چک مان را ندادند.. طبق معمول یک روز قیف نبود و یک روز قیر.. اول صبح نماینده‌ای که فرستاده‌بودم قلعه، زنگ زد که مدیرمالی رفته ماموریت.. گفتم لطفا رختخوابت رو پهن کن و دراز بکش تا برگردد.. ساعت دو زنگ زد که آقای مدیر آمده ولی تا دوشنبه موجودی ندارند..

حقوق آن خانم را زیاد کردم. واکنشش کاملن متفاوت با انتظارم بود.
کلی ازش تشکر کردم برای مدتی‌ که در غیاب مدیرمالی‌مان، رتق و فتق همه‌چیز را به‌عهده گرفته. و گفتم که هیچ مبلغی جبران زحماتش نیست و این را از ته دل باور دارم( واقعا باور دارم) و می‌خواهم قبل از استقرار مدیر‌مالی جدید، تا هنوز با هم مستقیم کار می‌کنیم، حقوقش را درست کنم. نظرش را پرسیدم. گفت: هرقدر خودتان فکر کنید. گفتم می‌خواهم خوشحال باشي. گفت: همین‌که می‌دانم در این مدت که سعی زیادی کرده‌ام، شما می‌فهمید، راضی‌ام.. خلاصه از من اصرار و از او انکار. به همان‌که گفتم راضی‌شد.

به‌آن یکی هم که باید حکم عدم تمدید قرارداد را اعلام می‌کردم، کردم. از مدت قراردادش یک‌ماه دیگر مانده. اما به همه گفته‌ام انتظار دارم اگر می‌خواهند بروند، راست و صادقانه از یک ماه قبل خبر بدهند و خودم هم متقابلا همین کار را خواهم‌کرد. قبلن پدر ژپتو که جای من بود، عقیده‌داشت حکم عدم تمدید را باید در آخرین لحظه قرارداد به کارمند اعلام کرد تا مبادا فرصت خلافی داشته باشد. خوب .. من این عقیده را ندارم. حالا به‌هر دلیل..

مدیر فروش جدید می‌گوید: خانم‌جان شما زیاده از حد در دسترسی! چرا توی سالن بین بچه‌ها می‌گردی و هرکس هر وقتی بخواهد می‌تواند با شما حرف بزند و بیاید توی اتاق؟
مدیرعامل مهربان هم با او موافق است. به‌نظر خودم کار درستی می‌کنم که با همه رفیقم و سربه‌سر می‌گذارم و می‌خندم. کار ما کار خشنی‌ست..و من فکر می‌کنم اگر می‌توانم از بار سختی آن کم کنم، باید بکنم..از طرفی طبیعت من هم طبیعت قیافه‌گرفتن نیست. (برعکس ظاهرم البته!) به راحتی برای اشتباهم عذرخواهی می‌کنم و به‌راحتی وقتی کسی دلخور باشد صدایش می‌زنم و باهش حرف می‌زنم تا بفهمم ریشه دلخوری کجاست. خیلی وقتها اتفاقن مشکلات بچه ها خانوادگی و شخصی‌ست.. با آنها همراهی می‌کنم و هنگام کار ملاحضه شرایطشان را دارم. البته اين را به‌مرور متوجه‌شدم كه باید در مسیر طبيعت و فطرتم قدم بردارم تا روحم آرام باشد و این آرامش به محیط کار سرايت كند.
دلم مي‌خواهد ميان جمع‌، وجود داشته باشم تا بود و نبودم متفاوت باشد.. آدمي كه توي اتاق و پشت ميز مديريت كند، لزوما مي‌تواند فروغ نباشد.. اما الزاما فروغ مدير بايد آدم باشد.

خسته بودم. ولی هوش از سرم پرید وقتی وارد پارکینگ شدم و دیدم دزدگیر ماشین از ساعت یک‌ربع به‌نه تا ده شب بی‌وقفه جیغ زده و بنده توی شرکت بی‌خیال نشسته بودم و به‌حرفهای مدیرعامل مهربان و مدیرفروش پرانرژی جدیدمان گوش می‌کرده‌ام!!
حالا هم هنوز هوش از سرم پریده.. یعنی وقتی فکر همسایه‌ها را می‌کنم واقعن شرمنده می‌شوم..
بگذریم.. این بنده خدا را پس فردا سوار قطار خواهم‌کرد و به‌مشهد می‌فرستم تا برادرم بفروشدش..
از وقتی از مشهد برگشته‌ام، بلانسبت هرچی دوست دارید فکر کنید، کار می‌کنم.. شبها تا هشت و نه سرکارم و نمی‌دانم چرا اگر قرار‌باشد توی شرکت بخوابم، هنوز هم کار هست..به‌نظرم سیستم کاری‌ام بی‌نظم است.فرصت کافی برای نظم‌دادن ندارم. کار زیاد است و هی مجبورم به‌روز بدوم وگرنه عقب می‌مانم..
یک آقای مدیرفروش انرژتیک سیستماتیک آورده‌ایم که لااقل بخش خودش را حسابی نظام داده..
توی شرکت همه عین قیبله مورچه‌ها می‌دوند.. فقط امیدوارم عاقبت این دویدن، خاک کول مورچه‌کردن نباشد.
هدررفتن زحمات یک سال قبل مرا ترسانده.. آن‌وقت هم از بس همه‌چیز سرعت داشت، فرصت کافی برای تحلیل نداشتم. باید تا دیر‌نشده یک فکری بکنم..
آثار گفتگوی میهنی و سبز دولت کریمه دهم حسابی توی گودی انگشتانمان دارد سبزی می‌کارد. هر روز از نوعی. این هم خودش می‌تواند در گیج‌شدن بیش از پیش من و ما نقش موثری ایفا کند... حیف از آن وقتهایی که می‌شد درباره قلعه حیوانات نوشت. دیگر نمی‌شود. باید شعر گفت در وصف این‌همه گل و بلبلی که روح مخت را هر روز و هر ساعت به‌سوت‌زدن وامی‌دارند.
از این‌همه که بگذریم، خوبم. فرصتي نيست كه به‌ جاهاي خالي فكر كنم ..يعني زياد نيست...

هم خیلی خسته ام، هم نوازش خونم کف پامه..
روحم حالش خوبه، فقط خوابم می یاد یک دنیا.

دیشب از مشهد برگشتم. حال بابا نسبتن خوب بود. بلاخره بعد از ده روز، برای ساعاتی فشارخونش ۱۴ شد.. امروز انگار بهتر از دیروز است.
می‌خواستم سه‌روز مشهد بمانم اما روز دو‌شنبه که رفتیم برای تست قلب، فشار بابا رسید به ۲۱ و پایین نیامد که نیامد. بیشتر به‌خاطر مادرم ماندم.. روحیه‌اش را باخته‌بود، آن قدر که من هم به‌سختی اشکهایم را قایم می‌کردم..

خوشحالم که رفتم و ماندم و مواظبتشان کردم..
از ایمیل‌های شما و کامنت‌هایتان هم ممنونم.. دعای خیرتان کمکمان کرد.. امیدوارم همگی زیر سایه خانواده‌‌، آرامشی برقرار داشته باشید..

بابا بهترند.
بي انصاف يك سال داروي فشارخونش را يواشكي قطع كرده بود.. بعد از چند روز تازه به فشار 15-16 رسيده ايم.. امروز مي رويم تست قلب. ولي بحران گذشت به اميد خدا..
از لطف همه دوستان ممنون. ببخشيد كه تا الان به اينترنت دسترسي نداشتم.

هرچه خصلت کارمندصفتی آدم کمتر باشد، موفق تر، خوشحال‌تر و با عزت نفس‌بالاتر کار می‌کند.
هرچه مدیر آدم‌تر باشد، می‌تواند خصلت کارمند‌صفت بودن همکارانش را کم‌‌رنگ‌تر کند.
آن خصلت و این منش به‌عقیده من بیشتر اکتسابی‌اند تا ذاتی و بالطبع، کنش‌هایی خود‌خواسته‌اند تا عکس‌العملی.

...

پست قبلی را که نوشتم به‌خاطر خواندن یک وبلاگ بود... وبلاگ‌نویس زنی‌ست که عاشق مردی متاهل است..
ردکردن این عشق در توان من نیست. یعنی آن قدر آدم‌ها پیچیده‌اند و روابط زناشویی خودشان را پیچیده می‌سازند که هرچه تجربه‌ات زیادتر می‌شود، می‌فهمی که نباید زندگی زناشویی را به‌قضاوت بنشینی.
برای خود من هم چندبار در شهر از این دست پیشنهادات بی‌شرمانه اتفاق افتاده.. مردان متاهلی که اتفاقن یا بسیار زیاد دوستشان داشته‌ام -یا در مواردی هم اصلن نداشته‌ام- و سعی کردم به‌هرحال خودم را از این رابطه سه‌نفره معیوب دور کنم.
می‌گویم معیوب..بله. به‌نظر من معیوب است. چیزی که درد آور باشد یک جایی ازش عیب دارد. حالا گیرم که من منشا درد را درست نشناسم و یا بخواهم نادیده بگیرم.
داشتم می‌گفتم که از این روابط دور می‌شوم.. و این دور شدن در کمال خودخواهی ، به‌هیچ‌وجه تا به امروز ربطی به زن مقابل نداشته‌است. همیشه خودم مهم بودم. فکر کردم طاقت تحمل مردی را ندارم که آغوش تقسیم‌شده دارد.. هرقدر این مرد بگوید عاشق است.. هرقدر برایم فداکاری کند.. هرقدر بزرگ‌ترین مردی باشد که در زندگی دیده‌ام.. هرقدر بتواند عاشقم کند.. من نمی‌توانم فکر کنم که این مرد به من خیانت نمی‌کند.هرچند از اساس، در آغاز رابطه، دانسته وارد قضیه شده‌باشم و اصل مطلب این باشد که خیانت دارد توسط ما به زن اول انجام می‌شود.
برای من خیانت‌کار بودن مرد مهم‌است. اینکه دارد به من خیانت می‌کند.این واژه به راحتی قادر است مرا برماند(!) و بنشیند جای هم منطق و هم احساس.
...
در ضمن نوشتن این پست اصلن به معنی رد کردن روابط سه‌نفره و چهار نفره و پنج‌نفره نیست. من فقط در مورد خودم نظر دادم چون می‌دانم مدیریت و هندل کردن این نوع رابطه از دو نفر که بیشتر می‌شود، برای من نه سخت، که ناممکن می‌شود. بنابراین سراغ بنده که می‌آیید لطفا از قید دو جهان آزاد باشید :).

يكي بايد بياستد..

عادت برای من به مثابه مرگ است. به مثابه نابودی. به چیزی که عادت کنم تمام می‌شود/ می‌شوم. انقدر از عادت گریزانم که ممکن‌ست بی هیچ تاملی طرح عاشقانه‌ی بی‌سرانجامی را با یک رفتگر بکشم. این شکلی‌اش را تجربه کنم که من آدم تجربه از هر چیزی، از هر نوعی در هر مکانی ام. آدم خود را سپردن دست بادم. اصلن من می‌گویم آدم‌ها نباید به زندگی‌شان عادت کنند. عادت که کنند رنگ محیط می‌شوند. می‌شوند خاکستری. رنگ و رو رفته. باید همیشه در بروند از این روزمرگی، باید به زور یک شکلات هم که شده یک طعم غیر از امروز را در امروز بچپانند. باید عاشق قالی‌شوی‌ها بشوند، شیشه‌شورها، گاری‌چی‌ها. پاهای‌شان را گلی کنند. درخت‌ها را بالا بروند. روی برف‌پاک‌کن‌ها نامه‌های یادگاری بگذارند. آدم‌ها باید زندگی را به هر زوری که شده از عادی بودن درآورند. باید بلد شوند که می‌شود به جای راه رفتن دوید. به جای دویدن پرید. به جای حرف زدن آواز خواند. به جای دست دادن بغل کرد. دمت گرم گفت. روی‌ شانه‌شان، پشت‌شان،‌ نقطه‌ی ثقل دوستی‌شان زد. آدم‌ها باید یاد بگیرند که خودشان را به زور از زندگی بکشند بیرون. زندگی را خودشان طرح دهند. به شکل خودشان. به شکل ایده‌های‌شان. به شکل آرزوهای پروازشان. باید بلد باشند آغوش کشیدن‌های ناگهانی را. بوسه‌های یک‌هویی را. گریه‌های بی‌هوا را. باید زندگی را تابلویی ببینند. تابلویی ببینند نقاشی شده از کوه و دشت. از خانه و خیابان. از ماشین‌ها و آدم‌ها. که آدم توی تابلو شوند؛ قصه بازی کنند، شخصیت باشند، بسازند بتراشند از زندگی‌شان، از حواشی‌شان، از اطرافیان‌شان. ردی از خودشان به جا بگذارند. دل‌شان را خوش کنند. دل دیگران را به هوای دل خودشان خوش‌تر کنند. نگاه‌ها را برق بیاندازند از این یک ذره تفاوت. از این یک اپسیلونی که بلدند بلندتر بپرند از زمین. که بلدند سیب بچینند از درختی که کنار اتوبان ایستاده و هیچ تنابنده‌ای نمی‌ایستد برای چیدنش.

گاهی اوقات اتفاقاتی می افتد باور نکردنی .. که متاسفانه و بدبختانه باید باور کنی.

همین حالا که دارم می‌نویسم، زوج خوشبخت همسایه درحال فریاد زدنند.. می‌توانم بی‌بی‌سی را خاموش کنم و کار حتی به‌خیال پروری هم نرسد، بس که صدایشان را می‌شود واضح بشنوم.پس نتیجه می‌گیریم که فاتحه‌ای که به‌دیوار اتاقم خواندم با آن رنگ بی‌خود عایق، چقدر مثبت بود. ها؟
رنگ عایق هیچ‌کاری نکرد.. جز این که پوشش دیوارم را شبیه کنیتکس کرده و هیچ جوری جز با فشار آب شلنگ قابل پاک‌کردن نیست. زشت هم هست. گفتم که یک‌وقت مثل من علاف چيزي به‌نام رنگ با پوشش سلولوزي يا بلكا يا رنگ با الياف پارچه‌ نشوید.
برای عایق‌کردن دیوار، اگر کوچک‌شدن مساحت خانه‌ برایتان مهم نیست، بهترین روش استفاده از درایوال است. حدااقل ۵ سانتی‌متر ضخامت دارد ولی جواب مي‌دهد.

به‌طرز احمقانه‌ای- یا وحشیانه‌ای- از آدمهای عصبی فرار می‌کنم.. از آدمهای تنش‌زا.. از اتفاقات عصبی‌کننده هم فرار می‌کنم.. صدای فریاد به‌شدت مرا به‌هم می‌ریزد.. حتی میان یک نوشته که باشد. دوست ندارم قاطی اینها شوم..
از فیلم‌های اکشن هم گریزانم.. از کتاب‌هایی مثل سوربز که خون‌ریزی در آنها دستمایه نوشتن است. هرچند عالی باشند.. تمام عضلاتم را منقبض می‌کنند..
دوستم می‌گوید: خودخواهی. اما خودم که خودم را می‌شناسم، می‌دانم از خودخواهی‌ام نیست. پوست روحم ناسور شده.. این چیزها باعث می‌شوند زخمهایش خون‌چکان شوند و من بلد نیستم جلوی خون‌ریزی را بگیرم..

یادم بماند در زند‌گی بعدی‌ام زنی باشم سی‌و‌هفت‌ساله

هنوز شرکتم.. یکی دو کار کوچک مانده.. بعد می روم ورزش. و بعد خرید و خانه..
آخر هفته باید روی چند چیز مهم فکر کنم.
یکی این که باید ترتیبی بدهم تا بچه های شرکت درست سازماندهی شوند.
درحال حاضر بیشتر هماهنگی‌ها را خودم انجام می‌دهم و این هم انرژی زیادی می‌برد، هم نمی‌گذارد به چیزهای مهم‌تر فکر کنم. این که تابه‌حال کارها را سیستماتیک واگذار نکرده‌ام، یک نقص من است. یعنی وقت یا حال یا سیستم درستی برای آموزش‌دادن ندارم.(شاید چون سازمندهی را بلد نیستم) برای همین وابسته به کارمندان باهوشی می‌شوم که نیازی به‌یاددادن زیادی ندارند و خودشان خودکار جلو می‌روند. وقتی یکی از اینها می‌خواهد برود، من می‌میرم.
دوم این‌که باید برای آینده فکر کنم.
با فشار زیاد، در چند جبهه، بازار را باز کرده‌ایم. یک‌هو ممکن است با حجم بالایی از سفارش روبرو شوم. نباید بگذارم وضعی پیش بیاید که بازار اعلام نیاز کند و ما نتوانیم جنس را برسانیم. این از بازار‌نداشتن هم بدتر است. چون بهره زحماتمان و هزینه زیادی که برای بازاریابی صرف‌کرده‌ایم، نصیب رقیبان می‌شود.
سوم این‌که می‌خواهم کمی به‌خودم فکر کنم. به‌این‌که چطور کمی فان در زندگی‌ام بیافرینم. این فان چه‌ها می‌تواند باشد؟ سفر؟ دوست‌پسر؟ یک خرید عالی؟ عوض کردن خانه؟ یک‌ماشین جدید؟.. فعلن نمی‌دانم. همین‌طوری که می‌نویسم، هیچ‌کدام جذابیت فوق‌العاده‌ای نسبت به بقیه ندارند! شما چه می‌گویید؟ به‌نظرتان جذابیت ماشین خوشگل بیشتر است یا دوست‌پسر ؟ P-:
یک کم با من حرف بزنید. به‌نظرتان برای من با این ویژگی‌ها که می‌شناسید، چه فان دلپذیری می‌شود تعریف کرد؟ که حالم لابلای این همه کار خوب شود؟ یادتان باشد که این فان نباید خیلی وقت‌گیر باشد.

من سالی یک بار یک پست نامرتبط با کار می نویسم، آن وقت زیر همان یکی هم کامنت‌ کاری می گذارید!
بعد من را بگو که دنبال دلیل بی‌حسی‌ام می‌گردم !

یک‌وقتهایی یک حرفهای احمقانه‌ای از دهان آدم بیرون می‌آید که همین‌طور که دارد توی هوا پخش می‌شود، آرزو می‌کنی کاش هزار تا دست و دهان داشتی که آن وسط جمعشان می‌کردی..
هفته قبل یکی از این وقتها بود..
توی جلسه‌ای با مدیر کارخانه و آقاشیره( نگفته‌بودم که باهم رفیق شدیم و حالا مشاور ماست) و مدیرعامل مهربان نشسته بودیم..
حرف از سخت‌شدن استخدام کارگر در منطقه ماشد. که علت اصلی‌اش تعطیلی نه ماه قبل کارخانه‌مان بوده و حالا همه دارند بیمه بیکاری می‌گیرند و یک شغل معمولی دیگر هم کنارش دارند یا اصلن همان را هم ندارند و پایشان را دراز می‌کنند توی خانه و پول بیمه بیکاری را مزه‌مزه می‌کنند. برای همین دیگر حاضر نیستند تا وقتی هنوز مهلت استفاده از این مزیت را دارند، جایی مشغول شوند، چون به‌محض اشتغال جدید قطع می‌شود و کار دوم هم نمی‌توانند داشته‌باشند..
داشتیم سیستم غلط کار ایران را نقد می‌کردیم تا آقای الف نون یک زمانی شاید از نظرات ما برای اداره سیستم دنیا هم بهره‌مند شود.
مدیرعامل مهربان می‌گفت که اشکال فرهنگی‌ست. در خارج از کشور اگر کسی بیمه‌بیکاری بگیرد و در عوض کارش را از دست داده باشد، افسرده می‌شود و خیلی نمود بدی دارد.
من هم نظر دادم که: بله .. مثل آقای فلانی که مدیر مالی‌مان بود یک‌زمانی و اصرار کرد که اخراجم کنید تا بتوانم بیمه بیکاری بگیرم و حالا فکر کنم بیش از پانصد هزارتومان از بیمه می‌گیرد و چند جا هم پارت تایم کار می‌کند.. خوب این عین دزدی‌ست.. و خلاصه کار زشتی‌ست که انگل اجتماع باشی و به‌صرف اینکه سه‌درصد از حقوقت را داده‌ای فکر کنی باید قبل از مردن نقدش کنی.. و اصلن چطور کسی رویش می‌شود صحیح و سالم توی خانه دراز بکشد و پول مفت بگیرد؟ و .... خلاصه همین‌طور ور زدم یک سره...
شب یادم آمد که زن مدیر کارخانه‌مان هم بیمه بیکاری می‌گیرد.

برخلاف پنین، امروز روز من نیست. نه امروز بلکه اصولن شنبه‌ها و من رابطه دلپذیری با هم نداریم. تقریبن همه شنبه‌ها، بد بیدار شده‌ام.
از دولتی‌سر بچه مزخرف همسایه‌. که یا تا نصفه‌شب بیدار می‌ماند و از این سر به‌آن سر خانه مثل زلزله می‌دود و یا کله سحر با جیغ و گریه بیدار می‌شود.. گاهی هم بابای مزخرف‌تر از خودش سر صبحی هوس بازی و قربان‌صدقه رفتن می‌کند یا روی دیوار رنگ می‌گیرد و برایش آواز می‌خواند.
امروز تصمیم دارم بروم سراغشان.
فکر کنم چهارمین اعتراضم باشد.
اولین بار ساعت یک یکی از هزارتا نصفه‌شبی بود که هنوز بچه نداشتند و درعوض مثل وسط بیابان سرهم داد می‌زدند.
دومین بار بچه دنیا آمده بود و برای دلخوش‌کنکش یک تلوزیون دیواری روی دیوار مشاع با دیوار اتاق‌خواب من نصب کرده بودند تا از ساعت پنج‌صبح کارتون تماشا کند.
شب قبل بار سوم، چهاربار با صدای گرمب کوبیدن در اتاق از خواب پریده‌بودم و فردا مادر چرمنگ بچه گفت: دخترم از این‌که تازه یاد‌گرفته درها را به‌هم بکوبد، حظ وافری می‌برد!
امروز بار چهارم است. نمی‌توانم بگویم لطفا مواظب این پدرسگ‌تان باشید که از‌بس می‌دود، توی ذهنم احساس زلزله دارم. نمی‌شود به‌گریه‌کردن و زوزه کشیدن بی‌وقفه‌ هم اعتراض کرد.اما بعد از کلی گشتن یک رنگ نسبتن عایق پیدا کردم که امروز می‌خواهم ازشان تمنا کنم با هزینه من دیوار مشاع را از دو طرف رنگ کنیم، شاید لااقل شنبه‌های زهرماری‌ام کمتر شوند.
یعنی بگویم ها.. از این همسایه واقعن بیزارم. از آن نفرت‌های خیلی نادر عمرم.

خوب .. حالم بهتر شد. اولتراسرف کار افتاد. رنگ صورتی رو برداشتم. ولی هنوز اینجا درست نیست. یعنی فکر کنم وقتی درست بشه که دیگه من شوهرکرده‌باشم و رسمن وبلاگ‌نویسی رو بزارم کنار..
مواد اولیه هم داره حمل می‌شه. خیلی عالی. کارگر ولی هنوز نداریم.
یادم باشه بعدن درباره شرکت بازرگانی پتروشیمی یه‌چیزی بنویسم. و بگم که مثل سازمان آقای قالیباف، اینا هم جزو استثناهای کاری ایران هستن. و من اصلن نمی‌فهمم چه چیزی باعث می‌شه این دو سازمان باروشی غیر معمول کار کنن. چون اصولن شما می‌تونین یه‌سر برین مثلن ثبت شرکتها یا دارایی یا ... تا درک کنین کارکردن معمولی یعنی چی.

خوب به نظرم اینجا بلاخره درست شد. از داریوش ممنون که خیلی وقتش رو گرفتم. البته کلک مشهدی زدم وگرنه دست از سیاست برنمی‌داشت تا به‌اینجا برسه :-) و از آقای الد‌فشن عزیز هم برای طراحی لوگو و ترکیب رنگ خیلی ممنون.
اسم این دو تا آدم بزرگ رو نوشتم که اگه هر فریادی دارید برسرآمریکا بکشید، من کاره‌ای نیستم. :-)
در ضمن از نظرات سازنده شما که مطابق با خواست این دولت باشد، استقبال می شود .

گناهش به گردن اونی که تو گودر شر کرده بود :)

......

لینک از اینجا.

زندگی‌ دوباره شلوغ شده.مدیرعامل مهربان کماکان ایران است و وقتی هست، همه‌چیز زیر سایه حضورش در عین سرعت و شدت، آرامش دارد. کلی برنامه‌های استراتژیک برایمان ریخته و ما با امید زیادی دوباره کارخانه را باز کرده‌ایم..
بیشتر این روزها تا بعد از ساعت شش شرکتم. راهبری هم‌زمان دو شرکت، کار زیادی‌ست. هشت‌ساعت کار مفید را حتمن دارم و با اینکه له و از حال‌رفته به‌خانه می‌روم، اما کاملن خوشحال و راضی‌ام.
روزدرمیان طبق روال ماههای قبل باشگاه می‌روم. البته مرتب نیست. ولی سعی می‌کنم بروم چون قیافه خوب، اعتماد‌به نفسم را خوب می‌کند..
یک روز در هفته هم باید موسیقی کار کنم. بلای جانی شده. ولی برای این هم سعی می‌کنم. در طول هفته تمرین هم لازم دارد. درست مثل بچه مدرسه‌ای تنبل همه‌چیز به‌همان شب آخری که فردایش معلم دارم، می‌افتد...باید هرچه زودتر برای موسیقی تصمیم بگیرم.
شبها توی خانه سه‌ساعت و نیم وقت مفید برایم می‌ماند. که باید برای اینها صرف کنم:
-حتمن یک تلفن بزنم.
- شام درست کنم.
- احتمالن خرید کنم.
- به‌ اوضاع خانه برسم.
- حمام کنم.
- موهایم را صاف کنم.
- نیم ساعت گیتار بزنم.
- شام بخورم.
مجموع این اتفاقات یک ساعت و نیم طول می‌کشد + دو ساعت دیگر که به‌قول مادرم ،برایش فاتحه بی‌الحمد می‌خوانم!! گودر صفر می‌کنم عین چی!!
........
هر روز صبح به‌خودم قول می‌دهم که امروز دیگر سراغ گودر نخواهم‌رفت و به‌جای آن فیلم می‌بینم یا یک کار قشنگ دیگر خواهم کرد. کارهای قشنگ هم زیاد سراغ دارم. اما دوباره روز از نو، روزی از نو. بهترین وقتم صرف اسکن کردن مطالب چند خطی و اخبار می‌شود و واقعا حس می‌کنم تاثیر بسیار بدی، حداقل، روی حافظه‌ام گذاشته. علاوه براین‌که اختیار زمان به‌جای اینکه دست من باشد، دست آن رقم سیصد و چهارصد بولد‌ آیتم‌های شر‌شده است!
امروز خودم را قسم داده‌ام که نه‌گودر بخوانم و نه خبر. فیلم سینما پارادیزو بیش از سه ماه است که نیمه‌کاره توی دستگاه مانده... امروز حتمن می‌بینمش.
یک سی‌دی خوب باید درست کنم از مجموعه موسیقی‌های خوبی که دارم.. این هم برای فردا.
پس‌فردا اگر قسمم راست بود، فکرش را خواهم‌کرد!

یعنی برای من که حدود بیست‌سال است قبض‌های رنگارنگ تلفن و آب و برق و ..را پرداخت‌می‌کنم و در این مدت هیچ قبضی را باطیب خاطر نداده‌ام، مخصوصن سالهای اخیر که یک بدو‌بیراهی هم ضمیمه پرداختش کرده‌ام، واقعا جای پیشرفت دارد که پاکت محترمانه قبض‌های آبی و نارنجی شهرداری را با رغبت باز می‌کنم، درودی بر خاندان آقای قالیباف می‌فرستم و ته دلم ازش تشکر می‌کنم بابت سامانه 137‌ تند و تيزش، تمیزی کوچه‌ شرکت و خانه، زباله‌های خشکی که هر چهارشنبه منظم و مرتب و تمیز ازمان همراه با تشکر گرفته‌می‌شود، آسفالت‌شدن همه‌ چاله و چوله‌هایی که سالهاست ازشان رد می‌شدم و حتی به‌ذهنم خطور نمی‌کرد کسی پیدا‌شود تا من بهش تلفن بزنم و بگویم لطفا چاله خیابان فلان را هم یادتان باشد و همه زمستانی که یک‌بار هم وسط یک خیابان یخ زده سر‌نخوردم.

خوب ... به‌قول یکی، آدم وقتی نیت می‌کند یک چیزی پست کند و قبل از برآورده‌کردن نیتش، وبلاگ‌های دیگر را می‌خواند، نیتش خشک می‌شود.. به‌نظر می‌رسد اصلن نوشتن ندارد. این‌ حرفهایی که من -و لابد او- می‌نویسیم میان این‌همه اتفاقات درشت بیشتر شبیه بی‌غیرتی می‌شوند تا نوشتن وبلاگ. به‌نظر خودمان - نه! به‌نظر خودم- خیلی وقتها رفتارم شبیه بی‌غیرتی‌ست. وقتی بعد از یک‌ماه تحمل تحریم نوکیا، بلاخره باز نوکیا خریدم. یا وقتی هفته‌ای یک‌بار اس‌ام‌اس اجباری می‌زنم. یا وقتی به‌قول خیلی‌هایی که غر‌شان را این‌ور و آن ور می‌خوانم که نشسته‌ام پشت اینترنت و اخبار را می‌خوانم و گوشی را برمی‌دارم و به‌دیگران می‌گویم.
چندشب قبل به‌دوست مشهدی‌ام می‌گفتم بلانسبت بقیه مشهدی‌ها، من و تو کافی هستیم که ثابت کنیم ژن مشهدی نه‌تنها ترسو که انگار بی‌غیرت هم هست. واقعا بقیه چطور نمی‌ترسند و ما این‌قدر می‌ترسیم؟ یعنی واقعا مشهدی منفعت‌طلب است؟
لااقل هرمس و دخترخاله‌ها و پسرخاله‌هایم نقیض این ادعا را ثابت می‌کنند. اما درباره من، ترجیح می‌دهم اصلن درموردش حرف نزنم. خودم هم امر بهم مشتبه شده که توجیه می‌کنم...
بگذریم..
سعی می‌کنم گاه‌گاه اینجا بنویسم. نه دلم می‌خواهد خوانندگانم را ازدست بدهم و نه دلم می‌خواهد با ننوشتن، فکر کردن برای نوشتن را فراموش کنم.
همین اتفاقات ساده دور و برم را می‌نویسم. چیز بیشتری در دنیای من رخ نمی‌دهد. این اتفاقات ساده، واقعا دربرابر بقیه چیزها مضحک به‌نظر می رسند. خودم قبول دارم که آدم باید اساسن بی‌رگ باشد که هم‌زمان با دادگاه حجاریان، برود خوش‌گذارنی. گرچه قسم می‌خورم کسی این انتقاد را ازم نکرده. اما خودم می‌گویم که وقتی پست قبل را نوشتم، سرشار از خوشی بودم و تقریبا از جریان دادگاه بی‌خبر. بعد که ریز حوادث روز را خواندم، حس خربودن مطلق از بازگو‌کردن خوشی بهم دست داد. درست مثل اینکه دور از جان، وسط مجلس ختم کسی با بغل دستی‌ات پچ‌پچ کنی که آی امروز خواهرم زایید و ما چقدر مشعوف شدیم و چقدر نوه خوشگلی داریم. خوب خری دیگر.

گاهی اوقات دیگران را غیر منصفانه نقد می‌کنم. در آن لحظه خاص متوجه نیستم. اما بعد که با خودم می‌نشینم و حرفها را مرور می‌کنم، متوجه می‌شوم چقدر نظر بی‌ربط و بی‌خودی درباره آن آدم داده‌ام. بیشتر که دقت می‌کنم علت این انتقاد را در کاستی خودم پیدا می‌کنم. یک‌چیزی در آن آدم هست که من دوست دارم داشته باشم و ندارم. ناتوانی‌ام ( به‌هر دلیل- حتی به‌خاطر تنبلی) باعث می‌شود که خیلی ناخودآگاه اصل قضیه را منکر شوم.
مثلن دختری را توی خیابان می‌بینم که یک لباس رنگی شاد پوشیده. از ذهنم می‌گذرد: چه رنگ نامناسبی برای خیابان! و یک نفر توی دلم می‌گوید : کاش تو هم شهامت پوشیدنش را داشتی!
مثالی که زدم پیش‌پا افتاده بود.. این انتقادهای نامنصفانه، معمولابسیار ظریف‌تر و باریک‌تر از آنند که به‌راحتی، حتی خودم، کشف شان کنم و بفهمم آنچه به‌نقد کشیده‌ام در حقیقت خودم بوده ام و داشته‌ها و نداشته‌هایم.
به‌نظر می‌آیدهرچه آدم‌ها رضایت‌شان از زندگی و از خودشان بیشترباشد، حرفهای احمقانه زدن‌شان- قضاوت کردنشان- کمتر می‌شود.

رفتم پیش دکتر. مکین می‌گوید از لحاظ اسمش خلاصه.. بنابراین فقط می‌نویسم دکتر!
بد نبود. از صبح به‌این فکر افتاده‌بودم که بی‌خود می روم.. مخصوصا که عصر توی ترافیک وحشتناک آرژانتین گیر افتاده بودم و به‌نظر نمی‌رسید سر ساعت برسم.. ولی رسیدم و رفتم و در واقع کمی سم مصرف کردم..
بهش همه مسائل را گفتم.. اصولن خوب است آدم یک مشاور قدیمی داشته باشد که زیاد هم حرف نزند و زیاد هم یادداشت برندارد که متوجه دکتربودنش شوی و صمیمیتت را کتابی کند.
بهش گفتم که خشم هفت-‌هشت ماه قبلم جایش را به عدم اعتماد به‌نفس داده..که هرکاری می‌کنم، فکر می‌کنم نکند درست نبوده باشد.. که بعد از یک سال به‌همسایه مزاحمم با هزار تا ببخشید گفتم که در اتاقش را نصفه‌شب صدبار نکوبد و از آن موقع تا حالا عذاب‌وجدان گرفته‌ام که هربار بچه اش گریه می‌کند نکند به خاطر من باشد که از این بابت دعوایش می‌کنند و دلم می‌خواهد از فرط استیصال به‌خاطر اعتراض‌کردنم گریه کنم.. که از هیچ‌کس توی شرکت بازخواست نمی‌کنم چون فکر می‌کنم همه تقصیرها گردن من است که مدیر خوبی نبودم و جلوی مشکل را از سر قضیه نگرفتم...که نمی‌دانم وقتی فکر می‌کنم با این اوضاع کاری و زمانی که دارم، مناسب نیست فوق‌لیسانس بخوانم و بعد خودم را شماتت می‌کنم که تنبلم، توجیه می‌کنم یا نمی‌کنم.. که دیگر نمی‌فهمم چی را توجیه می‌کنم و چی منطقی‌ست؟ مرز بین والد و بالغم از فرط آسیب‌دیدگی کودک، محو شده.. که کودک درونم وقتی آقای فلانی هی مچش را می‌گیرد، مچاله می‌شود و دیگر حتی زیر میز هم نمی‌رود بلکه دود می‌شود و می رود هوا..
اینها را گفتم و بعد که یادم آمد چقدر طفلکم، اشکم درآمد و برای اینکه پاسم ندهد به‌دکتر افتخار، اضافه‌کردم: آقای دکتر اصلن افسرده نیستم ها!
در عوض سه بار گفت: پیشنهاد می‌کنم به‌خاطر افسردگی خفیف یک سری هم به دکتر افتخار بزنی..
سوال کردم با مشاوره درست نمی‌شوم؟ گفت: چرا.. ولی اول باید فروغ با فروغ آشتی کند.
و بعد هم هی سوال کرد تا بگویم چه‌چیزهای مهمی بیشتر باعث تنبیه خودم می‌شود.. گفتم اول از همه کارم که خوب پیش نرفت و عادت نداشتم به شکست و دچار شوک بزرگی شدم و بعد هم وضع انتخابات..
گفت: خوب این دومی نقش بزرگی داشته.. و تو از این بابت تنها نیستی..گفتم چرا.. تنهایم.. وقتی فکر می‌کنم از همه‌چیز عاصی‌ام ولی آدمی نیستم که بروم توی خیابان تظاهرات کنم.. وقتی دلم می‌خواهد ولی می‌ترسم.. وقتی منطقم می‌گوید کار من، کار دیگری‌ست و اوین رفتن از من برنمی‌آید و تازه اگر برآید، بعد از آن نمی‌دانم با هیچ و پوچ‌شدن همین چس‌مثقال زندگی‌ام چه‌کار باید بکنم؟ که من کسی را ندارم تا وقتی ناپدید شدم دنبالم بگردد.. و بعد نمی‌دانم، نمی‌فهمم اینها توجیه آدم ترسویی به‌نام فروغ است یا واقعا منطق است؟ اگر منطق است، چرا تمام این یک ماه از خودم شرمنده‌شده‌ام؟ که ساکت نشسته‌ام و فقط نوشته های همه را می‌خوانم و گریه می‌کنم؟ چرا دلم می‌خواست به‌یکی زنگ بزنم و بگویم مرا هم با خودتان ببرید؟ که چرا این‌قدر نگران خودمم که بلاخره یک‌روز این آدم ترسو را می‌زنم له می‌کنم و خودم را می‌برم توی خیابان و شعار می‌دهم؟ واصلن بابت منطقی که آن روز کار بکند یا نکند، مطمئن نیستم..

او کماکان عقیده داشت باید فروغ با فروغ آشتی کند..
شنبه به‌دکتر افتخار زنگ می‌زنم.

فردا می‌روم پیش دکتر پیپی. لیست حرفهایم را آماده کرده‌ام .. نوشته‌ام:
- دیگر انسان خوب نیستم. آدم خوبم. آدم خوبی که همیشه باید خوب و عزیز و مورد توجه باشد.
- اعتماد به‌نفس ندارم. شاید به‌خاطر همین آدم خوب شدن باشد. چکار کنم؟
- از آقای فلانی که یک زمانی بهترین دوست و مشاورم بوده، مثل سگ می‌ترسم. عین وقتی که از مدیر مقنعه‌بلند درشت هیکل دبیرستان می‌ترسیدم. هیچ ربطی هم به هم ندارند.
- عذاب وجدان دارم. برای همه کارهایی که می‌کنم و نمی‌کنم. اصولا شده ام کشیش رمز داووینچی که خودش را شلاق می زد. مدام دارم خودم را تنبیه می‌کنم.
- تصمیم‌گیری‌ام که زمانی مایه مباهاتم بود، مختل شده.
- افسرده نیستم.
- تنبلی مثل آفتی که دور سبزیجات می‌پیچد، دست‌و پایم را گرفته. سم لازم دارد. از مرحله کندن و هی کندن گذشته.
- تمرکز ندارم.

جالب است که حتی یک درصد هم فکر نمی‌کنم دکتر پیپی علاجی برایم داشته‌باشد. و جالب‌تر و موهن‌تر از همه‌چیز این‌که اگر خودم جای دکتر پیپی بود و فروغ برای مشاوره نزدم می‌آمد، یک عالمه راه حل برای خوب‌شدن بهش می‌دادم!
همان سم.. همان سم را اگر بدانم از کجا باید تهیه کنم، کار تمام است..

ما امروز را تعطیل نکردیم. به‌جز واحد آزمایشگاه، بقیه سرکاریم. دیشب که با آقای س درمورد تعطیلی امروز حرف می‌زدم، عمیقن اعتقاد داشتم صبح به‌خاطر گرد و غبار زیاد هوا، دچار تهوع شده‌ام. و او سوال کرد: حالا مطمئنی تهوع‌ات روانی نبوده؟
امروز بچه‌های شرکت می‌گویند: ای بابا .. این تعطیلی، مبارزه مدنی با خس‌و خاشاک ۱۸ تیر است.

جالب است..

تقریبا تمام دو سال گذشته، و بلکم بیشتر، طی یک فرآیند خودبه‌خودی ذهن من، هر خبر رادیو و تلوزیون به‌صورت کاملا وارونه پروسس می‌شد و بعد می‌شنیدمش.. و مهم‌ترین دلیل من برای رای دادن همین بود. از دست این فرآیند خودبه‌خودی اضافه و درعین‌حال واجب، خسته‌بودم.
حالا از روز بیست و دوی خرداد به‌این طرف، دیگر خبری از رسانه ملی درخانه من نیست. البته به‌جز یک‌بار، آن‌هم سخنرانی رهبر معظم انقلاب در آن جمعه تاریخی. به‌نظرم این سخنرانی راست‌ترین و واقعی‌ترین حرفهایی بود که باید گوش می‌کردم و می‌دیدم.

زندگی من، زندگی مجردی‌ست.
به‌واسطه این لقب خیلی وقتها مفتخر می‌شوم بارهایی را جابجا کنم.. دوست‌داشتنی و گاه به طور غیر‌قانونی دوست‌نداشتنی.

مادر که قبل از عید بیمار شد، قاعدتا کسی جز من نمی‌توانست بهش رسیدگی کند.. گرچه پدرم همه کار می‌کرد اما وقتی رسیدم خانه، آن‌قدر دلتنگ و خسته بود که متوجه شدم باید چند روزی زودتر می‌آمدم..
خواهر و برادرم به‌ترتیب برای عید برنامه سفر داشتند. کسی، حتی من، توقعی جز این نداشت که باید بروند چون اختیارشان دست دیگری‌ست.

بعد از عید که برگشتم برادر و خانمش یک هفته‌ای مهمانم بودند..قدمشان روی چشم. ورزش و موسیقی و کار اضافی را از برنامه مجردی حذف کردم و عصرها برمی‌گشتم خانه تا زود شام شب و نهار فردا را آماده کنم و بعد مهمانان را ببرم گردش. یک شب هم مهمانی دادم.
مجردان مي‌دانند پذیرایی و مهمان‌داری هم‌زمان، يعني‌چه.

هفته قبل واجب بود برای یک فامیل مجرد دو وعده غذا درست کنم . صد البته کسی بهتر از یک مجرد نمی‌تواند درد سایر مجردان را بداند.

معلم موسیقی‌ام بیمار شد. دو وعده هم برای او غذا دادم. مریضی و تنهایی، نوازش خونش را به‌منهای بیست رسانده بود و فکر کردم خوب .. چه کسی بهتر از من، معناي نوازش خون منهاي بيست را درست مي‌داند؟

دختر‌خاله‌ام نصفه ایران و نصفه خارج زندگی می‌کند.حالا وقت نصفه ایران بودن اوست. تنهاست. شوهرش مدام سفر کاری‌ست. زنگ می‌زند و می‌گوید وسط هفته یک سری بهش بزنم.
این جملات ناگفته را توی کلامش، لای گیومه، پیدا می‌کنم: آقا بالاسر که نداری، خوب بیا دیگه !! می‌گویم سرم خیلی شلوغ است.. و برایش می‌شمارم که یک‌شنبه وقت دکتر دارم، دوشنبه ماموریتم، سه‌شنبه جلسه دارم، چهارشنبه کلاس دارم، و پنجشنبه و جمعه هم هنوز نرسیده تا بدانم ..سریع می‌گوید: خوب پنجشنبه و جمعه با هم باشیم؟ و من جواب می‌دهم: جمعه یادم آمد معلم دارم. می‌گوید: خوب پنجشنبه؟..
سکوت می‌کنم..و فکر می‌کنم اصولن آدم مجرد نیاز به استراحت آخر هفته دارد؟
شاید هم ندارد.
پنجشنبه را به‌دخترخاله ندادم اما مادرم کار دیگری محول کرد و خوب.. خیلی هم تشکر و معذرت‌خواهی کرد که چون تو مجردی آدم رویش می‌شود ازت خواهش کند..
البته اين را اضافه كنم كه تك‌تك موارد بالا جز آخري، در نهايت عشق و علاقه و با خواست قلبي خودم انجام شده‌اند و مي‌شوند اما خوب :

وقت مهمانی فامیل که می‌شود، من چون مجردم، مرتب از یاد می روم.. مگر اینکه برادرم یا خواهرم یا مادر و پدرم تهران باشند و مهمانی برای آنها باشد..

وقت مریضی.. من هم مثل معلم موسیقی، نوازش خونم را از اعماق زمین با همین دستان مهربان خودم حفاری می‌کنم..

وقت بي‌كسي..

هنوز نرسیده زمانی که به‌وقت بی‌کسی‌ام فکر کنم..
و اميدوارم هرگز نرسد..وقتی که سایه مادر و پدر نباشد..و همه اختیارشان دست دیگران باشد و ذهن بقیه آن‌قدر فراموشم کرده‌باشد که دیگر به‌کل محو شوم.

مسخره است! چرا هیچ لیریکسی قابل سرچ نیست؟ موسیقی چه‌ربطی به فیلتر دارد؟
همه لینکهای صفحه اول و دوم گوگل مربوط به‌جستجوی lili+u turn+lyrics بسته‌است!

تمام تنم خسته است. خسته کار خانه و سفر و مهمان‌داری‌های نسبتن پیوسته و شرکت و همه چیز. امروز معلم موسیقی دارم و دعا می‌کنم لحظات آخر پشیمان شود و زنگ بزند که نمی‌آید. اما مطمئنن خواهدآمد. امروز باید شهریه هم بدهم.
وقتم فشرده است ولی مثل همه آدمهای دقیقه نود، راندمان زندگی‌کردنم در این مواقع بهتر می‌شود.کلاسهایی که می‌روم فقط مال همان یک جلسه‌اندو فرصتی برای تمرین ندارم.. یوگا یک روز، موسیقی یک روز و مدیریت صنعتی هم یک روز.. اما در همان یک جلسه سراپا گوش و چشم می‌شوم چون می‌دانم تا هفته دیگر خبری از هیچ‌کدام نیست..
کارمان.. ای شکر خدا.. بد نیست.. خوب هم نیست.. دزد چک‌ها را پیدا کرده‌ایم و شاید موفق شویم پولمان را زنده کنیم.. شرکت بزرگ را تقریبا رها کرده‌ام و شاید خرداد استعفای قطعی بدهم. همان شرکت کوچک قدیم را اداره می‌کنم و خودم هم با همه نیرویی که دارم به كارفروش می‌رسم..شاید حد و اندازه من همین‌قدر باشد.. شاید هم اگر عوامل بیرونی تا این حد تحت فشارم نگذاشته بود، آن یکی را هم می‌توانستم درست اداره کنم..ولی نتیجه‌ای که گرفتم این بود که خودم، خودم را از همه بهتر می‌شناسم و توانایی‌هایم را.. باید به‌این دانستنم اعتماد کنم و ریسک‌های احمقانه را کنار بگذارم..
میان این‌همه فعالیت این روزها، سعی می‌کنم گوشه چشمی به‌روحم داشته‌باشم.. برایش در همین زمانهای کوچک کارهایی می‌کنم.. و تقریبا با هم به‌صلح مجدد رسیده‌ایم.
در کل زندگی با دور تند درحال عبور از روی من و وجود من و فیزیک من است.. با این دور تند، حس آدم کمتر می‌شود.. شاید بهتر.. شاید هم نه.
بروم.. یکی دو تمرین یوگا کمی حالم را بهتر مي كند..ترجیح می‌دادم به جای آموزش گیتار امروز، یک جلسه ماساژ چینی داشتم. :)

ببینم کسی می دونه که آیا پارس آن لاین صفحه لاگین بلاگر رو فیلتر کرده؟ چرا باز نمی شه بدون فیلتر شکن و پیغامی هم برای فیلتر نمی ده؟

من خوبم. از سفر برگشته‌ام و كار را با سرعت زياد شروع كرده‌ام. سعي هم مي‌كنم حداقل در همين ابتداي سال نو يادم بماند كه آدم باشم.
فقط مشكلي كه هست اين است كه كامپيوترم در آستانه انفجار است! اول ويروسي كه انگار از دامين ملكوت وارد دستگاه شد.. و بعد در جريان قطع برق ايامي كه نبودم، پاورش سوخت و كابل هم به‌هم‌چنين.. امشب بعد از دو روز كه كامپيوتر را راه انداختم بي‌خودي ريست مي‌شود.. شايد ويروس هنوز توي سيستم مانده.. يك عالم فايل عجيب را حذف كردم و اميدوارم بعد از اين كار كند. حالا كه وقت ندارم بيشتر چك كنم .. فردا و پس‌فردا هم مهمان دارم.. اميدوارم اين محافظ جديد درست عمل كند و باز با قطع برق، دستگاه خاموشم نسوزد..
دست اداره برق درد نكند.. فعلا يك ريسيور و يك پاور كامپيوتر و مقادير زيادي وقت هدر رفته، خرج روي دستم گذاشته..

این چند روز بازهم تا دیروقت شرکت بودم. امروز را هم. اتفاقا خیلی خوب و مثبت گذشت. برنامه‌مان مشخص بود و مو به مو اجرا شد.خسته‌ام. اما حس خوب مفید‌بودن دارم.

....

مادر و پدرم فردا نمی‌آیند. کله صبح برادرم زنگ زد و تا من فرصت کنم نگران تلفن بی‌موقعش شوم، خبر داد مادرم دچار زونا شده‌اند.
خوب .. من با این ساده لوحی ذاتی که یک‌جایی از فکرم به‌طور دیفالت زندگی می‌کند، گفتم خیر است، حتمن صلاح بوده که نیایند.. و بنابراین به‌سرعت بلیط گرفتم تا دوشنبه بروم مشهد.
حالا همه برنامه‌هایم عوض شده. خانه را تمیز کردم و چمدانم را چیدم. و باید برای همه به‌فکر عیدی باشم.
نمی‌دانم آیا یکشنبه هم شرکتیم؟

.....

دیشب رفتم دارینوش. بلاخره یک‌جای پارک مخصوص برای همیشه، بالای کوچه سیروس پیدا کردم. این را نوشتم برای اهالی منطقه!
کتاب‌فروشی خوبی‌ست. خانم فروشنده خوبی هم دارد که خیلی کمکم کرد. اما اطلاعات و زبان گرم آقا مهدی آرین را ندارد.. در عوض بخش موسیقی بهتری دارد. سی‌دی مهربانی خسرو شکیبایی را هم خریدم. به‌علاوه چند کتاب و یک قرآن خرم‌شاهی که مدتها در فکر خریدنش بودم.

....

مدیرعامل مهربان دوشنبه خواهد رفت. امروز بهم چند توصیه مفید کرد که دوتایش را برایتان می‌نویسم:
۱- مدیر فروش قوی بگیر و در عوض ببین برای مدیریت این آدم قوی چه رمز و رموزی لازم است؟ برو یاد بگیر. خودت را بالا ببر. نترس و مطمئن باش که حتما راهی هست.
۲- هروقت احساساتی می‌شوی فکر نکن حتمن دخالت دادن احساس در کار، بد است. یک جدول با سه ستون بکش. و به ترتیب بنویس احساسم چه می‌گوید؟ واقعیت‌هایی که مشاهده می‌کنم کدامند؟ مصلحت چیست؟ گاهی احساست درست می‌گوید. گاهی احساسی داری و شاید مصلحت هم تاییدش کند، اما واقعیت آن است که دلیل کافی برای احساست نداری. یک‌وقتی هم احساست و هم شواهد می‌گویند باید تصمیمی را بگیری، درحالی‌که مصلحت شرایط نیست.

.....

خوشحالم که آقای موسوی کاندید شده. امیدوارم بعد از دوازده سال کسی بیاید و به‌جای شعاردادن و کار سیاسی کردن، مملکت را هدایت کند و بسازد.
فقط خداکند یک گروه تبلیغاتی قوی پشت‌سرش باشد تا اهداف و طرز فکرش را به نسل جدید درست تفهیم کند.

امروز خانه‌تکانی داشتم. دومین سالی‌ست که در این بیست‌سال تهران‌بودنم، برای نوروز مشهد نمی‌روم و درعوض بعد از سالها مادر و پدرم نوروز به‌خانه‌ام می‌آیند.
برایشان برنامه‌هایی چیده‌ام، چون به‌اصرار قبول کردند که مشهد نمانند.. تهران با خاک مرده‌ای که روی آدمهایش پاشیده‌اند، برای آنها هم دلتنگ‌کننده و سوت و کور است و در عوض مشهد که هستیم، از فرط شلوغی عید دیدنیها، روزی چند شیفت باید مهمانی برویم و مهمان بپذیریم..
یک روز می‌برمشان باغ گل حکمت. می‌خواهم خاک گلدانها را نو کنم و دارد دیر می‌شود. ریشه‌های بیرون زده‌شان را که می‌بینم، دلم می‌سوزد و بهشان می‌گویم یک کم دیگر صبر کنید تا دسته جمعی برویم . :) و می‌خواهم گلدان آویز برای بالکن بخرم.. دو سالی هست که دلم می‌خواهد .. سال اول قراربود بهترین آدم زندگی‌ام فروردین بیاید و این کار را با هم بکنیم و نیامد.. سال دوم هم لابد بهانه‌ای داشتم اما امسال حتمی‌ست.
شاید یک گلدان یاس هم بخرم برای خاطره انگیز‌بودنش. اما حیف می‌شود. یاس را باید توی بالکن بگذارم و فقط صبح‌ها چند‌دقیقه‌ای بهش سربزنم و گلهایش را بچینم و بیاندازم توی قندانی که هیچ‌وقت قند نمی‌خورم:) وگرنه حتی عطرش مال خیابان است و فایده‌ای به‌حال من که پنجره‌ها را می‌بندم، ندارد.
مادرم دوست دارد باهم برویم تواضع. شاید از بس که هروقت خواسته‌اند برایم آجیل بفرستند، گفته ام بهترین آجیل همین‌جا هست و از تواضع می‌خرم. اگر بیایند و ببینند قیمتهایش دو برابر مشهد است، دیگر دروغم بی‌فایده می‌شود..
با پدرم می‌خواهم بروم تعمیرگاه. طفلک پدرم که استفاده ابزاری ازش خواهم‌کرد .:)
می‌خواهم چند کاخ با هم برویم. و پارک جمشیدیه.
دیگر نمی‌دانم برایشان چکار کنم؟ شاید صبر کنم و جاکفشی خوشگل چوبکده را فعلا نخرم تا بعد با آنها بروم.. ولی پله‌های چوبکده چه می‌شوند؟
فضای چوبکده و آن صاحب خوش‌قول و خوش‌تیپش را خیلی دوست دارم.. اولین سالی که آمدم این خانه، پدرم از آنجا برایم تخت و کمد خرید.. قرار بود فردای آن روز، ساعت یک برای نصب بیایند و من برای ساعت پنج بلیط کیش گرفته بودم تا بابا را سورپرایز کنم .. همه‌اش دلم شور می‌زد که نکند دیر برسند که اتفاقا سر ساعت یک آمدند و با سرعت و منظم کار کردند و بعد ما رفتیم کیش.. یادش بخیر که خیلی خوش گذشت..بعد از همان سفر بود که برای اولین بار در زندگی عاشق شدم. قدم پدرم برای من همیشه خوش‌یمن است.

خلاصه باید کاری کنم تا این سفر برای مادر و پدرم دلچسب شود..
شما ایده‌ای دارید؟ رستوران خوبی، محل دیدنی جالبی، کار سرگرم‌کننده‌ای؟ که به‌درد دو آدم مسن بخورد و خاطره‌اش بازهم وادارشان کند سراغم بیایند؟
گفتم مسن .. یادم باشد ببرمشان مفتار ..

رفته بودم باشگاه.. ساعت پنج رسیدم و پول یک جلسه را دادم تا از دستگاه استفاده کنم. همه دستگاه‌های هوازی رزرو بود. باید چهل دقیقه برای گرم‌کردن صبر می‌کردم.. از تمام زوایای سالن آدم تراوش می‌کرد. حالم بد شده‌بود.. بوی عرق و همهمه عصبانی‌ام کرد. مربی اصلی سالن که خیلی دوستش دارم، به‌جای مربی اسپينينگ آن ساعت که رئیس باشگاه‌ هم هست، کار می‌کرد. کمک مربی‌ها همه شاگرد خصوصی داشتند. از یکی سوال کردم واقعا باید چهل دقیقه منتظر باشم؟ گفت: متاسفانه بله. رفتم پولم را پس گرفتم و خواستم رئیس باشگاه را ببینم. نبود. همان موقع یکی دیگر از بچه‌ها که ساعت بعد با همان خانم رئیس برنامه ایروبیک داشت، شکایت می‌کرد که من پول داده ام و وقت می‌گذارم تا کلاسم با این خانم باشد. چرا هیچ وقت نیست؟ من قدرت این را ندارم تا با مربی جانشینش برنامه سنگین داشته‌باشم.
از کلاس زدم بیرون.. شرکت یک کوچه فاصله دارد. ماشین را برداشتم تا فکر کنم چکار باید کرد. موتورسوارها مثل بازی آتاری از هرطرفم می‌گذشتند.. تاکسی‌ها رنگارنگ راهم را سد می‌کردند و جوانان عشق لایی، مثل برق ازم سبقت می‌گرفتند..
اینها درحالی بود که روز سختی را گذرانده بودم. در یک شمارش اشتباه انبار، چهارصد بسته کالایمان ناپدید شده بود و من که فکر می‌کردم تحصیلدارمان( که تخم‌مرغ دزدی می‌کند) در این موضوع دخالت دارد، از ناراحتی سردرد شده بودم. یک ساعتی گذشت تا فهمیدیم شمارش اشتباه بوده..غیر از این با یک نفر تلفنی حرف زده بودم تا به خیال خودم لطفی در حقش کرده باشم و خبر مثبتی را بدهم.حرفم را مسخره کرده‌بود و خیال خوشم را شهید..

از کوچه‌پس‌کوچه‌های خیابان البرز به‌سمت ظفر رفتم.. کمی خرید کردم و سعی کردم راهم به‌خیابان اصلی نیافتد.. مجالی شد تا فکر کنم..
فکر کردم تا برسم خانه، جدولی درست خواهم‌کرد و تویش می‌نویسم به‌خاطر چه چیزهایی قرص خشم می‌خورم و چکار کنم که نخورم.فکر کردم می‌نویسم خودم مقصرم. که اگر ساعت چهار از شرکت بزنم بیرون، به‌شلوغی باشگاه نمی‌خورم.مهم نیست که مدیر پول‌پرست باشگاه به‌ظرفیت سالن بی‌توجه است. و اگر روزهای دیگر زود بیایم خانه، لااقل هفته‌ای سه‌روز کم‌ترافیک به‌منزل می‌رسم. فکر کردم برای شمارش انبار به‌هیچ‌کس نباید اعتماد می‌کردم. باید خودم هربار حضور داشته باشم. در مورد آن تلفن، خودم مقصرم که می‌دانستم به آن آدم لازم نیست خبر مثبت بدهم، از همان اول باید دلم راضی می‌شد در جهل مرکب نگهش دارم..
فکر کردم بهتر است هفته‌ای یک روز بروم باشگاه، فقط پنج شنبه‌ها و هفته‌ای یک روز هم یوگا کار کنم...به‌جهنم که ورزش را بیشتر از یوگا دوست دارم..

نزدیک خانه رسیده بودم که دیدم برای نخوردن روزانه یک قرص خشم ناقابل باید دور خودم یک حصار بکشم. به‌خاطرش از همین حالا دستهایم را بالا گرفته‌ام و به همه آدمها می‌گویم نزنیدم، نکشید مرا، از من ندزدید، مرا خیط نکنید، تا می‌توانید بوی عرق بدهید، لایی بکشید، مثل دیوانه‌ها برانید، من قبول دارم که مقصرم. قبول دارم که نباید وارد حریمتان شوم. هیچ درخواستی به‌عنوان آدم‌بودن، از شما ندارم.. من می‌روم توی حصار خودم تا از دنیای عجیب و خشم‌آورتان دور شوم..
حس بدی دارم. حس دیوانه‌بودن . حس تک‌افتادن در جزیره سرگردانی.

معلم موسیقی از دستم شاکی‌ست که چرا بلد نیستم از او بدزدم؟ چرا حرکت دست او را نمی بینم و ملودی صدایش راگوش نمی‌کنم تا تکرار کنم؟ و با عصبانیت می‌گوید: گوش نمی‌کنی چرا؟؟؟؟؟؟

عادت بدی‌ست. که وقتی کسی حرف مهمی می‌زند فقط چند دقیقه اول را متوجه می‌شوم و بعد حواسم به‌کل از باغ خارج می‌شود. حتی توی جلسات مهم برای تمرکز‌کردن باید یادداشت کنم..
این را نوشتم که اگر بچه دارید ، به‌او یاد بدهید که درست‌دیدن و درست شنیدن هنر است. محض رضای خدا به‌این تشویقش نکنید که به حرف خصوصی مردم گوش نکند و وقتی مهمانی می‌رود همه زوایای خانه مردم را نکاود و به‌یاد نسپارد. مردم اگر حرف خصوصی دارند، جلوی او نباید پچ‌پچ کنند و اگر جای نادیدنی دارند در معرض نمایش نباید بگذارند.
به‌او یاد بدهید که چیزی به‌نام حافظه برای به‌خاطر سپردن است نه دکور.
یادش به خیر کودکی که مادرم به‌تعریف از من می‌گفت: دختر خیلی خوبی هستی.. بلدی دید را نادید کنی و شنیده را ناشنید.
آن‌قدر تشویق شدم تا خوب یاد گرفتم نه ببینم و نه بشنوم.
و همان‌طور معلم‌های مدرسه که مدام مرا توی سر بقیه می‌زدند که از فلانی یاد بگیرید که این قدر توی کلاس حضور فعال دارد و مرتب یادداشت برمی‌دارد. معلم‌های عزیز من نمی‌دانستند من اگر حضور فعال داشتم که مجبور نبودم مثنوی هفتاد من بنویسم ..اگر کمی درست توجه می‌کردند می‌فهمیدند ده‌درصد من توی کلاس است و گوش می‌کند و یادداشت برمی‌دارد، آن نود درصد بقیه هزارجای دیگر حضور فعال دارد.

۱-این هفته جزو هفته‌های معدودی بود که در این ماه گذراندم و نسبتن از خودم راضی بودم. خوب کار کردم. گرچه نتیجه‌اش امروز معلوم شد که هیچ است. تلاش زیادی کردیم تا شاید دخل و خرج را روی کاغذ یکی کنیم و بشود کارخانه را باز کنیم. امروز دیدیم که هرقدر اعداد را بکشیم باز منفی می‌شویم. همین حالا هم از جیب می‌خوریم. اما لااقل دردسر کارگر و اداره‌جات عزیز را نداریم. انصاف نیست در این شرایط های‌ریسک بازار هم از جیب بخوریم و هم روزی یک‌فصل کتک بزنندمان.
اما خوب .. کارهای تحقیقاتی را کماکان پیش می‌بریم و آن یکی شرکت که به‌قول علیمان پشگل می‌سازد و پشگل‌سازی هم این‌همه حرف و بحث ندارد، کار می‌کند. علیمان البته از همه بهتر می‌داند که فروش، حتی فروش پشگل، کار سختی‌ست. :)
۲-فردا مهمان دارم. باید بروم بیرون و کمی خرید کنم. کف‌گیر پولم به‌ته دیگ خورده. سه‌ماه است که حقوقی به‌خودم نداده‌ام. هربار خواستم چک خودم را بکشم، پرداخت های واجب‌تر نگذاشت. برای همین مثل کتایون نشسته‌ام و حساب می‌کنم واجب‌ترین خریدها کدامند تا همان‌ها را بخرم. هفته دیگر ته دیگ سوراخ می‌شود چون باید پول معلم موسیقی را بدهم و فیش تلفن و قسط خانه را. اما خدا بزرگ است. به‌قول مادرم تا به‌حال بارها به مویی رسیده و پاره نشده.
۳-کتاب می‌خوانم اما به‌نظرم نمی‌آید نوشتن از آنچه این روزها باید بخوانم جذابیتی برای کسی داشته باشد یا اصلن به‌فرم کتابخانه ملکوت بخورد که ازشان بنویسم. خواندنی‌های این‌روزها درباره کشاورزی و فروش و از این حرف‌هاست. البته مجموعه بهترین داستان‌های کوتاه چخوف را هم، هم‌زمان می‌خوانم. خوب است آدم یا داستان کوتاه نخواند یا از چخوف بخواند. بعضی از نوشته‌هایش شاهکارند. بقیه را هم لابد من درست درک نکردم.
۴-بقیه زندگی عادی‌ست. خیلی عادی. رفتم دکتر تا برای خشمم چاره‌ای پیدا کند. به‌خاطر نوع شغلم مجبورم یک‌جوری رفتارهایم را کنترل کنم. هرچه کردم نشد که خودم درستش کنم و به‌ناچار رفتم سراغ دکتر افتخار. دلم برای بچه‌های شرکت سوخت. اینها تنها کسانی هستند که در این دوران عادی زندگی می‌بینم.
دکتر از افسردگی سوال کرد. گفتم نه، افسرده نیستم. ناامید چرا. اما ربطی به افسرده‌بودنم ندارد. این مدل زندگی را به‌عنوان یک واقعیت ناامید‌کننده پذیرفته‌ام و فعلا چون راهی برای درست‌کردنش ندارم، باهش کنار آمده‌ام و از دستش غمگین نیستم.
۵-می‌روم بی‌بی شیرینی بخرم برای فردا. احیانا مریم گلی کیک شکلاتی هوس نکرده‌است؟ یا حتی کیک کشمشی؟

به‌نوشته‌های این زن فکر می‌کردم.. این نوشته را بخوانید.. صمیمیت و صداقت و تمیزی نوشته ها بی‌نقص است.. نویسنده‌ای که تو را به‌دوست‌بودن فرامی‌خواند .. بی‌هیچ توقعی بابت دوست بودنت.. انگار که داری به‌کارهایت می‌رسی و او آرام آرام روزهایش را برایت تعریف می‌کند.. و حتی ازت نمی‌خواهد به‌خاطرش غمگین شوی..
گاه و بیگاه به‌خاطرات واقعی روزهای ناشادش رنگ روشن ملایمی می‌زند و برایت تعریف می‌کند ..گوش می‌کنی و آهت تمام شود و خیال می‌کنی خوب است.. او غمگین نیست.. از داشتن این خاطره غمگین نیست.. و فکر می‌کنی که اگر خاطره مال من بود، سخت بود..

...

این روزها از برکت یا از شر گودر است که زیاد وبلاگ می‌خوانم. احتمالا خاصیتی در این خواندن‌های پراکنده باید باشد که حس نوشتن را از من می‌گیرد.
نمی‌توانم بنویسم. برای نوشتن، خوب نوشتن، باید خوب ببینم و خوب بشنوم. و این دو خاصیت به دلیلی در وجودم رسوب کرده اند.
دلیلش شاید گودرخوانی باشد.. شاید اینکه کسانی وبلاگم را می‌خوانند که نباید این قسمت مرا بدانند.. شاید بی‌انگیزه شدن و یکنواختی همه‌چیز..
اما همه‌چیز واقعا یکنواخت نیست. ممکن است تکراری باشد و من از نوشتن مکررات نگران باشم. نمی‌دانم. دلم برای آن‌طور نوشتن، که تو را سر می‌دهد و می‌لغزاند و اختیار را ازت می‌گیرد، تنگ شده.. کلن دلم برای آن‌طور زندگی کردن جاری تنگ است.

دلتان مي‌خواهد نتايج يك مسابقه زيبا را ببينيد؟
اينجا را كليك كنيد. يكي از زيباترين كارهايي‌ست كه بعد از مدتها، به‌نظر من، با كمك وبلاگ انجام شده‌است.

امروز وبلاگ‌گردی می‌کردم.. تقریبا همه وبلاگ‌هایی که خوندم افسرده‌تر از مال خودم بودن. این‌همه افسردگی و ناامیدی؟ واقعا چی‌شده؟ نکنه مال زمستون باشه با این هوای آلوده‌اش؟ دیشب خدا رو شکر کردم که بارون اومد.. امروز دوستم گفت می‌دونی هوای امروز از روزهای قبل آلوده تر بوده؟ باورنکردنی‌ست. ولی انگار به‌خاطر برودت زیاد گازهای آلاینده غلظتشون زیادتر شده.. یاد اون خانومه توی رادیو پیام افتادم که می‌گفت: تنها راه مبارزه با آلودگی هوا اینه که همه جاهایی رو که آلوده کننده‌ان تعطیل کنیم. البته منظورش کارخونه‌های صنعتی بود و نه لوله اگزوز ماشین‌ها. بدفکری هم نیست. اصلن ما رو چه به تولید؟ ما خوبه وارد‌کننده باشیم.. تولید مال از مابهترونه. همونهایی که می‌فهمن صنعت مهم‌تر است یا آلودگی. و می‌دونن سرب خون ما ساکنین تهرون عزیز بالاتر از سرب خون کارگرهاییه که توی کارخونه‌های سرب و روی کار می‌کنن. راستی اینو می‌دونستین؟
بگذریم. وبلاگ مکین رو خوندم. گاهی می‌خونم و یادم می‌ره لینکش رو اضافه کنم که مدام بخونم. نوشته امروزش جالبه. می‌خواستم بهش بگم اتفاقا من همیشه وقتی که چشمهام قادر نیستن اولین برف زمستون رو تنوع زندگی ببینن و صدای کلاغ ها برام هیجان‌انگیز نیست، می‌فهمم که دوره رکود و سطحی‌شدن مزخرفی رو دارم می‌گذرونم. شایدم درباره همه صادق نباشه. اما به‌نظر من قبل از اینکه اتفاقات بزرگ دنیا بخوان ما رو به حرکت و هیجان وادار کنن، باید بتونیم از روزمره‌های زندگی کیف کنیم و یا حتی غصه‌دار بشیم. بعدش هم خواستم بگم در مورد من هروقت مسايل عاطفی روحم یخ می‌زنن، نسبت به همه چیز دور و برم هم نابینایی می‌گیرم و لای روزهای زندگیم کاربن می‌زارن. نمی‌تونم با خودمم کنار بیام که اینا ربطی به‌هم ندارن. یعنی درباره من ربط دارن. با یک نسبت خطی مستقیم. یه وقتی این آقای قمشه‌ای توی تلوزیون می‌گفت وقتی آدم عاشق می‌شه صدای آب دوش حموم براش موسیقی می‌شه و حتی کاسه‌بشقابی توی خیابون براش عزیز می‌شه. خوب این مال منه. شاید بقیه بتونن حتی در حالت روحی خیلی پایین هم به مردم دنیا فکر کنن. اما من نمی‌تونم. این جور وقتها به هیچ‌کی نمی‌تونم فکر کنم جز خودم. و برعکسش هم صادقه. وقتهایی که عاشقم، مورچه رو هم می‌بینم و به‌حرکاتش توجه می‌کنم.
قبل از اینکه برم مشهد، تصمیم گرفته بودم وقتی برگشتم کمی رنگ به زندگیم بدم. دارم درموردش فکر می‌کنم. نمی‌تونم عشق خلق کنم. اما باید یک طوری خنده رو دوباره برگردونم توی این خونه. برای همین امشب با وجود تب، می‌رم مهمونی. می‌خوام به‌عنوان اولین قدم، پای آدمها رو دوباره به‌زندگیم باز کنم. آدمهای شاد و ساده‌ای که دوستشون دارم و مدتهاست ازشون دور شدم. می‌خوام دوباره انرژی‌م رو خرج اونها کنم.. مطمئنم سرمایه‌گذاری خوبیه.
آهای شماهایی که مثل من رفتین توی فاز یکنواختی و ملولیت زندگی.. یک نوشته رنگی بنویسین لطفا. که لااقل از خجالت نوشته های شما منم دیگه این قدر ناله نکنم.

یک هفته سرشار از ماجرا را در مشهد گذراندم.. عروسی کنسل شده برادرم با پنجاه نفر مهمان خصوصی برگذار شد .. همین که سفره عقدی انداختیم و سنتها را عمل کردیم و بزرگترها اجازه ندادند سرو سامان گرفتن این دو نه به تعویق بیافتد و نه بی مراسم بگذرد ، خوب بود.
امروزعروس و داماد را راهی سفر کردم .. فعلا حسابی خسته و گرفتارم.. بعد همه ماجراهای عقب افتاده را تعریف خواهم کرد.

آيا كسي از اهواز اينجا را مي‌خواند؟

شوهر خواهرم بعد از شش سال مرا دیده‌است. می‌گوید جدی شده‌ام. خیلی جدی. با همه آدمها. از راننده و گارسن و مغازه‌دار بگیر تا فامیل و دوست و خودم. سوال می‌کند: چرا نمی‌خندی؟ چرا کمی لطیف‌تر با افراد برخورد نمی‌کنی؟ کمی شوخی کن. کمی لبخند بزن.
من دستپاچه می‌شوم. یک لبخند سرد مرده‌گی روی صورتم می‌سازم و تازه آن‌وقت می‌فهمم که واقعا لبخند‌زدن برایم دشوار شده. چرا؟
البته که من هیچ‌وقت آدم زیاد خندانی نبوده‌ام. اما اینکه نتوانم بخندم و به‌مردم لبخند بزنم، اتفاق بدی‌ست. نکند آرام‌آرام بمیرم و خودم نفهمم؟ آدمی که نتواند بخندد چه‌فرقی با مرده دارد؟

همه نوشته هاي اين وبلاگ را دوست دارم. راحت و ساده و بي سكته مي‌نويسد. در عين حال درست و منسجم. .

بی‌بلاگ‌ رولینگ آدم حس خوبی دارد. جایش خالی‌ست اما مثل جای یک مزاحم همیشگی . کسی که اصرار دارد از دریچه او انتخاب کنی. و تو خودت هم ندانی چطور به این مزاحم عادت کرده‌ای.

دوم اینکه:
بعد از یک عمر زندگی و دوری نود و نه درصدی از تلوزیون ( به عنوان یک دستگاه نمایش‌دهنده)، توصیه ناگهانی یکی از شما دوستان عزیز کامنتی موثر واقع شد و پریروز درحالیکه در نقطه صد منفی روحی به‌سر می‌بردم، سر ساعت چهار و ربع که به‌خانه رسیدم یک فیلم خوشگل گذاشتم و بعد یکی دیگر و بعد یکی دیگر .. تا خود ساعت دوازده. دیشب هم نسبتن قضیه را تکرار کردم. و نتیجه گرفتم که فیلم‌دیدن یک مسکِن بسیار قوی و فراموشی‌آورنده است که هر‌چه این آیدا و ایرج در ایام فوق دیپرشن تجویزش می‌کردند، گوش نکردم و مجبور شدم آن دوران را بدون این داروی مسهل عالی بگذرانم.
حالا تجربه کهنه مرا بپذیرید. ای افسردگان محترمی که وبلاگ‌خوانی و کرم‌کتاب بودن را برای درمان انتخاب می‌کنید: فیلم دیدن در مقایسه با این دو، مثل خوردن یک بسته سیلاکس دربرابر یک عدد آلو برای رفع مشکلات روحی است.

خوابهاي يك ديوانه در جهان مسطح ..

شما کسی را می‌شناسید که بدون نیاز به‌تشویق، به‌خودی خود کاری را انجام دهد، برای مدتی طولانی، در آن پیشرفت کند و بالا برود؟

پي نوشت 1 - آيا تشويق معناي دوم انگيزه است؟

پي نوشت 2- يا شايد اميد باشد؟

از مشهد برگشتم. سفری تاریخی به‌لحاظ الطاف همای عزیز .
پرواز رفت ساعت سه بود که هفت شب تازه وارد هواپیما شدیم و یک ساعت یا همین حدود هم توی هواپیما نشستیم. سالن ترمینال دوی مهرآباد که حالا مال پروازهای هماست، داغ و شرجی و فراموش‌نشدنی بود.. بدتر از آن داخل هواپیما که تا هنگام پرواز سیستم تهویه‌اش روشن نشد. قبلا این روشن نشدن فقط مربوط به توپولف بود و حالا لابد به‌خاطر سوخت گریبان‌گیر ایرباس‌های عزیز هم شده‌است.
پرواز برگشت از ساعت ده شب به دو و نیم بامداد منتقل شد و من که به یمن تلفن مادرجان به‌فرودگاه می‌دانستم تاخیر اساسی داریم، ساعت یازده رفتم تا شاید با پرواز ساعت ۱۲ راهی‌ شوم. از شانس آن هم حدود ساعت دو انجام شد البته بعد از کلی منت‌کشی که تورو خدا راضی نشوید یک زن تنها ساعت سه-چهار صبح ویلان و سرگردان شود! دست آخر ساعت چهار صبح گذشته‌بود که رسیدم خانه..
ولی سفر عالی بود. برای کاری رفته بودم و درکنارش استراحت اساسی کردم. خواب و خوراک مهیا .. هم‌چنین ناز و نوازش‌های صبح و عصر خانوادگی..
با نوازش خونی در حد ماکزیمم امروز رفتم سرکار تا جلسه تعطیلی کارخانه را برگذار کنیم.
به میمنت و مبارکی بلاخره کارخانه از هفته دیگر تعطیل خواهدشد. دیگر ضرر هرکیلو بیش از ۵۰۰ تومان قابل تحمل نبود. به همه مشکلاتی که از خصوصی‌سازی یک شبه و افت قیمت جهانی و فقدان ماده معدني دچارش بودیم، اضافه بفرمایید چسباندن سی درصد عوارض به‌صادرات محصول‌مان که فکر کنم حاصل تفکر کل اتاق فکر مملکت بود وگرنه این حرکت محیرالعقول از دست يك‌نفر بر‌نمي‌آمد. بنابراین یک‌مرتبه دو سوم تولید مازاد برنیاز داخل عوض صادرات وارد بازار داخل شد..
بگذریم.. فعلا دچار سوختگی درجه سه هستم و تمام اعصابم از کار افتاده‌اند.. بنابراین از سلینجر می‌نویسم ..
هفته‌ای یک‌بار آدمو نمی‌کشه را خواندم.. متاسفانه همان کتاب یادداشت‌های شخصی یک سرباز بود که با نام دیگر ترجمه شده بود.. من هم به دلیل حافظه جالبی که دارم و در ضمن امید به‌خواندن حدااقل یک داستان جدید سلینجری، تمام داستان‌ها را خواندم تا فهمیدم دقیقا همان کتاب است!
کافه‌پیانو را یک دوست خوب بهم کادو داد. در اوج درماندگی کاری روز قبل از سفر یک پیک کتاب را برایم آورد شرکت. از قسمت لذت این‌چنینی‌اش که بگذریم، باید بگویم برخلاف اکثر یادداشت‌هایی که درموردش خوانده بودم، اصلا دوستش نداشتم. بسیار پراکنده و پر از جملات اضافی که انگار مثل منِ وبلاگ‌نویس می‌خواست خدای‌نکرده حرفی نفهمیده از دید خواننده رد نشود. هیچ‌جای کتاب برداشت از موضوع را به خواننده واگذار نمی‌کرد و با چند مثال و یعنی سعی می‌کرد حتما بفهمی‌اش.
آدم های کتاب سطحی و تکراری بودند.بی‌ هیچ اتفاق خاص و به‌یاد‌ماندنی که دلت بخواهد مزه‌‌مزه‌اش کنی... می شد چند جمله را رد کنی بی‌آنکه خدشه‌ای به اثر وارد شود.
به‌نظر من یک ویراستاری خوب با مقادیر زیادی حذف، می‌توانست داستان را از این تکرار مکررات و پراکندگی و ملالت رهاکند.
..
امشب به‌جاي كتاب بايد بروم سراغ روزنامه دنياي اقتصاد كه خواندنش مثل نان شب واجب است.. لااقل كمي تا قسمتي مي‌فهمي فردا چه آشي برايت پخته‌اند.

موسیقی وبلاگ را برداشتم. از شنیدن یک صدای مداوم غمگین حوصله‌ام سر رفته‌بود. ولی لینکش این‌جاست. بلد هم نیستم چطور باید داون لودش کرد بنابراین راهش را خودتان پیدا کنید لطفا.
دوم این که مدتی‌ست بلگ‌رولینگ اینجا که قبلا فیلتر نمی‌شد، حالا فیلتر می‌شود. به‌نظرم قبلا آقای داریوش یک‌کار خاصی کرده بود که از فضای ملکوت استفاده می‌کرد و خلاصه فیلتر رویش اثری نداشت. چند روز قبل که لینکها به‌هم ریخته‌بود، مجددا کد را وارد کردم و انگار همان کار خاص داریوش خان در این اثنا حذف شد!
کسی می‌تواند کمکی کند؟ مخصوصا یک کسی مثل کتی یا آقای آشپزباشی که لینک‌هایشان زیاده از حد فعال است؟ ( خودتان سراغشان بروید تا منطورم روشن شود)
سوم اینکه می‌روم مشهد. یک مسافرت خیلی بی‌موقع واجب که هیچ برنامه‌ریزی برایش نداشتم.

من هرجوری که می‌خوام چیزهای منفی نگم و انرژی‌زا باشم بازم خوب نمی‌شه.
حالا درعوض یک سری لینک آشپزی پیدا کردم که وقتی می‌خوندمشون دیدم بابا مردم چقدر همین چندخطی که می‌نویسن مفیده و به‌درد بخور و درعین حال مفرح!
شما هم ببینین:
آشپزخونه
روی میز آشپزخانه
آشپزخانه
عسل و شکر
نوشته های یک مرد خوب

مدت زیادی‌ست تصور می‌کنم (می‌کردم) دچار آلزایمر شده‌ام. نه که خیال کنم!! واقعا این اواخر به‌ باور رسیده بودم!
مجبور بودم همه حرفها را یادداشت کنم و بچه های شرکت خیلی وقت‌ها که چیزی را ازشان می‌خواستم، می‌گفتند قبلا گفته‌بودید فلان و بهمان و حالا یادتان نیست. کتاب‌خواندنم و یا فیلم‌دیدنم نیز از این مصیبت بی‌بهره نبودند.شبها چند صفحه می‌خواندم و فردا به‌کل یادم رفته بود موضوع از چه قرار بوده ..یا فیلم می‌دیدم و جز یک تصویر مبهم نه اسم هنرپیشه یادم می‌آمد و نه حتی گاهی نام فیلم..
خیلی بد بود ... برای کار من چیزی در مایه افتضاح .. و برای زندگی شخصی هم بدتر از آن.
راستش را بخواهید اعتیادم به جدول سوداکو از همین‌جا شروع شد که فهمیدم برای جلوگیری از آلزایمر بهترین کار جدول حل کردن است. و کم‌کم از جدول کلمات شیفت پیدا کردم روی سوداکو .. تا جایی که کتاب را رها کردم و مثل خوره چسبیدم به همین..
امروز دوباره یکی از همان گندهای حاصل از فراموشی کار دستم داد. با کسی قرار گذاشته بودم که مواد اولیه بهمان بدهد و یک‌سری برنامه‌ریزی هم کرده‌بودم. توی خیالات من قرار بود ۵۰۰ تن تحویل بگیریم و امروز که موعدش بود، طرف گفت ۵۰ تن !!! داشتم دیوانه می‌شدم. با عصبانیت تلفن کردم به مدیر عامل مهربان که دوست آن طرف است تا گله کنم و بگویم که همه برنامه‌هایم بهم ریخته.
مدیرعامل مهربان گفت : تو یادت نیست .. همان روز که حرف زدیم قرار شد برای پارت اول ۵۰ تن و بعد از چند هفته ۵۰۰ تن ماده بدهد. بازهم لابد وسط قرار و مدار افکارت پرواز کرده و مغزت نصف حرفهای آن روز را سانسور کرده!
هرچه گفتم نه ، به‌خرجش نرفت و گفت:همین حالا بهترین وقت است که اشکالت را بهت یادآوری کنم. تو وقتی با کسی حرف می‌زنی فقط دو خط اول حرفش را حواست هست و می‌شنوی.. بعد ناگهان یک کلمه خاص که آن وسط گفته‌می شود تو را یاد چیزی می‌اندازد و اصلا از باغ خارج می‌شوی و مدتی خارج می‌زنی.. دوباره که مغزت وارد بحث می‌شود چند پاراگراف این وسط‌ها حذف شده و همان‌ها کار دستت می‌دهد..
اول از شنیدن حرفش ناراحت شدم. ولی یاد چند سال قبل افتادم که گوشهایم خوب نمی‌شنید ، پیش دکتر گوش‌شناسی رفتم و کلی معاینه که کرد، گفت: خانم گوش‌هایتان کاملا سالم است، شما حواست به حرف طرف مقابل جمع نیست.
بعد از آن حواسم را که جمع کردم ، مشکل گوشم رفع شد!
حالا خوشحالم که آلزایمر ندارم و فقط حواس پرتم.قبلا میزانش کمتر بود و حالا که کارم چندبرابر و دل‌مشغولی‌هایم چندین برابرتر شده، حواس‌پرتی‌ام دارد به اختلال حواس تبدیل می‌شود!
تصمیم گرفته‌ام بعد از این خیلی خیلی خوب گوش کنم. در لحظه حضور داشته‌باشم. به‌جای جدول حل کردن، روی کتاب‌خواندنم دقت کنم ،حتی اگر مجبور شوم یک صفحه را دوبار بخوانم.
حالا که دارم اینها را می‌نویسم یادم آمد معلم موسیقی‌ هم همیشه همین ایراد را به‌من می‌گیرد که چرا خوب تمرکز نمی‌کنم تا ملودی یک موسیقی را در همان بارهای اول بدزدم.
خوب دیگر باید چکار کنم ؟ به علت مشکل کاری ندارم .. که کارم زیاد است و از بچگی به‌خوب دیدن عادت نکرده‌ام و همیشه نت برداشته‌ام و ...
همین حالا برای رفع این مشکل باید چکار کنم؟

بعد از مدتها توی صف ماندن، اینترنت خانه وصل شد. اینترنت dial up منزل، درکنار اینترنت پرسرعت شرکت وبلاگ خوانی و وبلاگ نویسی را ناممکن کرده بود. آنجا که امکانات بود، وقت نبود و جایی که وقت هست امکانات نبود.
حالا نشسته‌ام سرفرصت به آیداخوانی و لولیان‌پردازی و منصور نصیری را دید زدن..
بعد از سه‌ماه زندگی شبانه شروع می‌شود...
وضع کار از آن بحران شدید درآمد.. من هم خوبم .. زندگی هم به‌هم‌چنین.. مجددا روی یک خط صاف با شیبی مثبت ما نه‌چندان تند حرکت می‌کنم... کلی برنامه برای سال۸۷چیده ام که به‌سلامتی دو ماهش رو به‌پایان است..
پریروز مسموم شدم و مثل همیشه حس تنهایی و دوری از خانواده، خاص این ایام، سراغم آمد.. امشب که نه از دل‌پیچه خبری هست و نه در حسرت کسی هستم که مرا سوار ماشین کند و ببرد درمانگاه، از آن حس هم کمابیش خبری نیست..لامصب گاهی که یاد آدم می‌کند، آن‌چنان آوار می‌شود که تا مدتها حواست باشد : هی .. زن! خودت را لابلای روزمره گی فراموش نکن..

آن قدر ننوشته‌ام که جای حروف را گم می‌کنم .. بدتر از آن خود کلمات را..

هوم... این روزها یک چیز توی سرم می‌چرخد.. که آیدا روزی در آن ایام سخت زندگی گفت: زمان همه‌چیز را درمان می‌کند..
آن روز فکر می‌کردم این بار نه..
ولی این بار هم دستش درد نکند .. از دکتر بی‌رشک هم جلو زد!

فارغ از دوستی‌های فی‌مابین، لطفا به من بگویید :

۱) آیا خواندن وبلاگ فروغ در طول این همه سال تاثیر مثبتی بر شما داشته‌است یا خیر؟
چنانچه پاسخ شما مثبت است، توضیح دهید.

۲)به‌نظر شما کدام دسته از نوشته‌های این وبلاگ به‌درد بخور آمدند ؟
-نوشته‌های کاری
-درباره کتاب‌هایی که می‌خوانم
-شخصی
چرا؟؟

سال سخت هشتاد و شش هم گذشت.
سال گندی بود. اما هر‌چه بود عاقبت به‌خیر شد ( چشم و گوش شیطان کور و کر ! ).
خدا را شکر که امروز همه زنده و سلامتیم.

نوروز را به همه تبریک می‌گویم و امیدوارم سالی آرام و شاد در انتظار همه‌مان باشد.

چرا W318 ?

همين جوري بر اساس بيماري مزمن وبلاگ‌خواني سرو كارم به آرشيو عليمان افتاد ... او نوشته‌هاي قشنگ زياد دارد ... اين هم يكي ...

در انتظار آقایی که باید مرا به‌ماموریت ببرد نشسته ام. خواب مانده. من هم خسته‌ام. راستش خیلی خسته. اصلا عادت به‌این طور کار کردن بلودزری ندارم.
اوضاع بد نیست. به‌جز طلبکارانی که هی حلقه محاصره را تنگ‌تر می‌کنند. باید کار وام‌مان طی هفته آتی درست شود. امیدوارم.
دیروز و پریروز با خودم فکر می‌کردم یکی از احمقانه ترین کارهایی که طی این سالها کردم، علاوه بر بیشتر کارهایم که احمقانه به‌نظر می‌رسند وقتی ریویوشان می‌کنم، وبلاگ نویسی بود. خیلی وقت‌ها به این نتیجه رسیده ام و این‌بار بیشتر. روحت را لخت می‌کنی روبروی پنجره‌ای که بینندگان زیادی دارد . آن وقت هرکسی بنا به‌ذائقه خودش از هیکل روحت ایراد می‌گیرد. و بعد ناراحت می‌شوی. این چه‌کاری‌ست؟ اصلا فایده این استریپتیز حماقت‌بار چیست؟
گرچه باز تند می‌روم. وبلاگ را باید جهت‌دار نوشت. با یک هدف درست. بدون استرپتیز روحی. باید دیگران را ، کار را ، جامعه را لخت کنی .. از خودت خرج کردن اصلا درست نیست. اما خوب .. وقتی داری می‌نویسی این کیبورد لعنتی گاهی سرعت تایپ کردنش با سرعت افکارت یکی می‌شود و عنان عقل به‌گردش نمی‌رسد.
این مدت از نوشتن دلزده شده ام. بارها چیزی را نوشته ام و پاک کرده ام یا به درفت سپرده‌ام. دوتا وبلاگ خصوصی را هم رها کردم. هیچ فرقی نمی‌کند.. آدم باید درباره خودش ساکت بماند. این درست‌ترین کاری‌ست که آدم‌های درست و درمان انجام می‌دهند. و من در این سی و هشت سال جزوشان نبوده ام.
....
اگر از نوشتن این نوشته پشیمان شوم فرصتی برای درفت‌کردنش نیست.. حدااقل نه ساعت اراک خواهم بود بی امکانات تکنولوژیته. بنابراین نباید پینگ کنم تا کمتر آبروریزی شود.
می‌بینید .. بازهم افکارم را با صدای بلند می‌نویسم.. احمقانه‌ است.

افرا خوب بود.. البته که در مقایسه با سایر کارهای بیضایی عالی نبود.. اما همان سیستم مونولوگ‌های طولانی که آدم اول و آخر جمله را میان حظ وافر بردن، گم می‌کند ..
و دست آخر حضور بیضایی بر صحنه ..

...

و حواشی :

۱ - دم پالتوی قرمز جادویی گرم که مرا از آن سربالایی لیز پربرف بالا کشید و به‌خانه رساند !
۲ - بسی یاد شبهای ۱۳۲۰ با مهران شرقی و ایرج و دفتر سپید و مامک و پدرام و رضا و آذر و آیدا به‌خیر .. که جزو بهترین شبهای جوانی‌ام بود.
۳ - با نهايت سپاس و امتنان از مريم بغض بي‌قرار به‌خاطر مديريت فرهنگي شايانش :)
۴ -تو رو خدا به من دیگه پیتزای مغز ندین ! احساس می‌کردم دارم کله‌پاچه می‌خورم با پنیر پیتزا !
۵ - در امتداد بند ۱ از آقای ر.ع. هم تشکر می‌شود که پشت آن ستاره حلبی قلبی از طلا دارند . :)

دوست داشتن مثل بازگشت از یک حادثه بزرگ است.مثل وقتی که وجودت پر از شکوه و شکایت است و با این همه "شکر خدا که زنده ای".

با خودم فکر می‌کنم همه آدمها راهی برای طلب نوازش دارند..از بزرگ تا کوچک.. از بچه‌ای که نیمه‌شب برای دستان مادرش گریه می‌کند تا آقای حسابدار ما که ماهی یک‌بار می‌گوید می‌خواهد استعفا بدهد، چشمش پر اشک می‌شود و وقتی دلیلش را می‌پرسم می‌گوید فکر می‌کنم نکند باری برایتان باشم.. دلداریش می‌دهم و مطمئنش می‌کنم که بدون او خانواده‌مان کامل نیست و دوستش دارم.. تا ماه بعد ..
....
من برای طلب نوازش هیچ‌وقت استعفا نداده‌ام..یادم نمی‌آید..قهر نکرده‌ام..حس کوچکی بهم می‌دهد..حس این‌که از اعتماد دیگران به‌دروغ استفاده می‌کنم..اما درباره آقای حسابدار این‌فکر را نمی‌کنم.. فقط فکر می‌کنم نوازش خونش نیاز به محبت من دارد که بشنود مهم است و دوست‌داشتنی‌ست..
....
من هم نیاز زیادی برای طلب نوازش دارم..اما نیازم آن نیست که شما می‌خوانید..شما برای من مثل خانواده‌اید..خانواده‌ای که عصر کنارشان می‌نشینی و باهشان گپ می‌زنی..درددل می‌کنی.. غر می‌زنی..می‌خندی..و فردا همین تکرار می‌شود..بی‌آنکه کسی به حساب جلب ترحم بگذارد..نمی‌دانم شما بر اساس چه‌حسی می‌نویسید یا حتی این وبلاگ را می‌خوانید..اما یک دلیل بزرگ من برای نوشتن همین است..
...
با‌خودم فکر می‌کنم تا به‌یاد بیاورم کی طلب نوازش کرده‌ام..
چقدر کم..
انگار فقط یک‌بار .... بیمار بودم..سردرد امانم را بریده‌بود..دوستی که بسیار دوستش داشتم، خانه‌ام بود.. و برای اولین بار در عمرم از کسی خواستم به خاطر من بماند و نازم کند..حس خوب دستانش همیشه در ذهنم می‌ماند..
...
با‌خودم فکر می‌کنم شاید اگر مثل آقای حسابدار بلد بودم نیازم را به‌مردم بگویم حالا آدم خوشبختی بودم.

چند مطلب برای نوشتن دارم و وقت کم. خیلی دوست دارم در رابطه با پست های حامد چیزی بنویسم اما زمان کافی می خواهد. این برای بعد باشد.

دوم این که در مورد پست چه کسی اشتباه کرد؟ :

خودم واقعا از نوشتنش و پابلیشش پشیمانم. از آن افکاری بود که باید ته ذهن آدم بمانند و اجازه صعود به لایه های بالاتر را نیابند. وقتی خواستم پاکش کنم که دیر شده بود و چند کامنت داشت.فقط کامنتش را بستم یعنی ختم کلام. خودم فهمیدم که افکار حقیرانه ای بود..و زیادی در وجودم کش پیدا کرده.. دلیل صعودش به سطح ، رفتنم به فرودگاه و زنده شدن خاطره بد شب عید بود.. که گذشت..فعلا کارهای بسیار مهم تری دارم تا این غصه خوردن های احمقانه.و این را هم بگویم که بعد از نوشتن آن ، خودم را باز جوریدم ولی غصه ای که از ته دل باشد در خودم پیدا نکردم.. آن نوشته و نوشته نفرت و یک پست قبلش از سر عصبانیت و احساسات زنانه بود وبس.

من تمامش کردم.. شما هم لطفا دیگر به رویم نیاورید.. خوب ؟

سوم این که من بعد در مورد کتاب هایی که می خوانم در همین وبلاگ می نویسم چون خواننده بیشتری دارد و شاید افراد بیشتری استفاده کنند. دو کتاب آخری که خواندم سیدارتها بود که بسیار زیبا بود و سایر کارهای هرمان هسه را به خاطرش خواهم خواند و اگر عمری باشد واقعا دلم می خواهد سفری به هند داشته باشم..و نیز کتاب آبروی از دست رفته کاترینا بلوم از هانریش بل که خوشبختانه در این ایام قحطی کتاب، از دستم در رفته  و ناخوانده مانده بود..در مورد هر دوی اینها بعد مفصل خواهم نوشت.

به جای ، خواندن نوشته های منفی من این پست بسیار مفید حامد را بخوانید . من که برای خودم پرینت گرفتم.
مرسی حامد جان.
باید قدر نوشته هایی از این دست را که حاصل تجربه فردی در جامعه خودی ست بدانیم. کتابهای زیادی در زمینه موفقیت و مدیریت هست.. اما تا این حد کاربردی نیستند.

چند روز قبل محمود چیزی درباره کارش نوشته بود. دوست دارم درموردش حرف بزنیم.
محمود نوشته که مدتهاست می‌خواهد از کار فعلی‌اش کناره‌گیری کند و هربار که تصمیم‌ می‌گیرد و موقعیت خوبی برایش پیش می‌آید، به‌دلیل نیاز شرکت ،دچار معذوریت‌ اخلاقی می‌شود.
به‌نظر من خوب است به‌دومسئله در این‌باره دقت کنیم:
۱- گاهی خود آدم نمی‌تواند تصمیم قطعی بگیرد. بنا به‌علل مختلف که ساده ترین و رایج‌ترین آنها، ترس از جابجایی‌ست. کاملا هم قابل درک است.
کار بهتر پیدا می‌شود اما به‌شرایطی که سالها بهش عادت کرده‌ایم، وابسته‌ایم. برای امتحان کار و وضعیت جدید به حد کافی ریسک پذیر نیستیم یا اصلا آدمهای قدیم را دوست داریم و مواجهه با افراد نو برایمان سخت است.
بنابراین کار را با این بهانه که به‌ من نیاز دارند، عوض نمی‌کنیم و کم‌کم امر به‌خودمان هم مشتبه می‌شود.
باید توجه داشت که این یک بازی‌ست. بازی همه‌اش تقصیر تو بود. اگر می‌مانیم، نباید دچار حس قربانی باشیم، چه امروز و چه آینده. و باید بدانیم که با رفتن هیچ کسی حتی بهترین مدیرعامل شرکت، سیستم بیش از چند روز دچار افت نخواهدشد.
۲ - گاهی می‌مانیم و واقعا برای رفتن وجدان‌درد داریم و مطمئنیم که بازی هم نمی‌کنیم.
در این‌ صورت باید بسیار بالغانه با مدیر گفتگو کنیم. به‌او بگوییم فلان جا کاری با شرایط بهتر برایم هست. دوست دارم با شما بمانم اما آن شرایط خوب، با توجه به‌آینده من ،اقتضا می‌کند بروم.شما چه پیشنهادی دارید؟
در این حالت دقت کنید :
- مدیر را سر دوراهی نگذارید. نگویید که آن شرایط را به‌من می‌دهید یا بروم؟ اکثر مدیران در این حال باید تصمیم مدیریتی بگیرند و خواهند گفت: برو.
از موضع قدرت برخورد کنید. ولی بالغ نه والد. والد دستور می‌دهد اما بالغ راه پیشنهاد می‌کند.
- شرکت امام‌زاده نیست. هیچ علتی وجود ندارد که کسی از شما خدمات اضافی بخواهد بی‌آنکه پاداشی برایش منظور کند. اگر واقعا فکر می‌کنید لیاقت دارید، درباره‌اش با مدیر فعلی‌تان گفتگو کنید.
همه به دلیل نیاز مالی کار می‌کنیم، همه آینده بهتر را دوست داریم، همه انتظار داریم از خوش‌خدمتی‌مان تجلیل شود.
- هر فرصتی همیشه فرصت نیست. وقتی شرکت در مرحله نیاز به‌شماست و شما موقعیت محکمی هم در داخل و هم در خارج از شرکت دارید، شرایط را مطرح کنید. این یک تفاوت مهم بین آدمهایی‌ست که بالا می‌روند و آدمهایی که همیشه کارمند می‌مانند .فرصت‌ها را با تعلل و عدم قدرت تصمیم‌گیری شهید نکنید.
- این مثل ، درکار کاملا مصداق دارد که می‌گویند تا نگرید طفل ، کی نوشد لبن؟
معمولا اکثر مدیران حتی اگر کاملا به‌لیاقت شما برای دریافت اضافه حقوق یا پاداش آگاه باشند، تا وقتی خودتان حرفی نزنید، سکوت می‌کنند.
- قدر خودتان را بشناسید. نه زیادتر از آنچه هستید خودتان را بزرگ بدانید و نه حقیرانه فکر کنید.
- اگر با تمام این اوصاف ،جواب منفی شنیدید حتما مدیر فعلی شما تشخیص داده که برای میزان کار شما، و نه خود شما، همین حقوق و مزایا یا شاید کمتر از آن کفایت می‌کند. بنابراین شما یا با خیال راحت کار جدید را انتخاب می‌کنید و یا اگر هنوز می‌ترسید ، هیچ اتفاق بدی نیافتاده ، بر می‌گردید به‌نقطه اول . بدون این‌که به‌روی خودتان بیاورید،می‌مانید، و بالغانه فکر می‌کنید: من به‌خاطر خودم ماندم.

دیشب معلم موسیقی‌ام آمد و بسیار راحت قبول کرد که ماهی دو جلسه بیاید.
آن همه فکر و دلهره بی‌خود بود. :)
...
امیلی و پنی لوپه را اصلا دوست نداشتم. همان اول قضیه برایم لو رفت و به نیمه کتاب که رسیدم، از بس حوصله‌ام سر رفت آخر کتاب را خواندم.
وقتی یک معما رازش گشوده شود، دیگر حاشیه‌رفتن درموردش فقط موجب خستگی مفرط ست و بس.

سرصبح است و من خسته‌ام. خیلی خسته. کارم زیاد شده و فعالیت‌های جانبی هم کماکان دارم.
دیروز برای رهایی از یکی، در نهایت شرمندگی پیاده‌روی با خانم همسایه‌ را کنسل کردم. قوز بالای قوز بود. در کنار باشگاه، ساعت شش صبح بیدار شدن و سرماخوردن و کم‌خوابی کشیدن اصلا به‌مزاقم سازگار نیامد.
می‌خواهم گیتار را به‌دو روز در ماه کاهش بدهم. با اینکه همیشه از معلم موسیقی‌ام تعریف کرده‌ام و دوستش دارم، حس می‌کنم یک‌جور بدی دارم تحمیق می‌شوم. حتی وقتی مریضم، می‌گوید برای بودن در فضای گیتار باید کلاس داشته‌باشم و اگر توان کار ندارم، فقط حرف بزنیم! جلسه‌ای سی‌هزار تومان برای من زیاد است. اگر پیشرفت زیادی داشتم و آدم بودم، می‌شد مثبت فکر کرد، اما به‌نظرم بعد از یک سال به‌قدر دو ماه پیشرفت کرده‌ام . تمام تقصیر را هم خودم به‌گردن می‌گیرم چون به‌جز من شاگردانی دارد که بعد از هشت ماه نوازندگان ماهری شده‌اند.
شنبه باید رک و راست بگویم آقا پول ندارم !! کار بسیار سختی‌ست.اما فکر نکنم سخت‌تر از این باشد که یک سال دیگر فکر کنم خیلی خر بودم که خریتم را هی ادامه دادم.
باید بار را به‌اندازه توانم بردارم. همیشه یا از این‌ور دیوار می‌افتم یا از آن‌ور. خدا رحم کرد فرانسه را ثبت‌نام نکردم. آخر یک زن کارمند، چند ساعت وقت اضافی دارد؟
ساعاتی را که قبلا در خانه به‌کمی تمرین موسیقی و کتاب و استراحت می‌گذراندم حالا با مزخرف‌ترین چیزها، سریالهای تلوزیون و تلفن، پر می‌کنم. اولی تقصیر خودم است و دومی هم ! ولی برای دومی باید مثل سابق تلفن را جواب ندهم که به‌دلیل موقعیت خاص دوستم و نیازی که دارد، دلم نمی‌آید.
نتیجه اینکه روها تا ساعت پنج کار می‌کنم.. روز در میان دو ساعت ورزش..سریال اغما را با علاقه و سریال میوه‌ممنوعه را با کنجکاوی پی می‌گیرم..لابلای اینها تلفن می‌زنم.. شام می‌پزم .. ایمیل ها را چک می‌کنم و نهایتا از خستگی روی کتاب خوابم می‌برد...

یکی از نقاط ضعف من این‌است که مقهور عصبانیتم می‌شوم. بسیاری از اوقات نمی‌توانم شرایط را در حال عصبانی کنترل کنم و ناگهان حرفهایی می‌زنم که مدتها خودم را به‌خاطرشان شماتت می‌کنم.
امروز به عنوان یک راه حل، در‌حالیکه بنفش بودم، سعی کردم اول کمی قربان صدقه‌خودم بروم. این کلک خیلی خوبی‌ست که به‌خودم می‌زنم. مخصوصا صبح‌های زود که اصلا دلم نمی‌خواهد تخت گرم و نرمم را به‌مقصد شرکت ترک کنم..
بعد از آن کلی از خودم خواهش کردم که به‌خاطر سلامتی، تمام سلولهای وجودم را درگیر خشم نکنم و فقط در همان لایه‌های بالایی عصبانی باشم. مثل وقتهایی که یک‌نفر جوک بی‌مزه می‌گوید و مجبورید لااقل با صورتتان بخندید..
نفس عمیق کشیدم و سعی کردم به‌حرف خودم گوش کنم.
خوب .. موفق هم شدم. البته نمی‌دانم در‌آینده هم این روش جواب می‌دهد یا نه؟
نکته اساسی اینجاست که در عین عصبانی‌شدن، کل مغزم نباید غیر فعال شود. وگرنه دستورالعمل بالا یادم نمی‌ماند.
می‌دانید.. واقعا به‌آدمهایی که همیشه آرامش دارند و البته تعدادشان بسیار کم است، غبطه می‌خورم. نه‌اینکه عصبانی نشوند.. نه.. فقط بلدند احساسات مثبت و منفی خود را در دست بگیرند.

دوران راه‌اندازی پروژه به‌نظرم پرکارترین و بهترین ایامی ست که یک شرکت طی می‌کند.همه‌چیز سرشار از امید و همه حرکتها روبه‌جلوست.
کاتالوگ و طرح جعبه‌ محصولمان بسیار خوشگل شده. شیک و اغوا کننده :) . مدیرعامل مهربان می‌گوید طبق سلیقه بازار درست کن نه سلیقه خودت. ولی فکر کنم حتی بازار سنتی ما هم با نوآوری موافق خواهدبود.
دو پروژه خوبمان جواب داده. یکی درآستانه تولید است و دیگری را برای شرکتی که سیستر کمپانی ماست، در فاز تحقیقات به‌انجام رسانده‌ایم و فقط بهسازی مصارف مواد و قیمت تمام‌شده باقی مانده است..
انگار خدا یک‌باره یاد ما افتاده‌است.
قراردادی که سالها برای دولت انجامش می‌دادیم و درگیر و دار اصل خصوصی‌سازی هوا شده‌بود، با مصوبه مجلس دوباره درحال انعقاد است.
با همان شدت چهارسال قبل که در دو شرکت کار می‌کردم، کار می‌کنم و خسته‌ می‌شوم.. یک خستگی خوب.
راستی.. امروز لپ‌تاپ خریدم. دفترخاطراتم را که نگاه می‌کردم، جزو خواسته‌های سه‌سال قبلم یادداشت کرده بودم. خوشگل‌ست. برای شرکت خریدم با این فرض که من و شرکت نداریم :).
...
این سریال اغما چرا یک‌مرتبه کم‌آورد؟ چرا شبیه همه سریالهای ایرانی دیگر شده؟
ولی درعوض حکایت این حاجاقای میوه ممنوعه دیدنی‌ست.
بهش بخندیم یا گریه کنیم؟
...
پنج‌ روز در هفته ورزش می‌کنم. روزهای زوج پیاده روی، روزهای فرد باشگاه . له‌شدم بابا !! هیچ‌جوری هم از دست خانم همسایه خلاصی نیست.خیلی پشتکار دارد !!
...
امروز یکی از دوستان ده سال قبلم را دیدم. باهم یک پانسیون بودیم. با دوستان قدیمی دوره دارند. همه مجرد و همه هم سن و سال خودم. فکر کنم بساط یک دوره خوب جور شد.
وقتی نیت کاری را می‌کنی، شرایط هم از آسمان می‌رسد.
...
این را هم بنویسم و بروم.
دیشب نصف تهران را برای خرید یک جفت کفش درست درمان که رویش بند بخورد و اسپرت باشد، گشتم. پیدا نشد.
درعوض طبق معمول سر از کتاب‌فروشی درآوردم. و از بس این خانم تعریف این دو کتاب را کرده بود، خریدمشان :
امیلی و پنه‌لوپه.
بیست و یک شاهکار ادبیات فرانسه. ( یا اسمی با همین مضمون )
بهم خوش بگذرد . :)

این متن سخنرانی رییس دانشگاه کلمبیاست.خوب است اگر می‌خواهید درباره نوشته زیر باهم حرف بزنیم، اول آن را بخوانید.
می‌دانید من آدم سیاسی نیستم. دنبال کردن مسایل سیاسی را هم در همان حدی انجام می‌دهم که استفاده‌ای برای کارم یا زندگی شخصی‌ و تصمیم‌گیری‌های آتی‌ام داشته‌باشد.
می‌گویید غلط می‌کنی تو که سیاسی نیستی و از سیاست چیزی حالیت نمی‌شود، نظریه سیاسی بدهی؟
می‌گویم نه.من به‌قدر هر آدمی در این مملکت حق دارم نظر خودم را بگویم. و می‌گویم کسی در این ارتباط به‌دلیل اینکه من سیاسی نیستم و دانش سیاسی ندارم و صرفا نظرم را می‌نویسم یا می‌گویم، نباید عصبانی شود. ما حرف می‌زنیم. و دوست دارم با حرف زدن، اگر اشتباهی در نظراتم هست، اصلاح شود. فقط همین.
البته تمام کامنتها را پابلیش کردم و هیچ‌کدام توهینی نداشت. اما متاسف شدم وقتی کامنتهای نارنج را خواندم و دیدم بیشتر آانها توهین آمیز است..شاید کمی هم تقصیر لحن تند نارنج باشد و اینکه عصبانی نوشته‌است.
و اما من می‌خواهم نظرم را بگویم.لطفا گوش کنید. و به‌من بگویید کجا درست و کجا اشتباه است.
به‌عقیده من:
- احمدی‌نژاد رییس‌جمهور ایران است.اگر دوستش نداریم، دلیل نمی‌شود وجودش را منکر شویم.
-احمدی‌نژاد از آسمان نیامده.از بین همین مردم و به‌وسیله آنها انتخاب شده.مردم یعنی همه ما. یعنی جمعیت هفتاد میلیونی ایران.
-اگر احمدی نژاد که یک شخصیت مردمی‌ست، بی‌فرهنگ است، یعنی ما مردم ،بی‌فرهنگیم و او نتیجه انتخاب آدمهایی بی‌فرهنگ است.
-به‌نظر من این کلمات یعنی توهین: یک دیکتاتور کوچک سنگدل،گستاخ و بی‌سواد.
-به‌نظر من فراخواندن احمدی‌نژاد به‌عنوان یک مهمان که نماینده یک مملکت است، و بعد توهین به‌او و در نتیجه به‌مملکتش،توسط میزبانی که خود یک شخصیت فرهنگی‌ست، شایسته اعتراض است.
-من قبول دارم که ما هر روز در این کشور بارها و بارها مورد اهانت واقع می شویم، دروغ می‌شنویم، و از بسیاری از سیاست‌های خارجی و داخلی رضایت نداریم، اما اینها مسئله داخلی ماست.
-می‌گویید ایشان رای من و شما نبود؟
-می‌گویم چرا بود. ما آن روز که انتخابات مجلس را تحریم کردیم، آن روز که از سر احساسات به‌دکتر معین رای دادیم، آن روز که از سر احساسات رفسنجانی را تحریم کردیم،در تمام آن ایام به دیگران گفتیم لطفا بیایید این مملکتتان و این هم انتخاباتتان. لطفا به جای ما هم تصمیم‌بگیرید.
چرا فکر کردیم به رای یک روستایی کمتر از رای ما بها می‌دهند؟
چرا فکر کردیم اگر رای ندهیم، انتخابات را به‌خاطرمان تعطیل می‌کنند و می‌گویند لطفا تشریف بیاورید هرجور دوست دارید، هر کاندیدایی مورد نظرتان است، به‌ما پیشنهاد کنید تا سر کار بیاید؟
چرا فکر کردیم در یک مملکت بی‌حزب و بی‌انسجام، یک دست صدا دارد؟
-چه قبول کنیم که اشتباه کرده‌ایم و چه نکنیم، به‌نظر من ربطی به‌دیگران ندارد. رییس جمهور ما بیسواد و سنگدل و زشت و حقیر هم که باشد، نماینده مملکت ماست. نماینده رای مردم ما.
أیا دموکراسی یعنی اگر کسی جز آدم مورد نظرمان، آنهم درحالیکه ما منفعل بوده‌ایم، در انتخابات پیروز شد، کشورت را رها کنی تا خاک‌برسرش کنند؟
-----
در همین ارتباط بخوانید:
ایران احمدی نژاد نیست - رادیو زمانه
هرکه با اسراییل در افتاد..، از وبلاگ افکار
آبروی کی رفت؟ از داریوش ملکوت

- اینجا خانه "من" است. "من" بودن من اینجا معنی دارد. تمام هویتم با اینجا رشته به رشته پیوند خورده است. اینجاست که من خودم هستم و از وجود خودم راضی ام. اینجاست که نیاز ندارم که کس دیگری باشم. نیاز ندارم که آداب دیگران را رعایت کنم. اینجا نگران آن نیستم که هر حرکت خطای من باعث کوچک شدن من درنگاه دیگران شود. اینجا سرم را بالا می گیرم. اینجا من "من" هستم، نه یک خاور میانه ای مهاجر که کسی لطف کرده و مرا به کشورش راه داده است. برای بودنم اینجا مدیون کسی نیستم. اینجا خانه من است. برای ورود به آن یک لنگه پا جلوی اتاق کنسول نایستاده ام. برای گذزنامه ام هم نیازی نداشته ام که وکیل برایم مدرک دروغ جور کند.

ای بابا !! ماشاء الله شماها چقدر به آدم امید می‌دهید :) دسته جمعی می‌گویید که آدم هفتاد و پنج درصدی نصیب من نخواهد شد. نگردم که نیست. اگر باشد شانس این که عاشق من باشد کم است...
اولا که من از خدا همیشه زیاد می‌خواهم. مطمئنن دراین باره هم آدم صددرصدی می‌خواهم و خدا حداقل یک هفتاد و پنج درصدی برایم خواهد فرستاد. حالا صبر کنید تا خبرش را بدهم. :)
دوما من که اصلا نگفتم می‌گردم دنبال هفتاد و پنج درصدی یا صد در صدی !! گفتم این عقیده علیمان است. من هم با عقیده‌اش موافقم.
فرض محال که محال نیست !
خودم کامل نیستم. بنابراین درصدهای آدم ایده‌آلم را با توجه به خودم انتخاب می‌کنم. نه اوناسیس می‌خواهم، نه برد پیت، نه پروفسوری از ناسا.

آدمی که :
-قیافه‌ای نرمال داشته‌باشد،
-در حد نرمال پول در بیاورد،
-خوش اخلاق باشد،
-دروغ نگوید،
-محترم باشد،
-به من و شرایطم احترام بگذارد،
-کتاب بخواند،
-فرهنگی باشد،
-تحصیل‌کرده باشد،
-خسیس نباشد،
-به‌قول دوستم از خانواده هفت حشرات نباشد ، واقعا به‌نظر شما قابل پیدا شدن نیست؟؟؟
یعنی واقعا جمع شدن این‌ها در یک‌نفر کار شاقی‌ست؟

به‌نظر من نه !!

خودتان را نگاه کنید. همه ما تقریبا همه این خواص را یک‌جا داریم. حالا کمی بیشتر، یا کمتر. پس نسل آدم نرمال ریشه‌کن نشده.
برای خدا می‌ماند یک‌کار:
این آدم را سر راهمان بگذارد ، چشممان را باز کند تا ببینیمش و محبت‌مان را به دل هم بیاندازد. خدا هم که خداست!! می‌تواند و می‌کند. مطمئن باشید.
اینکه من یا شما تا امشب به‌این شانس بزرگ برخورد نکرده‌ایم ،دلیل نفی وجود او و یا محبت خدا نیست.
درست نگاه نکرده‌ایم، ارزش‌های اصیل و پایداری نداشته‌ایم و از طرفی طبق مشخصاتی که داریم، شاید بهترین اتفاق برایمان، همین عدم برخورد بوده است.
بگذریم..
حالا ! لطفا به‌جای اینکه ناامید شوید و مرا هم بدتر از خودتان ناامید کنید، ، انرژی مثبت بفرستید تا خدا به کارش برسد. :)

یک نفر برایم کامنت داده که همه‌اش درحال برنامه ریزی هستی و اجرا نمی کنی.قصدم از این نوشته، توجیه نیست فقط می خواهم بگویم که:
۱) من برنامه‌ها را می‌نویسم ولی ادامه‌شان را نه. راستش یادم نمی‌آید چه برنامه هایی قبلا نوشته‌ام.
۲) می‌دانید آدم گاهی با نوشتن برنامه در واقع برای خودش دست‌آویزی جور می‌کند تا به‌آینده یا به‌امید آویزان شود. داستان مارک تواین یادتان هست؟ دخترکی که به‌امید چند برگ درخت روی دیوار زنده ماند؟
۳)به‌نظرم بهتر است آدم ده تا برنامه بنویسد و فقط دوتایش را اجرا کند تا اینکه بی‌برنامه و بی‌هدف، امروزش با دیروز یکسان باشد. نوشتن اهداف حتی در حد آرزو ، به انسجام فکر کمک می‌کند و افکار را از حالت کلی به‌حالت جزیی تغییر می‌دهد.
اصولا این شاید یکی از روشهای مهندسان است که کل را به جزء می‌شکنند تا بتوانند در ابعاد کوچک با آن کنار بیایند.
۴)چرا وقتی نظر انتقادی دارید، بی‌نام و نشان پیغام می‌گذارید؟ مگر تابه‌حال شده که من انتقاد کسی را پابلیش نکرده باشم یا در پاسخ توهین کرده باشم؟من فقط و فقط نظراتی را پابلیش نمی‌کنم که سیاسی، رکیک، یا مربوط به کسی جز خودم باشد.
لطفا برای اثر بخش بودن حرفتان، و برای احترام به‌کسی که برایش می‌نویسید ، نام و ایمیل خودتان را بگذارید.. وگرنه نظر بی‌نام و نشان مثل کار بچه‌ای ست که از فرط تخسی و بیکاری و شیطنت، وسط ظهر جمعه داغ تابستان، زنگ خانه‌ها را می‌زند و فرار می‌کند.

خوب شما باور می‌کنید که وبلاگ‌نویسی گاهی زندگی مرا زیرورو کرده؟ بگذریم از یک وقتهایی که زیر کرده.. ولی یک‌وقتهایی هم مثل امروز تاثیر شدیدن مثبتی داشته.
صبح بعد از خواندن کامنت سوسکی و نوشتن آن پست، با دوست نزدیکم حرف زدم. بهش گفتم : ببین.. من اگر هفته ای یک روز پیاده روی بروم، دو روز ورزش، یک‌روز فرانسه بخوانم، و روزانه یک ساعت تمرین گیتار داشته‌باشم، بعد از سه‌ماه یک آدم حسابی خواهم شد!! فقط کافی‌ست سه ماه برنامه برای زندگی داشته‌باشم. یک‌عالمه اتفاق مثبت هست که سراغشان نرفته ام و بعد برایش پیشنهاد سوسکی را تعریف کردم. گفتم می‌بینی که چقدر می‌توانم تنهایی را خوب زندگی کنم؟ سه‌ماه دیگر کلی دوست دارم، سازم را مثل آدم می‌زنم ،می توانم کمی فرانسه بفهمم و خلاصه این حرفها.
دوستم استقبال کرد و گفت لطفا با یک دست ده‌تا هندوانه برندار که خسته شوی.
من فکر نمی‌کنم این‌کارها فضای هم‌را و مخصوصا فضای مرا تنگ کنند. گرچه بارها نیت کرده ام فرانسه بخوانم و بعد از دو سه جلسه ول کرده‌ام، ولی در مجموع همه‌شان را دوست دارم. ورزش و موسیقی که فعلا هست. فقط پیاده روی و کمی فرانسه را باید اضافه‌کنم.
از صبح با‌همین افکار خوشم.
بعدازظهر به‌بهانه‌ای دم خانه خانم همسایه رفتم و گفتم شبها می‌آید پیاده روی؟ به‌شدت خوشحال شد و گفت که از تنهایی اینجا حسابی کلافه‌شده و هروقت صدایش کنم با کله می‌آید!!
بعد هم چند ایمیل و کامنت داشتم برای پای تئاتر و گردش. :)
خوب.. حالا باور کردید که وبلاگ گاهی واقعا آدم را بالا می‌برد؟

هفته پیش دکور خانه را عوض کردم. هربار این‌کار را می‌کنم به‌نظرم خانه خوشگل‌تر و جادارتر و مدرن تر می‌آید..
شنبه معلم موسیقی‌ام آمد. لابلای حرفهایی که زدیم و نوشته بودم و پاکشان کردم، گفت خوب است که دکورت را عوض کرده ای. بگو ببینم، هفته‌ای چند شب مهمان داری؟
گفتم: یک شب.
گفت: چقدر کم. تو حداقل باید هفته‌ای سه شب با دوستانت اینجا بساط خوشی برقرار کنی. از شرکت بهشان زنگ بزنی و بگویی فلانی امشب بیا پیش من، یک پیک عرق بخوریم..کمی موسیقی گوش کنیم..و چرند بگوییم و بخندیم.دکورت را فقط برای خودت عوض نکن.. وگرنه کم‌کم خودت هم جزو دکور می‌شوی.
بهش نگفتم که من خیلی وقتها هفته ای یک‌شب مهمان ندارم. نگفتم که این‌روزها همه گرفتار زندگی خودشانند. یکی دو تا بچه دارد.. یکی فوق‌لیسانس می‌خواند.. دیگری افسردگی گرفته و از در خانه بیرون نمی‌رود.. آن‌یکی پسر است و تنها خانه زن مجرد نمی‌رود.. آن یکی خسته است و حوصله شب‌نشینی ندارد..
نگفتم که این روزها هرکاری می‌کنم دامنه دوستانم را به‌توصیه ایرج بازتر کنم،نمی‌شود..
اصلا قدرت‌دوست یابی ندارم.
بچه های کلاس ورزش با هم حرف می زنند و قرار می‌گذارند..بچه های یوگا..همکارانم..
و من نمی‌توانم دهانم را بازکنم و کلمه ای بگویم. این را راست می‌گویم. هیچ کلمه‌ای که مشترک باشد، پیدا نمی‌کنم.
امروز می‌خواهم دفترچه تلفنم را باز کنم. نام همه دوستان قدیم و جدید را بنویسم و از هفته دیگر هی‌دعوتشان کنم.
سوسکی نوشته که قرار پیاده روی بگذارم. با کی؟
به‌جز خانم همسایه طبقه دوم کسی یادم نمی‌آید. اصلا خارج از این خانه کسی را در این محله نمی‌شناسم.در همین خانه هم هنوز اسم همسایه‌ها را بلد نیستم.
همسایه طبقه دوم؟ اوه نه.. با او چه بگویم؟
شاید هم بد نباشد سعی کنم. می‌ترسم بروم و بعد از یکی دو شب رویم نشود بگویم خانم من از بی‌حرفی با شما دارم ذله می شوم.. و وبال گردن هم شویم.
اشکال جایی در من است. یک فرقی‌ست که من دارم وباید درستش کنم.
شاید زیادی تنبلم.
برای اتفاقات مثبت هزینه نمی کنم. حوصله ندارم. وقت نمی‌گذارم. شاید مسئله همین باشد.
باید یک فکری بکنم.. باید امروز یک فکری بکنم.

عجب روزی‌ست!
شب قبل ناگهان بغضم ترکید. بی‌دلیل. فقط دلم خواست با صدای بلند به‌مدت یک ساعت گریه کنم و بعد بخوابم.بغضی بود که مدتها نگهش داشته‌بودم.
صبح که بیدار شدم، یک چشمم به خاطر حساسیت یا هر مرض دیگری گشاد و دیگری به‌خاطر گریه ، پلکش ورم کرده بود. به‌معنای واقعی لوچ بودم.
رفتم سر و صورت را صفا بدهم که توالت فرنگی گرفت. نیم‌ساعتی کلنجار رفتم. فایده نکرد. آخرسر با وضعی اسف‌بار رهایش کردم و تصمیم گرفتم بی‌آژانس بروم شرکت.
دم در مرد همسایه را دیدم. همان‌که به‌خاطر سرو صدایشان دعوایمان شده‌بود. اصرار کرد که برسانمتان.با اکراه سوار شدم و تمام طول راه درباره آکوستیک کردن دیوارها حرف زد. و افزود : خوش‌به‌حال واحدهای روبرو که همسایه مجاور ندارند. می‌توانند جاز بنوازند. اصلا کنسرت برگزار کنند . که دمش گرم. کنایه‌ای قشنگی بود به به گیتار زدن من.
رفتم شرکت. مجبور شدم روی پروژه مزخرف پدرژپتو کار کنم که یک هفته‌ای کش داده‌بودم و فردا به‌خاطرش جلسه داریم. باید تمام می‌شد.
ساعت سه و نیم رفتم دکتر. و متوجه شدم وقتم را یک ساعت اشتباه کرده ام. باید تا چهار و نیم منتظر می‌شدم.
سر راه برگشت به‌خانه، یک چنته خریدم. ولی چشمتان روز بد نبیند .. :(
چه منظره‌ای بود در توالت فرنگی. هرچه کردم باز نشد. تلفن زدم به‌بابا. گفت یک چوب لباسی را چنگکی کن و تویش بچرخان. نشد. برادرم گفت آب را با فشار بزن. نشد. مامانم از آن‌ور داد می‌زد بگو لوله‌باز کن بیاید. هی می‌گویم کارگر ناوارد نیاور خانه. لابد چیزی انداخته توی چاه...
خلاصه در حالیکه یک چوب لباسی، یک سیخ‌کباب، یک برس توالت شور و یک توپوز ( نمی‌دانم تهرانی‌ها چی بهش می‌گویند) ، سرشار از گوه شده بود، به‌همراه گندی که به‌همه جا پاشیده‌بودم، چاه کمی باز شد و از شر آن کثافت خلاص شدم. اما هنوز آب رد نمی‌شد.
رفتم دو بسته دیگر چنته خریدم و وسایل کثافتی را گذاشتم توی زباله‌های دم در. وارد خانه که شدم، کلید برق را زدم، کنتور پرید. در آن بوی گند و تاریکی بگرد دنبال فیوز. باید می‌رفتم فیوز اصلی را می‌زدم.
باز دو بسته چنته.. کلی وایتکس.. کلی سی‌اکت.. نشد که نشد. لامصب.
مامانم تلفن زد و پرسید چه می‌کنی؟ گفتم هیچی ..با آب گوه بازی می‌کنم.
سرانجام تلفن کردم تاسیساتی بیاید...یک ساعت دیگر اینجاست.
فعلا همه‌جا را تمیز کرده‌ام اما دست به‌هر چه می‌زنم دلم آشوب می‌شود.
تنها اتفاق مثبت امروز این بود که دکتر موافقت کرد یک‌بار دیگر دارو را قطع کنم.
اما واقعا این جور وقتها به‌خودم می‌گویم لعنت به این زندگی که یک مرد نیست حتی چاه توالتم را باز کند..گرچه وقتی شوهر هم داشتم، باز خودم چاه باز می‌کردم..

سالها قبل، وقتی نوجوان دبیرستانی بودم، وطن برایم مثل مادر بود. عزیز و مقدس..جنگ بود..و فضای مملکت ، جور دیگری بود..هنوز من بچه بودم و مرگ آدمها تاثیر زیادی برروحم می‌گذاشت..
دانشجو شدم.. و عکس هم‌کلاسی‌های شهیدم، به‌من می‌گفت وطن یعنی خاکی که برایش بمیری..بزرگتر از عشق مادر و فرزند...
درسم تمام شد..
خواستم مهاجرت کنم، به خاکی فکر ‌کردم که بویش برایم آشنا بود.. و به‌مردمی که کلامشان را می‌شناختم.. دلم خوش بود به‌جایی که اگر تنهای تنها باشم با رفتگرش سلامی خواهم‌داشت و با بقال محله‌اش نگاهی دوستانه ..
نرفتم.ترسیدم غریب شوم..
ایمان دارم که بار اول ،برای همین‌ها ماندم..
زمان گذشت....با واقعیت جامعه و خودم آشنا شدم..فهمیدم می‌شود هم محله بود و غریب..می‌شود در کوچه‌های شهر ، یا حتی کنار خانه‌ خود ناامن بود..می‌شود از همه مردان شهر ترسید..
می‌شود دوبار با تمام امید به کسی رای داد تا فردایت را بسازد.. و در عوض تاریخت را صاحب هجده تیر کند..
کم‌کم نام وطن از آن بار احساسی‌اش خالی شد..شهدای روی در و دیوار خاطره شدند...خاطره احساساتی که یک بار جوشید..
فهمیدم وطن بی‌معناست..بی‌معناست وقتی می گویی ای کاش آمریکا بیاید و وکاری بکند.. که اگر نیامد، از وطن‌پرستی من نبود، از ترس جان بود که بشوم یک عراقی آواره بدبخت..
بی‌معناست وقتی کسی ادعای عشقش را می‌کند و زمانی که ازش می‌پرسی برمی‌گردی ایران؟جواب می‌دهد: خیلی دلم می‌خواهد.. اما این ترافیک.. این وضع کار.. به اینها عادت ندارم..من به‌زندگی جور دیگری خو گرفته‌ام..
عجب !عاشق باشی و با غریبه عشق‌بازی کنی؟
فهمیدم معنا ندارد من وطن را چیزی جز یک کلمه بدانم وقتی همه تلاشم در راه تقلب و دروغ و بیراهه رفتن است..

حالا دیگر عشقی ندارم..راستش را بخواهید همه‌چیز برایم بی‌تفاوت است.
فرقی ندارد کجا زندگی کنم. و اگر مانده‌ام نه برای خاک، که از بی‌عرضگی‌ست.
و اگر بروم و برگردم، نه‌به‌خاطر خاک که در بهترین حالت از دلتنگی و از خودخواهی‌ست و و برای چیزهای دیگر هم می‌شود برگشت.. که درایران بهتر از هرجای دنیا می‌شود پول درآورد.. می‌شود هزارکار کرد که در همه دنیا تو را به خاطرش به‌سیخ داغ بکشند و در این گوشه بی‌قانون ، نه..
حالا می‌دانم وطن جایی‌ست که در آن احترام، امنیت و ارزش به حقوق خود و دیگری معنا دارد..
خاک اسمش وطن نیست. من هم‌وطن نیستم وقتی حاضرم با شیره جان تو روزگار بگذرانم.
من حق ندارم دم از وطن‌پرستی بزنم .. وطن هم حقی برگردنم ندارد...
ما برای هم جز بی‌آبرویی چه می‌کنیم؟
من ایرانی‌بودنم را در خیابانهای غریبه‌ها، پنهان می‌کنم....
وطن چطور مرا از تاریخ آیندگان پنهان کند؟
...
پی‌نوشت:
من هیچ نوشته ای را از دیگران نخواندم، به‌جز نوشته سیبستان. خواستم بی‌هیچ زمینه‌ای فقط ذهنیات شرم‌آور خودم را بنویسم.. شاید از خفتم کم شود.
روی همه این حرفها هم به‌خود فروغ است. وگرنه وجود کسانی که سیبستان ازشان نام برده یا حتما دیگران یادی ازشان کرده‌اند، در تاریخ مثل نام من خواهد‌ماند.. بادا که حقارت من بی‌وطن،لابلای روح بزرگ ایشان گم شود..
....
پي نوشت 2- شنبه ظهر:
نوشته‌هاي خيلي ها را خواندم. چه بد..دلم گرفت ..هيچ كدام باجي به ديگري نمي دهيم..
لينك همه اينجا هست. :(

ممنون از همگي كه براي پست قبل وقت گذاشتيد...
خوب با هم‌فكري شما به اين نتيجه رسيدم كه :
پرسنل دوست دارند پنجشنبه ها تعطيل باشند چون:

1 - هزينه اياب و ذهاب‌شان كاهش مي‌يابد.
2- زمان كمتري را در ترافيك هدر خواهند داد.
3-به امور اداري مثل بانك مي‌رسند
4 -كاملا رفع خستگي مي‌كنند.

من هم فكر مي‌كنم اين تعطيلي در نهايت به نفع شركت است چون :
1-مرخصي بين هفته كم مي‌شود.
2 - پرسنل اول هفته كاملا سرحال هستند.
3- هزينه هاي بالاسري دفتر كم مي شود.
4- اضافه‌كاري كاهش محسوسي خواهد داشت.
5- طي چهار ساعت كار پنجشنبه ، راندمان كم است .

در ضمن :
1 - با توجه به اينكه كشورهاي صنعتي دنيا دو روز تعطيلي دارند، حتما در اين باره پ‍ژوهش كافي انجام شده است.
2 - دفتر مركزي شركتهايي كه كارخانه دارند (و سيصد و شصت و پنج روزه كار مي‌كنند ) ، به منظور پشتيباني كارخانه طي پنج‌شنبه ها ، بايد فعال باشند.

کدام بهتر است و چرا؟

1- اگر کارمند باشید ترجیح می دهید روزانه یک ساعت اضافه تر کار کنید و پنجشنبه ها تعطیل باشید ؟ یا هشت ساعت کار به علاوه پنجشنبه بهتر است؟

2- اگر مدیر باشید کدام وضعیت بالا را( برای شرکت تان ) ترجیح می دهید؟

---

لطفا خودتان را در هر دو موقعیت تصور کنید و برای مورد 2 دلیل بیاورید.

خسته ام. روز سختی بود.
با پدرژپتو دعوا کردم. دعوا که نه. حرف درشتی زد و من بلند شدم و اتاق را ترک کردم. فقط گفتم حرف قشنگی نزدید. و بعد هم در حال بیرون آمدن از اتاق گفتم : دیگر چکی برای شما امضا نمی‌کنم.
دعوا خسته‌ام می‌کند. پدر ژپتو یک عادت بد دارد که شاید تا حدی خودم هم دارم ولی نه به‌این شدت. وقتی کم می‌آورد، برای تخلیه روانی خودش سخت ترین و زننده‌ترین حرفها را به‌زبان می‌آورد. این بار اول نبود. یک‌بار بهم گفت : لابد از فلان شرکت پورسانت می‌گیری که اصرار به‌همکاری‌شان داری.
این وصله اگر به هر کسی قابل چسبیدن باشد، به‌من، لااقل تا وقتی برای سیستم مدیرعامل مهربان کار می‌کنم، نمی‌چسبد. تنها خصلتی که در مورد خودم بهش مطمئنم سلامت نفس است.
عضو هیئت مدیره اختیار دارد به عملکرد مدیرعامل معترض شود و توضیح بخواهد چون در واقع مدیرعامل ، برگزیده هیئت مدیره و عامل اجرایی تصمیمات آنهاست.و از طرفی می‌تواند اگر به چک یا سفته ای معترض باشد، امضا نکند تا رفع ابهام شود.
شرکت پدرژپتو، مدتهاست مشکل دارد و من با اینکه واقعا دلم نمی‌خواهد آزارش بدهم، اما سوال می‌کنم. هرچند این سوالات از هفته‌ای یک‌بار به دو ماه یک‌بار رسیده‌است و تقریبا دیگر بی‌خیال شده‌ام.
امروز پای شرکت ما هم در میان بود. به‌خاطر برنگرداندن پولی که بهشان قرض داده بودیم، بازپرداخت اقساط‌مان مشکل دارد و او با خودش ما را هم به‌پایین می‌کشد.
هر دو شانس آوردیم که من از اتاق خارج شدم وگرنه از آن وقت‌هایی بود که فاتحه همه چیز را می‌خواندم .

کار کردن با آدمهای پیر بسیار دشوار است. آدم هایی که تغییر زمان و شرایط را نمی‌پذیرند و بدتر از همه معنای زمان بازنشستگی را نمی‌فهمند. پدرژپتو خسته است. و با همه ناتوانی می‌خواهد ثابت کند هنوز همان آدم بیست سال قبل است.
با افتخارات گذشته نمی‌شود زمان حال را گذراند. با این اعتقاد باید توی خانه بنشینی و هی آلبوم‌های جوانی‌ را ورق بزنی . اگر اصرار به ماندن در جامعه کاری را داری ، باید پذیرای تغییرات آدم ها و قوانین و شرایط باشی و خودت را به روز کنی.
همیشه برای آدم های مسنی که با این لجاجت هم زمان حالشان را خراب می‌کنند و همان آن افتخارات را بی‌اعتبار، متاسف می‌شوم.

قضاوت سخت است.. وقتی از دور نگاه می‌کنی.معلوم نیست خودم در آن سن چه خواهم کرد؟

چند سوال از كساني كه در كار طراحي و بسته بندي هستند :

1 - قيمت تمام شده يك جعبه خوشگل و شيك مشابه جعبه هاني اسمك ( وزن يك كيلوگرم ماده داخل آن ) به‌نظر شما چقدر است؟
2- طراحي لوگوي يك كالا آيا قيمت متعارفي در بازار دارد؟
3- طراحي بروشور تا آماده سازي براي چاپ چطور؟

دلم می‌خواهد تنوع خوبی در زندگی ایجاد کنم. یک تنوع عالی.
گاهی فکر می‌کنم برگردم مشهد. زندگی‌ام را منتقل کنم و حداقل یک سالی آنجا باشم تا ببینم آیا قادرم بعد از بیست سال زندگی در تهران، دوباره در شهر خودم باشم؟
برگشت به مشهد برایم محاسن زیادی دارد. فکر می‌کنم من و خانواده‌ام به‌هم نیاز داریم. نه‌تنها پدر و مادرم که خواهر و برادرم. و بعد فکر می‌کنم چه خوب می‌شود عصرها آدم جایی را داشته‌باشد برود که همیشّه از دیدنش خوشحال خواهند‌شد. یا مثلا بعداز‌ظهرها بروم دنبال مادر و پدرم و با خودم ببرمشان بیرون. یا با خواهرم برویم یوگا . با برادرم بنشینم و حرف بزنم و به‌هم کمک کنیم. یا مهمانی‌های فامیلی بروم. همیشه جایی برای رفتن هست.
مادرم می‌گوید بیا و برای خودت خانه بگیر و مستقل باش.
اما می‌ترسم. اینجا بین بدیهیاتی زندگی می‌کنم که تا نباشند، حضورشان را حس نمی‌کنی. راستش خودم هم نمی‌دانم چه بدیهیاتی؟ جالب‌ترین چیزی که تهران را همیشه برای من هیجان‌انگیز کرده، تئاتر و کنسرت است. و فکر می‌کنم تنها فقری که در مشهد حس می‌شود همین باشد. اما برای این مورد هم فکر کردم. سالی یکبار می‌آیم جشنواره و همه را می‌بینم. تازه مگر سالی چند بار کنسرت و تئاتر می‌روم؟
کارم فکر نمی‌کنم مسئله‌ای داشته باشد. دوستانم در تهران روز‌به‌روز کمتر می‌شوند. صمیمی‌ترین رفیقم زمستان مهاجرت می‌کند. بچه‌های وبلاگی را سالی سه‌چهار بار می‌بینم که آن هم در سفرهای تهرانم مقدور خواهد‌بود..
به‌نظرم بزرگ‌ترین ترسی که تابه‌حال با آن مواجه نبوده ام، برخورد مردم با نوع زندگی من است. یک زن مطلقه تنها. در اینجا گم می‌شوم لای جمعیت. گرچه همین‌جا هم هروقت کسی بخواهد نیشترت بزند، پیدایت می‌کند..اما می‌توانم قاطی فامیل نشوم. دوستانم را انتخاب کنم..در محل کارم بی مشکل باشم... در آپارتمانم هم.
ولی مشهد نمی‌شود. می‌ترسم فامیل کنایه بزنند.. حرفهای ترحم‌آمیزشان که حالا نمی‌شنوم ، آنجا مرتب تکرار خواهد‌شد. می‌ترسم منزوی شوم. و فرار کنم برگردم تهران. می‌ترسم درگیر آن حرفها و آن زندگی‌های کسالت‌بار شوم و یادم برود خودم چه می‌خواهم . می‌ترسم عادت کنم به چیزهایی که مال من نیست. شاید هم تصوراتم با واقعیت خیلی متفاوت باشد..
هیچ شناختی از مشهد ندارم. بیست‌سال است آنجا نبوده‌ام و سفرهای کوتاهم محدود به دیدن خانواده‌ام بوده و شاید خاله‌ام.
یک انتخاب دیگر هم دارم. که تهران فوق‌لیسانس بخوانم. شاید این بهتر باشد. اما چیزی را عوض نخواهد کرد. فقط شاید زمان روزمره‌گی را کمی متوقف کند..شاید هم نه..
نمی دانم..
اگر خیلی پول داشتم، بهترین زمان برای یک سفر خوب بود تا آن تنوع عالی را بدون این‌زحمات بوجود بیاورم..

این لینک را در وبلاگ یک پزشک دیدم. بد نیست شما هم امتحانی بکنید. :)) آخرین سوالش از همه جالب تر است.

نتیجه من : 82 %

دوست دارم برای کسانی بنویسم که این مدت یادم بودند:
برای بابک مهربان،علیمان ،لاله ،شهره ،سالی، برادرم ، آقای ووپی و همه شماها که اینجا را می خوانید و با بودنتان دلگرمم..
دلم می خواهد بدانید که قدر بودنتان را می دانم..
وقتی بیمار باشی و تنها باشی و تمام عمر روی پای خودت ایستاده باشی ، می‌فهمی وجود آدمهایی که وجود دارندو با نقش دیوار متفاوتند، ارزشی بیش از خود زندگی دارد.
...
و برای محمد دوست گذشته های زندگی ام..قدرشناس محبت هایت هستم..هرچند بسیار رنجدیده ام.. اما در یک قلب رنجور هم جایی برای قدرشناسی هست.

امروز را خانه خوابیدم و نقش یک بیمار درست و حسابی را بازی کردم. البته واقعا درد داشتم و از شدت درد به‌گریه افتاده‌‌بودم. کم پیش می‌آید که درد اشکم را در آورد و امروز یکی از آن وقت‌ها بود. نشستم و یک شکم سیر برای خودم دل سوزاندم که عجب زندگی گهی‌ست و از این حرفها. اوضاع ادامه‌داشت تا وقتی دکترم از مشهد ،در نهایت تعجبم ،زنگ زد. مادرم بهش گفته بود. کلی نازم را کشید و گفت خوب می‌شوی و همه چیز طبیعی‌ست و زمان لازم دارد. کمی حالم بهتر شده بود که یکی از بچه ها تلفن کرد. گفت : بابا فروغ !! تو که از اول سال هشتاد و شش یک‌سره نالیدی!!! گفتم خوب حالم بده. و شروع کردم دنباله ناله‌ها را آمدن. گفت: خوب یک کاری بکن. اصلا پاشو برو مشهد زندگی کن...همه اتفاقات زندگی به‌خودم آدم بستگی دارد. خودت باید قدمی برداری.
حرفهایش عین نیشگونی بود که از یک بچه بی‌ادب وسط مهمانی که دارد خراب‌کاری می‌کند، بگیری.
بلند شدم. اشکهایم را پاک کردم. سرو وضعم را مرتب کردم و نشستم خاطراتم را نوشتم و به‌فکر برنامه‌های جدید برای زندگی افتادم.
راست می‌گوید . بخش بزرگی از مایه‌های غرزدنم را خودم می‌سازم. فکر می‌کنم خیلی طفلکی هستم و کسی هم نباید این را بداند و خودم برای خودم نقش قربانی را بازی می‌کنم.
به‌خودم گفتم: خاک برسرت فروغ. پاشو مثل آدم زندگی کن. این که نشد کار که با هر مشکلی ،عزاداری راه می‌اندازی.
خلاصه . حالا فعلا که خوبم. عود روشن کرده ام و شمع . فیلمی هم برای دیدن گذاشته‌ام و می‌خواهم مثل یک خر واقعی دوباره که چه عرض کنم، صدباره لگد بزنم در کون زندگی و بروم جلو. تا ببینیم دنیا دست کیست.

من بلدم وقتی از کسی می‌رنجم یا عصبانی می‌شوم با یک تک جمله سخت، رنجشم را بهش منتقل کنم .
ولی بسیار آرام تر و خوشنودتر خواهم‌بود اگر در آن لحظه اساسی خودم را کنترل کنم و فقط نگاهش کنم.

در زندگی به اصولم وفادار بمانم.
رفتار من نباید واکنشی در برابر کنش دیگری باشد. باید محکم و ثابت باشم و رفتار دیگران مرا از آنچه باید بکنم، دور نکند.

اگر عکس‌العمل‌های کوتاه‌مدت خود را تحت کنترل داشته‌باشیم، در دراز‌مدت عملکرد دیگران تابع شخصیت ما خواهد‌بود

خوب است آدم وجود داشته باشد.

بودن و نبودنش با هم توفير كند.

هنوز مشهدم. قرار بود سفرم یک هفته‌باشد اما نشد.
برای بیماری اینجا آمدم. در آن تنهایی تهران نمی‌شد معالجه کرد و شاید یکی از عاقلانه‌ترین کارهای عمرم بود که آنجا نماندم.
اینجا پزشکان آشنایند. راه نزدیک است.. برادر و پدر و مادر و خواهر نازم را می‌کشند. فندق و پسته سرم را گرم می‌کنند و به‌سرعت رو به‌بهبود می‌روم. 

در ایام بیداری به‌چیزهای دوست‌نداشتنی زندگی‌ام فکر نمی‌کنم..می‌توانم ذهنم را کنترل کنم.. اما به‌محض اینکه خوابم می‌برد، کابوسها سراغم را می‌گیرند..با شدتی بیش از بیداری و من عین کودکی بی‌سلاح ،گیر می‌افتم ..
حوصله‌زیادی برای کتاب‌خواندن ندارم..اما همان زمان‌های کوتاه را به مرور هفت عادت مردمان موثر اختصاص داده‌ام .. کتاب سوفی را آورده‌ام ولی بیش از پنج صفحه نخواندم. و کلی مقاله کاری که هنوز درون همان پوشه و چمدان سفري ست..
کمی گیتار تمرین می‌کنم..
بی‌حوصله‌ام.

کاش کابوس‌ها كمي رهایم کنند.

چرا هي به من مي گين كه غرغرو هستم؟

واقعا اين طوريم؟

از آدمهایی که پیاده وسط برنامه‌های آدم راه می‌روند، هیچ خوشم نمی‌آید. با این سیستماتیک بودن من و نظمی که گاه برای خودم کلافه‌کننده می‌شود، فرود آمدن این‌افراد در میان سرزمین مرتبم، اخم‌هایم را شدید توی هم می‌برد.
امروز کلاس موسیقی داشتم. آقای معلم نیامد.
عصبانی‌ام.
دوشنبه‌ام گرفته‌می‌شود.لازمش داشتم.با یک عالمه کاری که برای آن روز چیده بودم.
..
الان هنوز هم عصبانی‌ام.
یک قرارداد با شرکت پدرژپتو بسته بودیم که خیلی اتفاقی ،شاید هم نه اتفاقی، به‌خاطر بی‌فکری و سهل‌انگاری خودم، با سودی کمتر ازآنچه فکرش را می‌کردم، انجام شد.
تازه پدرژپتو لطف کرد وگرنه باید با ضرر تمامش می‌کردم.
این را اعتراف می‌کنم که از دست خودم هم عصبانی‌ام.
وقتی کسی روی اعصابم راه‌برود، همه روزهای خوب را زود فراموش می‌کنم و با گیوتین گردنش را نشانه می‌روم.
این را امروز مدیرعامل مهربان گفت.
راست می‌گوید.
گفت تو مشاور آدم شناسی من هستی، به جز وقت‌هایی که درگیر احساساتت می‌شوی و بعد آن جمله بی‌رحمانه واقعی را درباره گیوتین گفت.
گفتم بزرگ شده ام و کمتر از این‌کارها می‌کنم.
گفت:معلوم نیست.
خندیدیم.
ولی من واقعا عصبانی بودم.
چون این خاصیت منفی‌ام را می‌دانم.حتی موقعی که گیوتین در دست، گردنی را نشانه رفته‌ام، کاملا آگاهم که دچار آن حس احمقانه‌ام و باید کنترلش کنم.
و نمی‌کنم.
پس هنوز بزرگ نشده‌ام.
امروز پدرژپتو لابلای حرف‌هایش گفت بخشی از سودی که در صورت مالی‌ات نشان‌می‌دهی هزینه‌هایی‌ست که می‌اندازی گردن شرکت ما. جریان هزینه بین ما همیشه یک سویه‌است.
من عصبانی بودم.
اما دیدم دیگر اوج اوج اوج حماقت است اگر انکار کنم. و گفتم درست است.
پدر ژپتو را دوست دارم.
این را وقت‌هایی می‌فهمم که نگاهش می‌کنم و می‌بینم مثل پدرم پیر شده، با این‌همه سرکار می‌آید و می‌بینم که مثل پدرم، از تغییر خودش عاجز است و برای همین مثل پدرم استعفا می‌نویسد.
مسبب استعفا نوشتنش من بودم. :(
گیوتین در دست ایستاده بودم و با خشم، از دست عوض نشدن لجوجانه‌اش، ترساندمش.
پدرژپتو دوستم بود.
و هست.
و من دوستم را با آن وضع فجیع ترساندم.
و حالا ، در این لحظه می‌دانم که دقیقا برای همین عصبانی‌ام.
معلم موسیقی برود گم شود و همه کسانی که با پای لخت وسط نظم آشغالی من راه می‌روند.
من دوستم را ترساندم.
قدرتم را، قدرت جوانی‌ام را ، به رخ  یک پیرمرد کشیدم.
گند بزنندم.
حالا اگر پدر ژپتو برود،  من بدون رنگ خاکستری ، با یک جعبه مداد رنگی ناقص چکار کنم؟:(

دو سه هفته دیگر برای کاری باید بروم مشهد. ده روزی آنجا خواهم‌بود. سفری اجباری‌ست و تقریبا از کل سیستم زندگی‌ام جدا خواهم‌شد. برای اولین بار واقعا دلم می‌خواهد لپ‌تاپ داشته‌باشم. احساس می‌کنم بدون کامپیوتری که همه‌جا همراهم باشد، دچار افسردگی حاد خواهم شد.البته برادرم کامپیوتر دارد اما کار من در مشهد طوری‌ست که اغلب اوقات به او دسترسی ندارم. :(
یکی از بدترین پول‌هایی که در طول زندگی به‌خرج‌کردنش فکر کرده ام، همین بوده. اشتیاقی زیاد همراه با فوران خون در رگهای مشهدی‌ام.
اگر این پروژه‌های لعنتی به‌جواب رسیده‌بود می‌توانستم به‌مدیرعامل مهربان بگویم برایم جایزه بخرد. اما لعنت بر اینها که گیرداده‌اند و در همان نقطه آخر مانده‌اند.
امسال باید اپرا وینفری می‌شدم اما پنج‌ماه گذشت و پس‌انداز سال قبلم رو به‌اتمام است. :(
خدایا خیلی غمگینم. من واقعا وقتی بی‌پول و بی کامپیوتر باشم، غمگین می‌شوم.
نه ویرجیانا وولف.. نه اپرا وینفری .. نه لپ تاپ و نه حتی پس‌اندازی که بشود با آن خوش بود..
به‌نظر شما چکار کنم ؟ دسک‌تاپم را بزنم زیر بغلم و بروم مشهد؟

به‌بعضی آدمها رو که می‌دهی،یک‌مرتبه به‌خودت می‌آیی و می‌بینی تا جایی که شده فضای تو را اشغال کرده‌اند.چسبانده‌شدی به‌دیوار، درحالی‌که دستشان روی سینه توست، هلت می‌دهند تا فرو بروی و نگاه خیره و دریده‌شان حالت را بد می‌کند.
اینها یک‌زمانی دوست بوده‌اند. اگر باهشان به‌این نقطه رسیده‌ایم، مقصر اصلی خودما هستیم که از فضای شخصی‌مان حمایت نکردیم و صبرکردیم تا هی جلو و جلوتر بیایند تا وقتی حس خفگی کنیم. در آن لحظه یا باید با فشار از خود دورشان کنیم و یا به‌بقیه مردن‌مان ادامه بدهیم.

تا به حال بيش از بيست ايميل يا كامنت دريافت كرده ام كه از موسيقي وبلاگ تعريف كرده اند!!!!! و خواسته اند كه فايلش را برايشان بفرستم. با اينكه به نظرم يك نفر است كه اين گير را داده و دارد شوخي مي كند اما اعتراف مي كنم كم كم دارم مريض خيالي مي شوم :)

والله بالله من هيچ موسيقي نگذاشته ام. اگر هم آهنگي مي شنويد ، احتمالا مربوط به اين است كه به علت فضاي ملكوتي دومين ملكوت، بعضي ها دچار وحي مي شوند.

همين روزهاست كه خودم به داريوش ملكوت ايميل بزنم و خواهش كنم فايل آهنگي را كه روي وبلاگم گذاشته ام برايم بفرستد!

سلامت باشيد.

قبول دارم که در ازای هرچه خدا می دهد باید هزینه ای بدهم. اما اینکه خدا گاهی به من در حد خودم می دهد و در اندازه خودش هزینه می خواهد ، چه معنی دارد؟

.....

ریزش مو ، کاری که به نتیجه نمی رسد و شرایط نامطلوب خودم، بدخلق ترین آدم ممکن را در این زمان ساخته اند.

.....

از همه بدتر ریزش مو.

 گند بزنند به این زندگی که از شانس های مردانش،  فقط افزایش هورمون ایشان همراه با کچلی دارد عایدم می شود. خدایا من از کچلی بیزارم.. :((((((((((((

خداکنه فردا این دکتره یه معجزه ای بلد باشه. :(

روزگار می‌گذرد. من هم همراه روزگار..
کارمان مثل خودم بالا و پایین می‌شود. هر‌روز فکر می‌کنیم یکی از این پروژه‌های تحقیقی به‌جواب رسیده و فردا که نتایجش را از آزمایشگاه می‌گیریم، سطل آب سرد روی سرمان می‌ریزد..
گنجشک و بلبل حوصله‌شان سر رفته. رضایت داده‌اند تا طرح را از جایی بخریم. و من که دست‌کمی ازشان ندارم، باید مرتب روحیه بدهم..اصلا دلم نمی‌خواهد مجبور شوم دانش فنی را بخرم. برای یکی از پروژه‌ها بیش از پانصد آزمایش انجام داده‌ایم و هزینه زیادی شده..حس زنانه‌ام می‌گوید یک تکان کوچک، یک نگاه ظریف یا یک کلمه ما را به نتیجه خواهد‌رساند. و امیدوارم حسم درست باشد. امروز دیگر دست‌به‌دامن نذر و نذورات شدم و یک گوسفند برای قربانی نذر کردم!
فکر می‌کنم خرد الهی باید کمکم کند.
کتاب می‌خوانم. کیمیاگر را برای بار دوم می‌خوانم و این بار بعد از خواندن کلی از کتابهای پائولو کوییلو ،ازش خوشم آمده. چند سال قبل فکر می‌کردم شارلاتان است.
به جملات مثبت و یک نیروی بیرونی نیاز دارم.. خرم در گل مانده. خر خودم و خر کارم.
مدیرعامل مهربان بیش از هشت‌ماه است که به‌ایران نیامده. اولین بار است که بی‌پشتوانه فکری و روحی او برای این مدت طولانی کار می‌کنم. و تازه به‌این نتیجه رسیده‌ام که نیست و هر خاکی که هست، باید خودم برسرم بریزم تا این پروژه‌ها جواب بدهند. تقریبا روزی یک ساعت تلفنی مشاوره می‌کنیم اما آن نگاه دقیق، آن مغز بی‌نظیر و آن روح سرشار از مثبت‌اندیشی را واقعا کم دارم.
با اینکه از قبل می‌دانستم، اما در این هشت‌ماه، کاملا شیرفهم شدم که مدیریت بی‌وابستگی به آن آدم، کار بسیار سختی‌ست. مخصوصا حالا که باید منابع پولی بیافرینیم و آفرینش خلاقیت زیادی می‌طلبد.

يك لبخند.

روزهای پر برنامه‌ای دارم.برادرم تهران است و کیف می‌کنم.

هفتم تیر، سی و هشت ساله شدم. مصادف شد با مهمانی تولد و فارغ‌التحصیلی دخترخاله‌ام و چون قرار‌بود آن روز خانه نباشم، چهارشنبه شب،سورپرایز مفصلی از طرف نیلوفرانه شدم!!
ساعت ده شب ،کیک و فشفشه و کادو و ما سه نفر . :)
پنج‌شنبه هم ، همین سه نفر، رفتیم مهمانی. خوردیم و نوشیدیم و رقصیدیم ، همراه با یک فصل تبخیر و تصعید حسابی‌ !

جمعه عصر علیمان و رضا، حسابی لطف کردند و رفتیم چپ دست جدید. با آن اردشیر چاق مزخرفش. و صد البته فضای عالی موزه سینما. جای ایرج و بقیه هم خیلی خالی..

و دیشب .. کنسرت ارکستر ملی.. کاخ نیاوران .. نم نم باران .. باد ملایم ..  صدای شفاف قربانی  ... و هجوم خاطرات..
بازهم جای همه خالی.

شرکت هم که در اوج بیکاری، بی‌نهایت کار داریم. با کف‌گیری که به ته دیگ خورده و تلاش شدید برای آفرینش پول!

يك‌وقتهايي كه كمتر مي‌نويسم، به جاي تمركز روي كامنتها و كنتورم، توجهم به ساير وبلاگها بيشتر مي‌شود. امروز  به‌نظرم  بيش از نيمي از وبلاگهايي كه خواندم، درباره احساس‌شان حرف زده بودند. احساساتي دروني  مبتني بر غصه و شكايت از چرخ روزگار.

درست است كه وبلاگ واقعا جايي شخصي‌ست و يك نقش بزرگش، حرف زدن با خود و تخليه‌شدن است، اما وقتي فكر مي‌كنم خودم بيشتر روزها ناخودآگاه اين الگوي نوشتن را بكار برده ام( بيان حس مبتني بر غر) از كسالتي كه براي هركدام از خواننده‌ها ايجاد كرده‌ام، شرمنده مي‌شوم.

من نه می توانم صفحه dashboard  بلاگر را باز کنم و نه برای وبلاگهای بلاگ اسپات کامنت بگذارم. کسی می داند ایراد از کجاست؟

آشناها وبلاگم را می‌خوانند. برادرم و عضو هیئت مدیره مان.
سالها آدرسم را پنهان کردم. بعد فکر کردم بدنیست آدمهایی ازدنیای واقعی که مرا کاملا جور دیگری دیده اند و می‌شناسند، آن روی سکه را ببینند.  هدفم به‌نقد کشیده شدن از طرف اینها بود. مخصوصا از طرف آقای عضو. اسمش را در اینجا می‌گذارم آقای ووپی!
آقای ووپی ، بعد از رفتن مدیرعامل مهربان، دو سال در شرکت قدیمی مدیرعامل ما بود. و حالا عضو هیئت مدیره شرکتهای فعلی‌ماست.
ابتدای ورودش به شرکت قدیم، جانشین بهترین آدم زندگی‌ام شده‌بود و اصلا دوستش نداشتم.اما کم‌کم نوع رفتارش، رابطه‌کاری‌مان را به‌دوستی تبدیل کرد.
 آدم خاصی‌ست. بی‌گره و دارای ذاتی سالم ، بدون  کمترین بازی.
در این سالها چیزهای زیادی ازش آموخته‌ام. مخصوصا در رابطه با مدیریت.
مرا نقد می‌کند و نوشته هایم را. هم صلاحیتش را دارد و هم با هدف مثبت این‌کار را می‌کند و در نتیجه برایم مفید است.
برادرم ده سال کوچکتر از من است. او را دیر شناختم. وقتی ده ساله بود ، از هم جدا شدیم و من به‌تهران آمدم. سفرهای سالهای اخیرمان ،ما را به‌هم نزدیک کرد. حالا با هم حرف می‌زنیم..درباره کار و زندگی و موسیقی و تئاتر که علاقه‌های مشترک ماست.
به‌او آدرس اینجا را دادم، اول برای اینکه تشویقش کنم به نوشتن. موفق نشدم.اما بعد فکر کردم من اینجا می‌نویسم نه تنها برای دل خودم بلکه برای دیگران که اگر تجربه‌های روزانه ام کمترین سودی دارد، استفاده کنند و چرا برادرم خواننده‌ام نباشد.
اعتراف می‌کنم با پیوستن او به این جمع، گاهی چیزهایی را نمی‌نویسم. یا می‌نویسم و پاک می‌کنم. اما به‌نظرم همین خوب است. ما در دنیای روز هم برای گفتن بسیاری از حرفها، تامل می‌کنیم و زمانی صلاح می‌دانیم که نگوییم. با خودسانسوری متفاوت است.. گاه به‌دلیل احترام به شرایط خودمان و گاه احترام به موقعیت طرف مقابل است.
نمی‌خواهم هیچ‌وقت با اسم واقعی بنویسم. چون نوشته هایم شخصی‌ و درونی‌ست. و توضیح درون برای کسانی که فقط عادت به تماشای بیرون دارند، کار غیر ممکنی‌ست.
اما این دو نفر متفاوتند و بسیار راضی‌ام که می‌خوانند و نظر می‌دهند.

زندگی نیاز به‌فکر ، استراتژی و سیاست دارد.
معنای هیچ‌کدام از این سه‌مورد، هفت‌خط بودن نیست ،عاقل‌بودن است..
اگر این را دانستی و در‌مسیر یادگیری‌اش قدم گذاشتی، آسیب‌پذیری‌ات از زندگی‌ به‌حداقل می‌رسد و در ضمن شادتر و راضی‌تر خواهی بود.
اگر ندانستی و نخواستی بدانی، اتفاقات مسیر هم‌چون سنگهای برنده،خراشت می‌دهند و تو را خواهند برید آن‌قدر که مجبور به‌آموختن شوی..و اگر بازهم نفهمیدی ،روح و جانت را خورد می کنند ..
به‌نظر من کسی که به این حد برسد، سزاوار این خورد‌شدن است.

دختر جان! تصور كن اين روانداز را يك «زن پير شمالي» (يكي از مادربزرگ‌هاي نازنينم) داده است به من، تا برسانم به تو، تا شب‌ها آرام‌تر بخوابي، تا بالش‌ات كم‌تر خيس شود..

خوب .. فکر کنم نظرسنجی کافی‌ست. خواننده این وبلاگ حدود سیصد و پنجاه نفر است و از دیروز همین موقع این تعداد آمده‌اند و رفته‌اند و بعد از این، بازدید از پست نظرسنجی، تکراری خواهد بود.
 کمتر از ده درصد در آن شرکت کردند که ممنونم.
۶۸ درصد با تغییر نام مخالف،۲۲ درصد موافق و ۱۰ درصد برایشان فرقی ندارد.
بنابراین همان نام فروغ باقی‌خواهد‌ماند.
در پاسخ به‌کسانی که نوشته‌اند نام وبلاگ به سلیقه شخصی ربط دارد باید بنویسم که درست است. اما ما وبلاگ می‌نویسیم که خوانده‌شویم. و کنتور هم گذاشته‌ایم که بدانیم خوانده می‌شویم. پس انتخاب یک‌نام، علاوه بر اینکه نماد سلیقه شخصی ماست ، باید به‌نوعی قابلیت جذب خواننده یا حداقل نراندن او را داشته‌باشد.
از نظر من نام وبلاگ باید خوش لحن و گیرا، ساده از لحاظ تایپ و ماندگاری در ذهن، با معنا و بار مثبت باشد. ضمنا خیلی هم نسبت به نویسنده‌اش پرت نباشد تادر صورت دیدار حضوری ، به برقراری ارتباط کمک کند.
این تجربه شخصی من در این پنج - شش سال وبلاگ‌خوانی‌ست و اصولا به‌طور ناخودآگاه، این نظام، در نوع انتخابم تاثیرگذار بوده است. مثلا امکان ندارد اسم وبلاگی در مایه‌های مرگ و قبرستان باشد و رغبت کنم بهش سر بزنم!
 تغییر نام هم کار درستی ‌نیست. مگر اینکه نویسنده بخواهد خط مشی نوشتنش را عوض کند یا فکر خواننده‌اش را از آن سابقه ذهنی قبلی ایجاد‌شده ، منحرف سازد.

 يك تقاضا دارم. به‌عنوان خواننده اين وبلاگ، نظرتان در مورد عوض كردن نام فروغ چيست؟

 نام ثانوي هرچه باشد، مي‌خواهم بدانم آيا برداشتن نام فروغ  برايتان مهم است؟

اگر نوشتن نظرتان در يك خط سخت است، فقط يك تك كلمه بگوييد : موافقم، مخالفم.

خیلی مشتاقم که در این تکلیف شاق سیبستان شرکت کنم و ممنونم از او که مثل همیشه لطف دارد و مرا یادش هست.

اما باید فکر کنم. برای من واقعا کار شاقی ست. برای آدمی که با هر کتابی که می خواند یک داستان بازی می کند و با هر نشست و برخاستی که دارد، موتورش روشن و خاموش می شود.

باید درست فکر کنم تا یادم بیاید خطوط اصلی زندگی ام از چه کسانی تاثیر گرفت.

فقط یک چیز مسلم است. متاسفانه ، حافظ و سعدی و مولانا هیچ نقشی در نوشتن سناریوی این زندگی نداشته اند.

دنیا داره کجا می ره و من کجا؟

انگار در ماقبل تاریخ دارم به سر می برم.

امروز صبح راديو پيام قاطي اخبارش گفت كه كمترين تمركز مغزي انسان در اواخر شب و صبح زود است و بايد از تصميم‌گيري‌ها و انجام كارهايي كه نياز به دقت بالا دارد، در آن اوقات اجتناب كرد.

جالب است! من هم بدترين، شديدترين و غم‌انگيزترين افكارم درست در همين بازه زماني رخ مي دهد. با خوردن صبحانه ،انگار همه دود مي شوند و مي روند هوا.

امروز بعد از مدتها به خودم مرخصی دادم و خانه ماندم.
نیمه‌شب بود که فکر کردم فردا صبح نمی‌روم شرکت. مغزم درمورد کار هنگ کرده. از وقتی قرارداد جدید با قلعه حیوانات نبسته‌ایم، و باید روی پروژه های تحقیقاتی‌مان کار کنیم، بیشتر وقتم پای اینترنت و در حال سرچ می‌گذرد. دیروز بدجوری مایوس شده بودم. تولید محصول جدید به‌جای خود، پیداکردن بازار فروش برای آن مصیبتی دیگر است. این‌جور وقتها باید هیئت‌مدیره به‌کمک مدیرعامل بیاید. و متاسفانه از هیئت مدیره ما فقط پدرژپتو ایران است که اصلا دید استراتژیک ندارد و نمی‌توانم رویش تکیه کنم.
 باید کاری بکنم.
 نقدینگی‌مان به‌سرعت در حال کاهش است. مبلغی که برای این روزهای مبادا کنار گذاشته بودم، صرف حقوق و تحقیقات می‌شود. و من کمی ترس برم داشته که اگر قرارداد نبندیم و یا بازار فروش محصول جدید را پیدا نکنیم و یا پیداکردن روش اقتصادی تولید جدید خیلی طول بکشد، چکار باید بکنم؟
امروز برای همین نرفتم. یک‌جوری خواستم فشار را از روی ذهنم بردارم تا فردا و روزهای دیگر با آمادگی بیشتری فکر کنم.
توی تختم دراز کشیدم. رمان شوخی کوندرا را خواندم. و هی‌خوابیدم و هی بیدار شدم. تلفن شرکت را از یک ساعتی به‌بعد جواب ندادم. و فقط برای یک کار فوری حاضر شدم در را روی تحصیلدارمان باز کنم.
شوخی را تمام کردم و به‌جز آن به‌چیزی فکر نکردم.
ساعت که چهار شد انگار روز اجباری من هم به‌پایان رسید.  دوباره ذهنم رفته سمت شرکت. مثل وقتی شده‌ام که سر جلسه امتحان نشسته‌ای و می‌دانی چیز زیادی بلد نیستی و اگر نهایت نیرویت را به‌کار نگیری، درس را پاس نخواهی کرد و مشروط می‌شوی.
 با مشروط شدن فاصله زیادی ندارم.
صورت مالی سال قبل تهیه شده. بازهم سود خوبی داده‌ایم، علی‌رغم همه مشکلاتی که از سر گذراندیم. اما امسال.. نمی‌دانم چه خواهد شد. همه سلولهای مغزم در حال فعالیتند تا روزنه ای پیدا شود.
من ترسیده ام.

صبح را با گنجشک و بلبل در آزمایشگاه گذراندم.
زیرزمین را آزمایشگاه کرده‌ایم. همان‌جایی که یک سال قبل خودم در فضای پر از سوسک و خاک آنجا همین کارهای تحقیقاتی را انجام می‌دادم. فن هم نداشت. برای خودم عود روشن می‌کردم و آزمایشی را شروع می‌کردم و در حین کار کتابی هم می‌خواندم. حالا این دو نفر را به آنجا فرستاده‌ام. یک‌جوری حس می‌کنند تبعید شده‌اند. درحالیکه خودم خیلی دلم می‌خواهد محل کارم را به‌آنجا منتقل کنم. دوست دارم به‌سلیقه خودم درستش کنم. بزرگ است و می‌شود گلدان گذاشت و تابلوهای زیادی را به دیوار آویخت. سمپاشی مفصلی کرده‌ایم و هر هفته نظافتش به موقع انجام می‌شود. فن دارد و کلی تجهیزات و امکانات که زمان من خبری از آنها نبود.
انگار نسل من به قناعت در همه چیز عادت کرده‌اند. قناعت در تفریح.. در حجاب.. در کتاب..در کار.. در حقوق.. در امکانات تحصیل..
من خوشحال می شدم اگر سالی ماهی یک کتاب خوب اجازه نشر بگیرد یا یک فیلم خوب روی پرده برود یا بگذراند جوراب سفید ساق کوتاه بپوشم..
روزهای هفته را بدون تعطیلی سرکار می رفتم چون یاد گرفته‌بودم  رییس و معلم و بزرگتر، حرفشان مهم است.و چوب استاد به ز مهر پدر است. تاخیر و مرخصی هیچ معنایی نداشت. بعد از دو ماه کار که مرخصی می‌گرفتم و می‌رفتم مشهد، مدیرم تلفن می‌زد و مرخصی‌ام را لغو می‌کرد.و حتی برای روز عروسی یک روز مرخصی بهم دادند.
آن وقتها فکر می‌کردیم چون بی‌تجربه‌ایم نباید توقع بی‌جا داشته‌باشیم. اگر پاداش یا اضافه حقوقی می‌دادند، تشکر می‌کردم و حسابی شاد می‌شدم.
نسل جدید تفاوت های اساسی با نسل من دارد.
نسل جدید متوقع و طلبکار است. ما نه. ما همیشه بدهکار بودیم. اگر خیلی آدم حساب می‌شدیم، سربه‌سر بودیم.
قبل از سال پاداش خوبی به این دو پرنده کوچک دادم. اما بلبل حتی کلمه ای تشکر نکرد. گنجشک مهربان‌تر است. شاید چون شهرستانی‌ست و هنوز کمی از تربیت قدیم ، در میان شان جاری‌ست.
ابتدای سال هم اضافه حقوق بسیار مناسبی دادم. اما بازهم به همین منوال گذشت.
یکی از چیزهایی که در کتابهای مدیریت نوشته‌شده، این است که مدیر نباید توقع تشکر نه از کارمند و نه از مدیر فرادست داشته‌باشد. اما من فکر می‌کنم در عین حال، باید به آدم بودن مدیر هم فکر کرد.
سعی می‌کنم در عمل بهشان یاد بدهم که زندگی همیشه طلبکار بودن نیست. وقتی برای عید در کنار پاداش و عیدی، کادوهایی را که خودم شخصی داده‌بودم و باز هم هیچ عکس‌العملی ندیدم، برای کتاب‌ها و فیلمی که بهم کادو دادند، به بلبل تلفن کردم و تشکر کردم. و بعد از تعطیلات بهشان گفتم از خواندن کتاب‌ها بسیار کیف کردم. اینجا بود که آنها در پاسخ گفتند کتابهای شما هم در خانواده دست‌به دست گشته‌است. و فهمیدم می‌شود  کم‌کم چیزهایی را یادشان داد.
من بیشترین آموخته های زندگی‌ام را از مدیرانم دارم. و از این بابت همیشه احساس دین  کرده ام. حتی آقا شیره که واقعا دلم می‌خواست روز معلم برایش هدیه بفرستم و وقت نشد.

شاید تفاوت شدید این دو نسل، به‌خاطر تفاوت‌های شدید فرهنگی‌ست.
نسل من ، سریالش اوشین بود و روزنامّه اش کیهان و اطلاعات و موسیقی‌اش شهرام ناظری.با پدر و مادری که حضور مدام در همه قسمتهای زندگی‌ات داشتند،  زمان فیلم دیدن، زمان کتاب‌خواندن، زمان انتخاب دوست..
نسل جدید ، نسل ماهواره و اینترنت و چت و ایمیل است. با پدر و مادرهای کم‌وقتی که اکثرا دوشغله‌اند.خیلی چیزها را قبل از وقت دانستنش می‌داند و خیلی چیزها را همان زمان که باید بداند. ما بسیاری از چیزها را وقتی زمانش گذشت، فهمیدیم. به‌جای ما همیشه بزرگتر حرف می‌زد.. اینها خودشان حرف می‌زنند. و چقدر راحت. اعتراض می‌کنندو با آنچه به مزاقشان سازگار نیست، کنار نمی آیند ..
نسل من نسل شلوار  بیست و دو سانت ‌بود و مقنعه‌ای که تا آرنج را می‌پوشاند.. نسل جدید ، نسل موهای عجیب، لباسهای غریب، آرایش‌های تماشایی ست...و در کنار همه اینها عصیان .
نسل من مثل اوشین فقط بلد است احترام بگذارد، سکوت کند، تشکر کند و بابت هر حق کوچکی که بهش می‌دهند، ممنون باشد. حقی مثل دیدن یک تئاتر با رقص و آواز.
نسل جدید بلد است حرف بزند، فریاد بزند، لباس رنگی بپوشد، سکس داشته باشد، موسیقی بنیامین گوش کند، طلبش را بگیرد. فرقی بین بزرگتر و کوچکتر نداند.
و جالب است که هیچ کدام از ما دو نسل، در حقیقت آدمهای خوشحالی نیستیم ..
یک نسل غمگین..
یک نسل عاصی..

انتخابات برگزار شد. هفت نفر باید انتخاب می شدند. من و دو نفر دیگر برای نفر هفتم رای مساوی آوردیم و بین مان قرعه کشی کردند.

من نفر هفتم نشدم اما عضو علی البدل هیئت مدیره شدم. راستش نمی دانم وظیفه اش چیست. تا به حال در سیستمهای خودمان این عضو را نداشته ایم.

سه چیز در حاشیه انتخبابات جالب بود.

اول این که در تنفسی که برای رای گیری دادند، یک خانم مهندس آمد جلو و بهم تبریک گفت که خودم را کاندید کرده ام و بعد هم گفت اولین رای خودش و سایر خانمها را برای من گرفته و در تمام مدت تنفس هم به نفع من رای جمع کرد.

دوم این که وقتی در قرعه کشی بین سه نفر برای عضو اصلی انتخاب نشدم، اعضای هیئت رییسه جلسه مخالفت کردند!! مسن ترین عضو که اصلا نمی شناختمش، گفت درست است که نتیجه قرعه کشی این شده اما به نظرم این خانم باید انتخاب شود. بازرس وزارت کار مخالفت کرد و درست هم بود.

سوم این که در عمرم، به اندازه امروز جلوی جمع دست پاچه نشده بودم. زمان معرفی خودم پای تریبون صدایم به وضوح می لرزید و سالن که قبلش همهمه داشت، دچار سکوت وحشتناکی شده بود! من جوان ترین و کم سابقه ترین و تنها زن  کاندیدا بودم! حق داشتم دست پاچه شوم.. نفرات قبل از من بالای پنجاه سال سن و حداقل بیست و پنج سال سابقه کار داشتند.   آن قدر استرس داشتم که قبل از رفتن روی سکو هر لحظه نزدیک بود انصرافم را اعلام کنم.

آخرین باری که پای تریبون رفته بودم سال سوم دبیرستان بود که به عنوان دانش آموز ممتاز سر صف باید حرف می زدم.

خلاصه خیلی خیلی سخت گذشت.:)

امروز فکر کردم چه آدم با حالی‌ام من واقعا!! با این‌همه چیزهای جور واجور زندگی‌ام، برای خودم دو تا کتاب راه و رسم نگهداری از گلهای زینتی را خریدم. :) بس که از هر گل‌فروشی سوال کرده بودم آقاجان این لیندا و درسینا و یوکا و بنفشه آفریقایی را چطور مراقبت کنم؟ و هر کدام درست روشی برعکس دیگری را پیشنهاد کرده بود. ظهر که کتاب‌ها را آوردند، مابین یک خروار کاغذ که  روی میزم پهن بود و کلی کار، سرم رفت توی کتاب‌ها و به‌کل فراموش کردم دنیا دست کیست.
از آن خروار کاغذ که چیزی در نیامد، لااقل فهمیدم چطور گلهایم را آب بدهم و نور کدامشان زیاد باشد و کدام کم.
....
مزاح بود.
درست است که خواندن آن کتابها و سرچ اینترنت پس از آنکه نام لاتین گلها را یاد گرفتم،خیلی مزه داد، ولی کار هم کردم. این را به‌خاطر رییس هیئت مدیره‌مان می‌نویسم که اینجا را می‌خواند. :)
...
عصری  در راه برگشت سوار یک تاکسی شدم که راننده‌اش حدااقل صد و سی کیلو وزن داشت.
برای یک مسیر کوتاه مثل هر روز صدتومان دادم و خواستم پیاده‌شوم که گفت: دویست! نگاهش کردم وگفتم: این کرایه هر روز است.گفت: هر روز رو لولو برد. امروز اینه. هزارتومانی را بهش دادم و گفتم: به‌خاطر صدتومان صلاح نیست با شما دهن به دهن شد.
گفت: زنیکه اولا مثل آدم پول بده تا دهن به دهن نشی. دوما هر وقت من دهنم رو گذاشتم روی دهن تو، حرف مفت بزن!!
حال مرا تصور کنید.
تا خانه می‌لرزیدم.
حالا البته یادم می‌افتد، خنده ام می‌گیرد که چه باحال :) هم پول اضافه را  دادم، هم فحش شنیدم و هم لرزیدم.

با خودم فکر می‌کنم.. من خوشبخت ترم یا راننده تاکسی؟ من خوشحال‌تر زندگی می‌کنم یا او؟ من راضی‌ترم یا او؟
 بهتر نبود به‌جای کتاب پرورش گل، یک کتاب آموزش فال قهوه می‌خریدم یا طالع ‌بینی؟
...
چند روزی‌ست دارم کتاب راه‌کمال را می‌خوانم. نوشته دکتر بهرام الهی، پسر نورعلی الهی‌ست. لابد خیلی‌ها می‌شناسیدش.
کتاب را مریم‌گلی، در یکی از مناسبت‌های بی‌مناسبت که برایمان کادو می‌آورد، هدیه داده.
گفتم شاید کمکی باشد در راه آرامش روح.

بیکاری شرکت‌مان مزید بر بداخلاقی‌ام شده. هنوز قلعه حیوانات مناقصه‌ای برگذار نکرده. کارخانه را برای چهار ماه تعطیل کرده‌ام و فقط سه‌نفر آنجا مانده اند.
باز داریم تحقیق می‌کنیم. مطالعه و مطالعه و آزمایش و آزمایش. بیشتر وقتم در شرکت به سرچ‌کردن می‌گذرد و ترجمه. من و دو نفری که برای همین کارها استخدام کرده‌ایم و آن یکی شرکتی که پیمانکار ماست.
از شدت بدخلقی گاه از خودم شرمنده می‌شوم. وقتی بیکاری و بی پولی همزمان می‌شوند، من گیر می‌دهم به عادات افراد. به‌بوی نیمروی صبح که همیشه حالم را بهم می‌زند و حالا بدتر از همیشه. به افرادی که مدام دهانشان می جنبد بس‌که می‌خورند و با دهان باز حرف می‌زنند. به حرفهای خاله‌زنکی که رد می‌شوم و می‌شنوم. به‌بوی عرق. به‌بی نظمی بایگانی‌ها و گم شدن مدرکی که از فایلم برمی‌دارند و سرجایش نمی‌گذارند. دیروز حتی به تلفن سه‌ربعه شخصی پدرژپتو آن‌چنان گیری دادم که به‌حد داد زدن رسیده بودم. کار فوری برای خرابی  یک دستگاه داشتم و از بس حرف زد، وقت اداری تمام شد و شرکت تعمیرکارمان تعطیل کرد و رفت.
همه این اتفاقات همیشه هست. همین آدمها. همین عادات. همین دهان پری که محتویاتش وقت حرف‌زدن، باعث می‌شود نگاهم را برگردانم.. همین بی‌ملاحضگی‌ها.. ولی حساسیت من در این اندازه نیست. خودم و وضع پروژه‌هایی که انگار قرار نیست هیچ‌وقت تبدیل به‌پول شوند، دست‌به دست هم داده‌ایم و یک‌جا خشممان را سر همه خالی می‌کنیم.
دیگر حتی موسیقی هم آرامم نمی‌کند. مدتهاست می‌نشینم پشت میز آن اتاق بی روح و همهمه افراد با تلفن‌های طولانی دلم را نخ‌کش می‌کند و حرف نمی‌زنم.
تک افتاده ام. میان یک جزیره که ساکنانش با عادات من کاملا غریبه‌اند.
مشکل از من است. می‌دانم.
گاهی فکر می‌کنم تا امروز ، درست از ترس همین دلایل ابلهانه تن به ازدواج نداده ام و اگر بدهم درست به همین دلایل ابلهانه خواهم مرد.
زندگی عادی آدم‌های خوشبخت چه‌شکلی‌ست که من بلدش نیستم؟

نقطه ته خط.

...

پي نوشت:

ديشب همه چيز را پاك كردم. از من البته عجيب نيست. تصميم ندارم ننويسم. مي دانم كه نوشتن بخشي از زندگي من است. حالا بسيار بسيار خسته ام.  تا وقتي ديگر.

مي شه لطفا موقع سال تحويل براي من دعا كنيد؟ كه خدا در كنار همه آرزوهايي كه از بنده هاش برآورده مي كنه، يك آرزوي كوچك من رو هم يادش بمونه و سال هشتاد و شش برآورده كنه؟

امروز با دوست عزیزی هفت سین چیدم به‌سفارش عزیز‌ترین..دومین سالی‌ست در عمرم که برای خودم هفت‌سین می‌چینم..
سال خوبی گذشت.
سلامت بودم، خانواده‌ام به‌‌سلامتی سالی را گذران کردند. کار کردم و موفق بودم. دلم خوش بود. عاشقی کردم.
زندگی را بهتر از تمام این سی‌وهفت سال شناختم.زندگی‌اش کردم.
مثل یک زن.
آواز خواندم. گیتار زدم. کتاب‌های بسیار خواندم. تمام زییابی‌های تهران را در بهترین حال دیدم.
دوستان جدید آمدند. دوستان قدیمم سرخوش بودند و هریک تا آنجا که من می‌دانم سلامت و موفق درراه تقدیر خود می روند.
و بهترین چیزی که در این سال عایدم شد، دیدن آدمی بود که نگاهی دیگر به‌دنیا را از او آموختم.
سال هشتاد و پنج نقطه عطف زندگی‌ام بود و انگار تولدی دیگر از خدا هدیه گرفتم.
به‌پیشواز سال نو می‌روم. با دلی نو.. افکاری نو..هدفی نو..
هفت‌سین را که چیدم برای خودم و برای همه آرزوی خوب کردم. آرزو کردم خدا دست پرمهرش را بر‌شانه‌مان نگاه دارد و فراموش‌مان نکند. آرزوی سلامتی،جیبی پر پول، لبی خندان و آرامش .... که این آخری به‌نظرم بهترین است.
شاد باشید و هر روزتان نوروز باد.

ویندوزی که روی کامپیوتر من نصب شده، فایروال دارد. از طرفی من نمی‌توانم یاهو مسنجر را روی این دستگاه فعال کنم که به‌نظرم مربوط به همین مسئله باشد. فایروال را آف کردم اما جواب نداد. استثناها را هم برداشتم، باز هم جواب نداد. یاهو مسنجر را از استثناهای فایروال برداشتم، بازهم جواب نداد. روی کانکشن های یاهو هم همه حالات را امتحان کردم، بازهم نشد.
کسی می تواند راهنمایی‌ام کند که چه باید بکنم؟
ضمنا امکان تعویض ویندوز را هم ندارم.

سرکارم. نهار ساده‌ام را تمام کرده‌ام. کمی‌مرغ که با کره پخته‌شده بود، لای نان تست . موسیقی گوش می‌کنم. همان سی‌دی عشقی است که تا‌به‌حال به‌ده نفر هدیه داده‌ام و هربار ورژن بعدی‌اش را برای خودم با تغییری ضبط کرده‌ام و به‌نظرم حالا یک چیز شاهکاری از آب درآمده.
از صبح خیلی‌خوب کار کرده‌ام. گرچه از مجموع کاری که می‌کنیم رضایت ندارم. فاز تحقیقاتی گندترین بخش کاراست. فقط باید خرج کنی بدون اینکه درآمدی داشته باشی و من سعی می‌کنم زیاد فکر نکنم که به زودی عید و مشتقاتش از راه خواهند رسید. پولی برای این موقعیتهای اظطراری ذخیره‌کرده‌ام که واقعا دلم می‌خواهد معجزه‌ای بشود و مجبور به خرج کردنش نشویم. تمام مصیبتی که دچارش هستیم از برکت مدیران لایق تازه‌کاری ست که یک‌نامه را از اردیبهشت تا امروز، صد و بیست و چندبار توی اتاق‌های مختلف دست به دست هم داده‌اند بدون اینکه جرات کنند دستوری رویش بدهند. حتی مدیرعامل‌شان.. که شفاهی کلی داد زد سرمدیرانش و بعد از یک روز انگار نه‌انگار و ما فهمیدیم تا دیر نشده باید دست از سر دولت گرامی برداریم و هرخاکی هست خودمان سرمان بریزیم.
این شد که رو آوردبم به سه پروژه دیگر که فعلا بیش از یک ماه است داریم بهشان ور‌می‌رویم ، بی‌آنکه به نتیجه ای برسیم. اشکال در این جاست که علم شیمی متاسفانه مثل آدم با آدم برخورد می‌کند. هیچ‌چیزش را نمی‌توان صددرصد در فرمول گنجاند. یک مرتبه یک واکنش ناجوری از خودش نشان می دهد و بعد که خوب بهش دقیق شدی و کلی نازش را کشیدی، می فهمی مثلا نیم ساعت کم خوابیده یا یک قاشق ویتامینش را کم داده‌ای.
خلاصه .. اوضاع لذت‌بخشی نداریم. مثل خوردن سوپ جوجه مریضی‌ست که بی‌بو و برنگ است. هیچ حسی بهت نمی‌دهد و دوست داری در عین حال که آزاری ندارد، زودتر از شرش خلاص شوی.
من در کنار این بی‌مزه‌گی روزها، شبها کتاب می‌خوانم. آن‌قدر با سرعت و مداوم که گاه  زندگی توی کتاب را با زندگی خودم قاطی می‌کنم و شب خوابهای قصه‌ای می‌بینم.
بگذریم که در حالت عادی هم درست نمی‌دانم که زندگی را خواب می‌بینم یا دارم زندگی می‌کنم؟ گاهی همه چیز آن چنان رنگی و خوش بو می‌شود که فکر می‌کنم یک رویای بهشتی ست.. وگاه روزهای سخت و دلتنگی دارد...شبيه بختک... تقویم را ورق می‌زنم و فکر می‌کنم احتمالا خواب مانده‌ام که زمان این طور بطئی و کند می‌گذرد.

یک‌وقتهایی هم هست مثل همین حالا.. نه توی بهشتم.. نه بختک رویم افتاده..همه‌چیز مثل همان سوپ‌جوجه بی‌طعم و بی رنگ و بی عطر‌است. :(

خوب! شکر خدا که هم بلاگ رولینگ خرابه و هم کنتور نداستات. انگار که آدم یه دست و یه پاش رو بریدن و بهش می گن برقص!
از همه بدتر بلاگ رولینگه که هی باید همه وبلاگها رو از سرتا لیستت چک کنی و هی بخوری به دیوار. وبلاگ کتی خانم سایه هم که باز نمی شه.
...
کتاب خاطرات سیلویا پلات رو شروع کردم. بد نیست. ولی چشمگیر هم نبوده. از اونجایی که برای من ارتباط برقرار کردن با آدمی که سنش کمتر باشه، اگر از اول بدونم چند ساله است، سخته، بنابراین همون ضرب اول با خوندن کتاب پیش داوری کردم و ازش زیاد خوشم نیومد. یعنی فکر کردم خاطرات یه زن سی ساله چی ممکنه بهم بده؟ در حالیکه همین اشتباه رو هم در زندگی روزمره می کنم و خیلی دوستام رو از دست می دم. تازگی شروع کردم به اینکه سن آدمها رو سوال نکنم و اول رابطه رو بسازم ، بعد برم سراغ سن.
بعد از این کتاب نوبت فانوس دریایی نوشته ویرجیینا وولف می رسه. خودش که عقیده داشته شاهکارشه. تا ببینیم!
هنوزم دلم یه کتاب عالی می خواد. میرا بخشی از این حسم رو ارضا کرد ولی هنوز پر نیستم. کوتاه بود آخه.
...
زندگی خوبه. برای خیلی چیزها باید خدا رو شکر کنم. خیلی هم یادم می ره. ولی وقتی یادمه از اساس ازش متشکر می شم. وقتی فکرش رو می کنم می بینم بسیاری از موقعیتهای خوب زندگی رو شاید باید کمی به خوش شانسی ربط داد. چیزهایی مثل اینکه یه بار در طول عمرت بتونی سیندرلا باشی. یه معلم خوب گیرت بیاد که از تو آدمی متفاوت بسازه و این براش ارزش باشه. یه کار خوب داشته باشی با مدیرانی خوب و کارمندانی که بدذات نیستن .خانواده ای که محتاج به تو نیست از هیچ بابت و تو نگرانی از بابتشون نداری.دوستان خوب داری. بلدی از کتاب و موسیقی و شعر کیف کنی. داری یاد می گیری اعتماد به نفس برای خودت بسازی. توشه ای پر کنی که وقتی روی کولت آویزونش می کنی، بتونی باهش زندگی کنی. سالمی. نگرانی خاصی نداری. غذای کافی داری. محل راحتی برای خواب داری.... خدایا برای شکر کردنت خیلی چیزها هست که می تونم بهت بگم و بابتشون هی بگم مرسی خداجون.. مهم ترین شون شاید این باشه که همیشه هستی خدای عزیز.. همیشه می تونم روی کمکت حساب باز کنم...

مرسی خدای مهربون.. دوست بی توقع همیشگی.

نوشته زیر مال وبلاگ سیبستان است.. اما امشب آرزو کردم ای کاش آن چنان روح بزرگی داشتم که می شد صاحب این نوشته من باشم..

کامنت مانی و جواب سیبستان هم بسیار خواندنی ست.

چه جمله قشنگی:
برای يک آدم سالم دوست داشتن عيب های ديگری بزرگترين نشانه عشق است.

اين را مجتبی پورمحسن در اول معرفی خود از کتاب ميرا از کريستوفر فرانک آورده است به ترجمه ليلی گلستان. کتاب توقيف شده است حالا. لابد به دليل برقراری رابطه ميان عشق و عيب!

ديدگاه کلاسيک به دنبال معشوق متعالی است. اما اشتباه است. عشق دوست داشتن عيبهای معشوق است. آگاه بودن به آن است. به قول نيچه ديدن سويه اهريمنانه شخصيت اوست. و گرنه عشقی کورانه است. رشدی با آن نيست.

من هميشه باور داشته ام که رابطه انسان و خدا از رابطه عاشقانه قابل شناسايی است. به قول مولانا عشق اسطرلاب اسرار خدا ست. می خواهی اسرار خدا را بشناسی بهتر است درک انسانی تر و همه جانبه تری از عشق پيدا کنی.

برای من جمله بالا درست همان رابطه ای است که خدا و انسان دارند. خدا همان آدم سالم است و معشوق همين ما انسان ها. خدا از همان آغاز عيب های ما را می ديده و می دانسته است. آيه خلقت را يادتان بيايد که فرشتگان می گويند اين مخلوق تو اهل فساد است و ستم و چه بسيار جاهلانه رفتار می کند. خدا می گويد من چيزهايی می دانم که شما نمی دانيد. حافظ می گويد فرشته عشق نداند که چيست. مساله به همين سادگی است.

تازه از خواب بيدار شده ام. چای را گذاشته ام. بروم صبحانه بخورم.

کم پیش می آید که چیزی بنویسم و به خاطرش کامنت بی ادبانه ای داشته باشم. سعی می کنم  متن های این چنینی را سریع پاک کنم. دیشب هم که نوشتم فکر کردم که نباید بهانه دست آدم هایی بدهم که همه چیز را اروتیک می بینند.. شاید تقصیر خودم باشد که رعایت نکردم ولی بیش از تعداد کامنتی که پابلیش کردم ،مجبور شدم پاک کنم.

به یک چیز فکر می کنم.. راستی چرابرای ما ، شریک شدن در شادی آدمها ، این چنین سخت است؟ و شراکت در غصه ها راحت..؟ چرا برای یک متن غم بار هیچ کامنت اروتیکی نمی گذاریم؟ مثلا اگر من می نوشتم : معلم موسیقی ام امشب مرد. دیگر کسی فکر نمی کرد که با او گرم شده ام و عاشقش بوده ام و حالا غصه مردنش را می خورم؟ کاش کمی زبان پاکیزه داشته باشیم. زبانی که از آن سخن گرم و محبت آمیز برخیزد.. در طول روز همه مان صدبار با افرادی تنش زا برخورد می کنیم... صدبار متلک می شنویم.. صدبار اهانت می شنویم.. چه می شود اگر ما همان آدم های روز نباشیم؟

گرم بودن روحم فقط مربوط می شد به موسیقیی که از شاه میوه هدیه گرفته بودم. یک موسیقی ضربی عرفانی که دلم می خواست با آن به سماع بروم.

حیف.

اين هم از اين :(

تو رو خدا یکی برای من بلیط فنز رو بگیره :((((((((

قابل توجه کسانی که به دنبال بلیط تئاتر فنز هستند !

منصور نصيری و چهره‌های ايرانی.. (اين عکس‌های منصور را خيلی دوست دارم).

آزاده عصاران و خبری درمورد جشن تصوير سال .. ( نگفته آيا حضور در جشن برای عموم آزاد است يا نه؟)

آهو .. يک کليک و يک دعا..  با آرزوی سلامتی برای بيمار و صبری زياد برای خانواده‌اش.

حسين درخشان .. و پاسخی به نقد خوابگرد  (همان‌قدر که از آقای شکراللهی به خاطر آن نوشته تعجب کردم، جواب حسين درخشان که در کمال آرامش نوشته شده، برايم جالب بود. ضمنا من از اين پسر که خيلی‌ها گاهی با بی‌انصافی نقدش می‌کنند، خوشم می‌آيد. شايد دو علت دارد. اول اين‌که هميشه از داشتن وبلاگ و خواندن وبلاگ لذت برده‌ام و اين لذت را مديون او هستم. دوم اين‌که گرچه خيلی وقت‌ها نظرات عجیبی می‌دهد، اما کدام‌يک از ما همه عمرمان نظرات شاهکاری داده‌ايم که حالا از او متوقع باشيم؟ اگر کسی هيت بالا دارد، لزوما نبايد جزو خواص باشد. با تمام اين‌ها هميشه  درجا نزدن درخشان و  شهامتش را به خاطر ابراز همين نظرات عجيب، ستايش کرده‌ام.)

هفت خط

برادرم رفت. با مشورت مديرعامل مهربان و دايي‌جان، به اين نتيجه رسيد که در مشهد کار کند، موفق‌تر است. اينجا حقوقش دو برابر بود. به علاوه کاري درست مطابق با رشته‌اش انجام مي‌داد.
مشهد براي او امکان موفقيت بيشتري دارد. با پدرم کار مي‌کند و راهي که خواهد رفت تا نيمه توسط پدر صاف شده. رقيبي براي دستيابي به پست‌هاي بالا ندارد و در نتيجه انرژي‌اش به جاي خرج شدن در راه رقابتهاي متداول کاري، صرف سازندگي‌ مي‌شود.  دامنه کاري که آن‌جا دارد وسيع‌تر است و  براي تغيير شغل محدود نخواهد بود. کار ما بسيار تخصصي‌ست و يادگيري يک صنعت خاص آدم را مجبور مي‌کند زمان تعويض شغل در شهرهاي وابسته به آن صنعت زندگي کند.  کار خودش سرپرستي‌ست و پله‌هاي بعدي معاونت و بعد مديريت است. آخرين رتبه در کار ما مديريت کارخانه است. 
آن‌جا تحت حمايت پدرم به سرعت جلو مي‌رود و اين‌جا بايد با چنگ و دندان مي‌جنگيد تا حداقل شش مهندس هم‌رديفش را براي مديريت توليد، حذف مي‌کرد. خلاصه يک جدول نوشت و به مزاياي هر دو کار امتياز داد. کار مشهد ۹۰۰ امتياز و کار اراک ۴۰۰ امتياز گرفت. وبعد با اطمينان به سمت مشهد حرکت کرد.
....
با برادرم فيلم رستگاري در ساعت هشت و بيست دقيقه را ديديم. توصيه مي‌کنم وقتتان را تلف نکنيد. فيلمي تنش زا با موضوعي کليشه‌اي و بسيار تکراري‌ست. تمام شيريني و حلاوت ماهي‌ها را از بين مي‌برد. تنها حرفش نمايان کردن نقش مذهبيون افراطي‌ست و  پرداختن به زندگي شخصي يک روسپي و علت خودفروشي‌اش.  يک فيلم فارسي با رنگ و لعابي جديد .

آرشيو سال ۸۳ فروغ را مي‌خواندم. چقدر بودن يا نبودن عشق در زندگي من تاثيرگذار است! به‌کل رنگ و بوي نوشته‌هايم چيز ديگري مي‌شود وقتي که عاشق هستم.
وقتي نوشتنم اين‌همه فرق کند، نگاهم، حرف زدنم و اخلاقم چقدر مي‌تواند متاثر از اين قضيه باشد؟
...
برادرم آمده. قرار است اگر خدا بخواهد، بيايد و با ما کار کند. البته در اراک. يک هفته آزمايشي با هم هستيم. پدر ژپتو اصرار دارد که جزو پرسنل شرکت آنها باشد و با من کار نکند. مي‌گويد بگذار او را بسازم. اگر زيردست تو باشد، هيچ‌وقت بزرگ نخواهد شد!
به زندگي که قرار است شروع کند حسودي‌ام مي‌شود. درست مثل سال ۶۷ و شروع زندگي مستقل دانشجويي من!! چقدر هيجان و انگيزه خواهد داشت.
امروز با هم مي‌رويم فيلم "ماهی‌ها عاشق مي‌شوند" را ببينيم.
راستي از دوستان اگر کسي براي تئاتر فنز مي‌تواند براي من يک فقره بليط جور کند، نهايت محبت خواهد بود. از آن بهتر اگر دو تا باشد چون ايرج هم بي‌بليط مانده!!

اگر این پیش بينی درست باشد، طی هفته آينده من می ميرم!!!

همسايه‌ی عزيز
نوشی‌جان
به من بگو به جز اين که خبر گرفتاری‌ات را اين‌جا بگذارم و درخواست کنم که ديگران هم از گرفتاری حقوقی تو غافل نباشند و به قول ملکوت صدای تو را به عنوان يک زن انعکاس دهند تا شايد به گوش مسولان قضايی برسد، خودت بگو همسايه‌ی سر به زير همه‌ی ما؛ چه کار ديگری می‌توانم بکنم؟

نوشی جان .. شاید قوانین گند این مملکت سراسر دروغ کمکی برایت نباشد، اما دعای ما حتما پشتیبانت خواهد بود. مطمئنم که پایان هر شب سیاهی، سپیده خواهد زد. امیدوار باش و انرژی مثبت این همه را جذب کن. دوستت داریم.

آقای آچار فرانسه یک لینک جالب معرفی کرده اند. من با نام وبلاگی و نام واقعی ام آن را تست کردم که به نظرم جالب آمد! بد نیست امتحانش کنید.

۱- من هم مثل بقیه نگران نوشی‌ام. خودم و خواهرانم را جای او می‌گذارم و دلم به شدت برایش می‌گیرد. مطمئن نیستم قانون بتواند به او کمکی بکند. اگر هم بکند کوتاه مدت خواهد بود و به‌زودی همین قانون حضانت را از او می‌گیرد، آن‌هم در بهترین دوران بچه‌ها. شاید بیشترین کمک را خود بچه‌ها بتوانند بکنند و خواست شدیدشان برای ماندن نزد مادر. نمی دانم ..گاهی خدا را شکر می‌کنم که مادر نیستم.
۲- دیروز ۱۸ تیر بود. راستش یادم رفته‌بود، لااقل وقتی تصمیم گرفتم بروم خیابان انقلاب و چند کتابی که آقای حسین پاکدل معرفی کرده، بخرم. تعدد رفت و آمد پلیس‌ها از بلوار کشاورز و آدمهای بی‌سیم دار با پیراهن مشکی، به نظرم عجیب آمد. به ۱۶ آذر که رسیدم یک مرتبه یادم افتاد که ۱۸ تیر است. کتاب‌فروشی هنر کار داشتم. کتابهای خوب فنی افست شده را با قیمت عالی می‌فروشد. خریدم را که کردم، کتاب‌فروش توصیه کرد جلوتر نروم چون بگیر و ببند است. از پلیس سوال کردم می‌شود جلو رفت؟ گفت  بله، خبری نیست!! البته خبری نبود فقط به علت همین بی‌خبری چند تا مینی‌بوس و بیست سی‌تایی پلیس با باتوم همان دور و بر بودند. یک مرتبه زن مسنی را به باد دعوا و فحش گرفتند. نفهمیدم چه کرده‌بود. زنی هم‌سن مادرم. اصرار داشت راهش را ادامه بدهد که نگذاشتند. بعد هم یک مرتبه جلوی دانشگاه شلوغ شد و همه پلیس‌ها و مردهایی که سید نام داشتند، به آن سمت دویدند. کتاب‌فروشی‌های جلوی دانشگاه با معرفتند! یکی‌یکی کرکره ها را کشیدند و در مغازه را بستند. نشر اطلاعات و خوارزمی که کار داشتم، باز بود. فضای درون و بیرون کتاب‌فروشی‌ها چقدر با هم فرق داشت. آدمهای داخل، چه فروشنده و چه خریدار، به‌‌قدری خونسرد کارشان را ادامه‌ می دادند که انگار هر روز شاهد همین مسائلند! سوار تاکسی بودم که تجمع در حال پراکنده شدن چند نفر را دیدم. در واقع خبری نبود. اگر هم بود، همه را تا ان لحظه برده‌بودند. چون مینی‌بوس های خاطره‌انگیز(!) بسیج هم دیگر نبود.
۳-از کتابهایی که آقای پاکدل معرفی کرده، گفتارها گیر‌ نمی‌آید. تقریبا از همه کتاب‌فروشی‌های کریمخان، هاشمی و انقلاب سوال کردم. خوارزمی که منتشرش کرده، نداشت. زندگی در عیش، مردن در خوشی را خریدم.(مسئول انتشارات اطلاعات آدم بسیار جالبی بود). کتاب در مورد انهدام شعور اجتماعی و شکل‌گیری آراء و اندیشه‌ها در عرصه ماهواره‌های تصویری و صنایع تفریحی‌ست.
شوخی در محافل جدی را فقط انتشارات هاشمی(میدان ولیعصر) دارد. طنز است. که جاذبه ای برای خریدش در من نبود.
۴-چقدر دلم یک تغییر مثبت و بزرگ می‌خواهد. یک اتفاق خیلی‌خوب!