نشسته‌ام توی فرودگاه مهرآباد. از این ترمینال دو، اینترنت وایرلس بسیار سرعت‌دارش واقعن جذاب است. یک بسته چیپس گوجه‌فرنگی، یک آب هلوی سن‌ایچ که به‌دلیل رنگ صورتی قوطی‌اش خریدم، وبلاگ و یک دل خوش دارم همین الان.
روز خوبی بود این روز آخر کار سال ۸۸. تا ساعت چهار شرکت بودم. بعضی از بچه‌ها بودند و بعضی ها نه. اما درکل فضا آرام بود و کار می‌کردیم و من سررسیدم را مرور کردم تا همه کارهای از یاد رفته را انجام بدهم یا یادداشت کنم برای سال بعد.
ساعت چهار آمدم خانه. چمدانم از چندروز قبل آماده بود. زمان داشتم. نشستم و برای کسانی که خیلی دوستشان دارم ایمیل تبریک عید زدم. بعد با ایمیل پدرام کلی خندیدم. ماشین سر ساعت خوبی آمد دنبالم. نه زود بود و نه دیر. به راننده دروغکی گفتم ساعت هفت و نیم پرواز است. ساعت شش و ربع بود. بعد دیدم هول کرد. زیپ کیفم را باز کردم و بلیطم را نگاه کردم و گفتم: آه! نه خدا را شکر ساعت هشت پرواز است. مرد خوشحال شد و با آرامش درحالیکه تمام مسائل حیاتی مملکت و دنیا را حل می‌کردیم و می‌خندیدیم، مرا رساند فرودگاه. عیدی خوبی بهش دادم. دلم خوش بود. دوست داشتم با یک لبخند ممتد از هم جداشویم..
یک باربر صدا زدم. وسایلم زیاد بود. گیتار و لپ‌تاپ و کیف گنده را خودم آوردم. و چمدان بسیار سنگین و یک جعبه محتوی مربای دیابتی و روغن‌زیتون فرداعلای اصل و کتاب و سررسید برای بابا و .. را دادم به آقای باربر. ۱۶ کیلو اضافه‌بار داشتم. آقای پشت گیت گفت. ولی جریمه نکرد. من هم چون کماکان دلخوش بودم، این‌بار به باربر عیدی دادم. یک کار قشنگی کرد.. پول را مثل قدیمها که مغازه‌دارها دشت می‌کردند، بوسید و به‌چشمش گذاشت و خندید و رفت.
آمدم طبقه بالا. خوردنی‌ها را خریدم.و نشستم اینجا. می‌خواهم آخرین پست ۸۸ را پابلیش کنم. مثل هرسال، عید را بهتان تبریک بگویم. اگر اینجا بودید حتمن بهتان عیدی می‌دادم چون هنوز سرخوشم..نیستید که.. پس فقط نوروزتان مبارک.. با همه آرزوهای خوش‌رنگ برایتان.. با آرزوی دلخوش و سلامتی.. با آرزوی جیب پر .. با آرزوی دوستی‌های زیاد..
اخرین روز کاری ۸۸ را دارم با سرخوشی، خوش می‌گذرانم.. نوروز من هم مبارک . :)