آدم گاهی چیزی در دیگری می یابد که که دیگری یا ندارد و یا از آن اگاه نیست
گاهی تنها یک کلمه آدمی را چنان بهم می ریزد که هیچ چیز دیگر توان ان را نیست
در مورد نوشته هایت که که به مدیریت مربوط می شود و آن آبدارچی شاید وقتی دیگر نضرم را برایتان نوشتم و ....

من مدت زیادی نیست که وبلاگت و می خونم.وای به نظرم بعضی از چیزایی که می نویسی حرف نداره.خیلی خوشحالم که اینجا رو پیدا کردم.از شمام خیلی ممنونم

سلام .
از شروع هفته آینده خوندن "درخت زیبای من " رو شروع می کنیم.
هر کس هست یا علی.

..... یکی دیگه هم با آدم باشه روی اون تخت . همچین سفید یک کمی مات که بخوره به روتختی و تخت و از همه مهم تر فروغ........ رویاست دیگه اشکال نداره.

شايد باور كردني نباشه من كه اسمشو ميزارم ناخودآگاه جمعي:). فروغ جان!من قبلنا خوابتو ديده بودم كه رو همين تخت داشتي خيلي زيبا كتاب مي خوندي.به رويا بافي ادامه بده تا من هم خواباي قشنگ ببينم

يك هواي سرد زمستاني .. يك كلبه چوبي دنج در دامنه هاي يك كوهستان پر برف .. پنجره ها بسته .. موسيقي طبيعي ( باد ، زوزه گرگ ..).. يك كاناپه راحت جلوي بخاري هيزمي .. يك فنجان قهوه داغ .. در روشنايي آتش .. يك رمان ناب .. ساعتها .. نصف بيشتر شبت اينجوري بگذره
فروغ: :)

سلام فروغ
چقدر تنهايي تنهاي تنها
تنهايي خوبه ،خوبه كه آدم تنهايي داشته باشه اما نه هميشه نه تو تمام لحظات خانه بودن و سركار نبودن

سلام دوست عزیز...اولین باره که اینجا میام...من کتاب وقتی نیچه گریه کرد رو امسال می خوندم در حالیکه در سفر اروپا بودم...باور نمی کنی...به غیر از کیف دستیم تنها چیزی بود که همه جا تو هواپیما و قطار و ماشین پیشم بود...هرشب تو هتل قبل از خواب یه فصل یا کمی از اون و می خوندم...و نمی دونی چه حالی داشتم...انگار که کلی درهای عظیمی از فهم و ادراک آدم و فرا می گیره...تصمیم دارم بعد از مدتی باز بخونمش...راستی کتاب دلباختگی ، اثر کریستین بوبن و خوندی؟...من کتابهای بوبن و خیلی دوست دارم....اگه توام کتابهایی از این دست ها! می شناسی دوست دارم که به من هم معرفی کنی...به نظر میاد اهل خوندن اینجور کتابها باشی...واقعا در پشت اون داستانهای ساده و زیبا آدم به ادراکهایی می رسه که توصیفش سخته و زیباست....از آشناییت خوشحالم....فعلا

همه اینها عالیه ن
...
چه برگ ریزونی بشه این خیوبون ما با این چنارهای قشنگش
امسال اولین پاییزش رو می...
اگر ببینم!

ممنون از کامنتت. کلی ذوق کردم . جات خالیه. من اومدم مونترال پیش مریم گلی اینجا نشستیم چایی و شیرینی کشمشی می خوریم و حرف می زنیم. از دیشب تا حالا حرف همه تون رو زدیم. هر چی آشنای مشترک که داشتیم رو دوره کردیم.
دلتنگ و ارادتمند شما.
کتی.

فروغ:
اوه .. شيريني كشمشي !! مريم يادته؟

همون باد پاییزی هم باشه مرا بس

اون نصفه دیگه هم احتمالا باید بری کارخونه!!

فروغ:

نه ... چرا این قدر خست به خرج می دین؟ رویابافی که خرج نداره...

من حس کردم که دور نیست...

بعد من دو سه بار این ها را با حسرت خواندم...با حسرت.