مشهدم.. و خوش می‌گذرد. من و بابا و مامان. برادرم با خانواده همسر رفته مسافرت و روزی دوبار زنگ می‌زند که حتمن رفتنت به تهران را تاخیر بیانداز تا من برگردم. خواهرم همراه با خانواده کوچکش مشغول عید دیدنی‌اند. فندق و پسته گاه و بیگاه به‌دیدنم می‌آیند و منچ و مار و پله بازی می‌کنیم. فندق یک تقلب‌چی حسابی توی بازی‌ست. هر نوع بازی که باشد. از نقطه بازی و اسم و فامیل بگیر تا منچ! بلایی‌ست که وقتی می‌گوییم آهای! تقلب کردی!! آن قدر داد و فریاد می‌کند تا کوتاه بیایی . :) برای من سرتاپا نمکند. پسته خانم در عوض متین و مهربان است. مادرم صدایش می‌زند: شازده خانم.
مادرم چند شب به عید دچار زونا شد و حالا کمی بهتر است. اما عجب درد ناجوری دارد این بیماری. با عمویم تلفنی حرف می‌زدم و می‌گفتم که مادرم درد دارد، قهقهه زد که : عمو، زونا هم شد مریضی؟ من قلبمو دادم سر هفتاد سالگی دست دکترا، نصفش رو انداختن یه‌ور، نصفش رو یه‌ور دیگه، بعدش هم دوباره جمع و جورش کردن و دوختنش و دست آخر خوب هم شدم!! تازه اینم مریضی نبود. مریضی یعنی بیماری لاعلاج.
راست می‌گوید. اتفاقا حرفهایش آن‌قدر بار مثبت داشت که روی همه ما تاثیر خوب گذاشت.
دارم چاق می‌شوم. خورد و خوراکم مرتب است و روزی ده ساعت می‌خوابم!! حرص و جوشی هم درکار نیست. هوا هم پاک و پاکیزه است. بابا همه باغچه را یک دست بنفشه کاشته‌اند. بنفشه‌های رنگی خوشگل. درختان حیاطمان همه شکوفه زده اند و دو روز است که متوالی باران می‌بارد. رعد و برق و باد و بوی گل.. جای همه خالی. :)
جمعه‌شب برمی‌گردم تهران برای سه روز و دوشنبه دوباره مشهدم تا برادرم را ببینم و با هم باشیم.
تهران ایام خوشی نخواهم‌داشت. نمی‌دانم.. فعلن دوست ندارم بهش فکر کنم.. دلم می‌خواهد در همین لحظات بی‌بدیل بنفشه و شکوفه و باران و بابا و مامانم زندگی کنم ..
اگر عمر دوباره‌ای داشتم حتمن کارم را در مشهد انتخاب می‌کردم.. عمر دوباره‌ای با عقل امروز البته. :)
خوش باشید.