خواستم بنویسم که این سی‌دی مهربانی خسرو شکیبایی را گوش کنید حتمن. یک چیزی به عمرتان اضافه می‌کند.. نهایت زیبایی‌ست. و مرسی منصور نصیری فوتوز که اولین بار زیبا را به‌یاد شکیبایی توی وبلاگت گذاشتی و من رایتش کردم و هزاران بار گوش کردم و شب عید رفتم سی‌دی را خریدم..
بعضی سی‌دی ها را به‌قول ایرج نمی‌شود کپی کرد.. خواستم برای خواهرم کپی کنم.. دلم نیامد.. دوست داشتم با همان قاب و جلد زیبا بهش هدیه کنم.. و در واقع دلم نیامد صدای خسرو شکیباییش اصل نباشد.
..
دوم اینکه خواستم بگویم یک دفتر و یک وبلاگکی هم دارم که گاهی در آن‌ها برای دل خودم می‌نویسم. هر دو بدبختند. من فقط وقتهای دلتنگی شدید یادشان می‌کنم و هردوره‌ای از عمرم که می‌گذرد، کنارشان می‌گذارم و یک جدیدشان را شروع می‌کنم به‌نیت اینکه انشاءالله از روزگار بهتری درشان بنویسم.
برای همین یک دفتر جدید خریدم..
اما امسال برای این دفتر جدید یک تصمیم خوب گرفتم.. که فقط خوشیهای شدیدم را ثبت کنم.. تا به سرنوشت بد آن یکی‌ها دچار نشود و سر از انباری در نیاورد.. که سالهای بعد هروقت خواندمش یادم بیافتد که روزهایی از زندگی بوده‌اند که من زندگی را کرده‌ام..
اصلن چه‌معنی داشت که هی یادم بیافتد یک وقتهایی چطور زندگی.. ؟
بله.. برای همین یک دفتر جدید خریدم و دفتر قدیم را باز می‌برم توی انباری دفن می‌کنم.
..
دیگر اینکه تعطیلی کارخانه هرقدر اتفاق شری بود، یک خیر بزرگ با خودش داشت و آن آشنا شدن بی واسطه من با مدیر کارخانه‌مان بود.. خواستم اینجا بنویسم تا همیشه یادم بماند که این آدم آن قدر آدم است که من از خودم شرمنده می‌شوم... انسانی که هیچ راهی برای بدبودن تو نمی‌گذارد.. که مثل دریا زلال است و هیچ غشی ندارد.
خوش به‌حال این جلای روح.. و خوش به‌حال من که این روزها با او هم‌نشینم.